De jonge koning Adrian had een sinistere traditie waar het hele koninkrijk fluisterend over sprak: elke nacht werd er een nieuwe jonge vrouw naar zijn vertrekken gebracht, en bij zonsopgang droegen de dienaren haar lichaam weer naar buiten. Geen van hen overleefde het, en niemand wist wat er achter de gesloten deuren gebeurde.
Angst verlamde de hele adel. Elke adellijke familie moest ooit hun dochter aan de koning afstaan. Degenen die weigerden of probeerden hun dochters te verbergen, werden zwaar gestraft — met confiscatie van hun bezittingen en gevangenschap van de mannen.
Het vreemdste was dat er geen sporen van geweld op de lichamen te vinden waren — de meisjes vielen simpelweg in slaap en werden nooit meer wakker. Artsen vonden geen verklaring, en de koning zelf herhaalde kil dat het hun lot was.
Wat er daarna gebeurde, staat beschreven in de eerste reactie 👇👇
De jaren gingen voorbij, totdat de beurt aan het buurland kwam. Daar aarzelde de oude heerser lang, maar uiteindelijk stuurde hij zijn buitenechtelijke dochter Eliza naar Adrian — een meisje dat ver van het paleis was opgegroeid en was opgeleid in kruiden en geneeskunde.
— Ik kan niet weigeren, — zei hij tegen haar. — Anders zullen duizenden lijden.
— Ik kom terug, — antwoordde Eliza kalm.
’s Avonds werd ze naar de luxueuze koninklijke vertrekken gebracht. De koning begroette haar met een koude glimlach:
— Meestal halen mijn gasten de ochtend niet.
— Weet u zeker dat u weet waarom? — vroeg ze.
Toen de deuren sloten, waren ze alleen met z’n tweeën.
De volgende ochtend heerste er shock in het paleis: Eliza leefde nog, terwijl de koning zelf nauwelijks ademde.
Ze begreep al snel dat er in de kamer vuurpotten stonden met smeulende kruiden die een nauwelijks merkbare zoetige rook verspreidden. Het was een zeldzaam gif dat langzaam iedereen doodde die het langdurig in een afgesloten ruimte inademde.
Eliza opende ongemerkt een raam en neutraliseerde het effect van de rook met kruiden uit haar tas. Maar de koning, die eraan gewend was geraakt voortdurend eraan blootgesteld te worden, verkeerde in een veel gevaarlijkere toestand — zijn eigen gif werkte nu tegen hem.
— Wat gebeurt er?.. — fluisterde hij, terwijl hij zijn krachten verloor.
— U hebt dit jarenlang zelf ingeademd, — antwoordde Eliza zacht. — Alleen stierven toen anderen.
Later bleek dat de koning was misleid door een hofalchemist. Hij had hem overtuigd dat de rook bescherming bood tegen aanslagen en de slaap verbeterde, terwijl het in werkelijkheid iedereen in de kamer langzaam vergiftigde — inclusief Adrian zelf.
De alchemist werd kort daarna opgespoord en ontmaskerd. Hij bekende dat hij de dynastie wilde vernietigen zonder ontdekt te worden.
De koning verscheen voor het eerst voor het volk en erkende zijn schuld voor de jaren van angst en dood. De wrede traditie werd afgeschaft en de families van de slachtoffers kregen compensatie en land van de kroon.
