Miljonair Viktor kocht zijn eigen portret voor enkele miljoenen dollars en organiseerde een luxueus diner om zijn vrienden trots zijn dure aankoop te laten zien.
De gasten bewonderden het schilderij één voor één:
— Een geweldig werk.
— De kunstenaar heeft jouw karakter perfect weten vast te leggen.
— Over een paar jaar zal dit portret nog veel meer waard zijn.
Viktor glimlachte tevreden en genoot van de complimenten.
Niemand besteedde aandacht aan de jonge schoonmaakster Clara, die zwijgend de lege borden van tafel verzamelde.
Ze werkte nog maar vier maanden in dit huis. Haar geld was nauwelijks genoeg om rond te komen. Thuis wachtte haar bejaarde grootmoeder, die de afgelopen dagen bijna niets had gegeten — alleen brood en een beetje kaas.
Toen het diner was afgelopen en Clara zag hoeveel eten er was overgebleven, raapte ze al haar moed bijeen en liep naar de gastheer.
— Pardon… Mag ik wat eten mee naar huis nemen?
Viktor keek haar verbaasd aan.
— Waarom?
— Voor mijn grootmoeder.
Enkele gasten draaiden zich om.
Viktor grinnikte.
— Ik betaal je salaris. Is dat niet genoeg?
Clara sloeg haar ogen neer.
— Jawel. Ik dacht alleen dat dit eten anders toch weggegooid zou worden.
— Denk niet voor mij, — antwoordde Viktor koel.
Clara zei niets en ging weer aan het werk.
Maar toen ze langs het enorme portret liep, bleef ze opnieuw staan.
Ze keek al dagen naar het schilderij. En iedere keer merkte ze hetzelfde op.
De verhoudingen van het gezicht waren vreemd. De ogen zagen er onnatuurlijk uit, de glimlach leek niet bij hem te horen en de man op het schilderij leek slechts in de verte op de echte Viktor.
Clara bleef iets langer dan gewoonlijk bij het schilderij staan.
— Wat is er? — merkte Viktor op.
— Niets.
— Je kijkt al een paar minuten naar mijn portret. Vind je het niet mooi?
Clara wilde zwijgen. Maar toen zei ze zacht:
— Ik denk dat u veel beter geschilderd had kunnen worden.
Er viel een stilte in de kamer.
Daarna barstten de gasten in lachen uit.
Viktor lachte met hen mee.
— Echt? En wie zou dat beter kunnen?
Clara keek hem recht in de ogen.
— Ik.
Het gelach werd nog luider.
Een van de gasten pakte meteen zijn telefoon.
— Wacht! Dit moet ik opnemen!
Viktor wees naar Clara.
— Begrijp je eigenlijk wel hoeveel dit schilderij kost?
— Nee.
— Enkele miljoenen dollars.
Clara keek opnieuw naar het portret.
— Een hoge prijs betekent niet altijd dat een portret ook echt lijkt.
De gasten lachten opnieuw.
Maar Viktor besloot onverwacht om er een spelletje van te maken.
— Goed. Schilder mij dan.
Om te weten wat er daarna gebeurde, kijk in de reacties hieronder 👇👇👇
Clara keek hem verbaasd aan.
— Nu?
— Nu. Je hebt een halfuur. Als jouw tekening echt beter is, mag je al het eten dat nog op tafel staat meenemen. Je mag zelfs de koelkast leeghalen.
Iemand begon te applaudisseren.
Anderen richtten hun telefoons al op het meisje.
Clara kreeg een groot vel papier en een eenvoudig potlood.
Ze ging aan tafel zitten.
Viktor nam tegenover haar plaats en glimlachte zelfverzekerd.
— De tijd gaat nu in.
De eerste minuten bleven de gasten grappen maken.
— Zal ik meteen een kleurboek voor haar halen?
— Laat de grote kunstenares toch werken!
Clara antwoordde niet.
Ze keek alleen naar Viktor.
Op het papier verschenen de eerste nauwelijks zichtbare lijnen.
De omtrek van het hoofd.
De lijn van de neus.
De ogen.
De lippen.
Na tien minuten werd het gelach zachter.
Na twintig minuten stonden enkele gasten al achter het meisje om te proberen de tekening te bekijken.
Zelfs de man die alles al die tijd met zijn telefoon had gefilmd, liet zijn telefoon langzaam zakken.
Viktor merkte de verandering op.
— Wat staat erop?
Niemand antwoordde.
— Nog twee minuten, — zei iemand zacht.
Clara zette nog een paar snelle potloodstreken.
Daarna legde ze het potlood op tafel.
— Klaar.
Ze draaide de tekening naar Viktor toe.
Het werd volkomen stil in de kamer.
Op het papier stond hij.
Niet zomaar iemand die op hem leek.
Het was Viktor zelf.
Zijn samengeknepen ogen.
Het kleine rimpeltje naast zijn mond.
De grijze haren.
Diezelfde zelfverzekerde glimlach.
Het leek alsof de afgebeelde man elk moment kon beginnen te praten.
De gasten keken zwijgend van de tekening naar Viktor en weer terug.
Toen keek iemand naar het dure schilderij dat aan de muur hing.
Het verschil was verbluffend.
Het portret van enkele miljoenen dollars leek plotseling koud en levenloos.
Terwijl de eenvoudige potloodtekening levendig leek.
Viktor glimlachte niet meer.
— Waar heb je zo leren tekenen? — vroeg hij uiteindelijk.
Clara zweeg even.
— Ik heb op een kunstschool gezeten. Daarna werd ik toegelaten tot de academie. Maar mijn grootmoeder werd ziek en ik moest alles opgeven om te gaan werken.
Viktor keek opnieuw naar de tekening.
Nu begreep hij waarom het meisje zo lang naar zijn schilderij had gekeken.
Ze wist werkelijk wat ze zag.
Clara stond rustig op van tafel.
— Mag ik het eten meenemen?
Viktor knikte zwijgend.
Maar toen het meisje al wilde vertrekken, hield hij haar plotseling tegen:
— Wacht.
Clara draaide zich om.
Viktor keek nogmaals naar haar tekening.
— En als ik zeg dat ik wil dat jij mijn volgende portret schildert?
Deze keer lachte geen van de gasten.
Want iedereen begreep inmiddels:
de waardevolste aankoop van deze avond zou weleens helemaal niet het portret kunnen zijn waarvoor Viktor miljoenen had betaald.
