საზღვარზე ყოველდღე ჩნდებოდა ხანში შესული ქალი ძველ ველოსიპედზე და კალათით ატარებდა ქვიშით სავსე ტომარას. მესაზღვრეები დიდხანს ვერ იგებდნენ, რატომ მიჰქონდა მას ამდენი ქვიშა, სანამ ერთ დღეს მოულოდნელი სიმართლე არ გაიგეს 😱😲
ყოველდღე, ზუსტად გამშვები პუნქტის გახსნის დროს, ერთი და იგივე ბებია მოდიოდა საზღვარზე ძველი ველოსიპედით. ველოსიპედი იყო გაცვეთილი, დახრილი საჭით და ჭრიალა პედლებით, ხოლო წინ, კალათაში ყოველთვის იდო ქვიშის ტომარა. ტომარა მჭიდროდ და მოწესრიგებულად იყო შეკრული.
მესაზღვრეები თავიდან მას დიდ ყურადღებას არ აქცევდნენ. მიდის და მოდის, არაფერია განსაკუთრებული. მაგრამ როცა მან ყოველდღე დაიწყო გამოჩენა იგივე ქვიშით, კითხვები გაჩნდა.
— „ისევ ქვიშით არის“, — თქვა ერთმა მესაზღვრემ.
— „კარგი რა“, — უპასუხა მეორემ. — „რა უნდა ატაროს ასეთმა ხანში შესულმა ქალმა.“
მიუხედავად ამისა, ტომარას მაინც ამოწმებდნენ. ხსნიდნენ, ქვიშას ყრიდნენ, ფსკერს ამოწმებდნენ, სამალავებს ეძებდნენ. არაფერი. ჩვეულებრივი ნაცრისფერი ქვიშა.
რამდენიმე კვირის შემდეგ ხელმძღვანელობამ საქმე საეჭვოდ მიიჩნია.
— „გაგზავნეთ ნიმუშები ექსპერტიზაზე“, — თქვა უფროსმა. — „ვინ იცის, იქნებ კონტრაბანდაა.“
ქალს ქვიშა ჩამოართვეს, პაკეტებში ჩაყარეს და ლაბორატორიაში გაგზავნეს. ის მშვიდად ელოდა და არც პრეტენზია ჰქონია.
— „ბებო, საერთოდ რატომ გჭირდებათ ეს ქვიშა?“ — ჰკითხა ახალგაზრდა მესაზღვრემ.
— „მჭირდება, შვილო“, — მხრები აიჩეჩა. — „მის გარეშე არ გამოდის.“
შედეგი სწრაფად მოვიდა — არც მინარევი, არც მეტალები, არც აკრძალული ნივთიერებები. ჩვეულებრივი ქვიშა.
ერთი კვირის შემდეგ ყველაფერი განმეორდა. შემდეგ კიდევ ერთხელ. და კიდევ ერთხელ. მაგრამ შედეგი ყოველთვის იგივე იყო — სუფთა.
— „იქნებ გვაბნევს?“ — ბუზღუნებდნენ მესაზღვრეები.
— „ან ჩვენ ვერ ვხედავთ რაღაცას“, — ამბობდნენ სხვები.
წლები გავიდა. ახალები გამოცდილები გახდნენ, გამოცდილები წავიდნენ სამსახურში, მაგრამ ბებია მაინც მოდიოდა თავისი ველოსიპედით და ქვიშის ტომრით. ხან ესალმებოდნენ, ხან ხუმრობდნენ, ხან ბუზღუნებდნენ, მაგრამ ყოველთვის ატარებდნენ.
— „ისევ თქვენ, ბებო“, — უღიმოდა ვინმე.
— „სად უნდა წავიდე აბა“, — პასუხობდა ის.
ერთ დღეს ის აღარ მოვიდა. უბრალოდ არ გამოჩნდა. დღე, ორი, კვირა. არავის დიდად არ უფიქრია — ცხოვრება საზღვარზე მაინც მიდიოდა.
წლები გავიდა.
ყოფილი მესაზღვრე უკვე პენსიაზე იყო. ერთ დღეს პატარა ქალაქში მიდიოდა და უცებ დაინახა ნაცნობი სილუეტი — ძალიან გამხდარი, მოხრილი მოხუცი ქალი, რომელიც ძველ ველოსიპედს მიაგორებდა.
გაჩერდა.
— „ბებო… თქვენ ხართ?“ — ფრთხილად ჰკითხა.
მან დიდხანს შეხედა და მერე სუსტად გაიღიმა.
— „ო, შვილო… დაბერებულხარ. ესე იგი შენ ხარ.“
ისინი დუმილით იდგნენ, შემდეგ მან ვეღარ მოითმინა.
— „მითხარით…“, — ჩუმად ჰკითხა, — „რას ატარებდით იმ ტომრით საზღვარზე? იმდენჯერ გავგზავნეთ ქვიშა ექსპერტიზაზე. რა იყო სინამდვილეში? მე უკვე პენსიაზე ვარ, არავის ვეტყვი.“
ბებომ დაიწყო სიცილი და შემდეგ გაამხილა საიდუმლო, რომელსაც წლები მალავდა 😱 ყოფილი მესაზღვრე შოკში იყო 😲😨
ბებია ოდნავ ჩაიღიმა და ველოსიპედის საჭეს ხელი გადაუსვა.
— „ყველაფერი შეამოწმე“, — მშვიდად თქვა მან. — „ყველაფერი, გარდა ყველაზე მთავარისა.“
— „რის გარდა?“ — ვერ გაიგო მან.
საზღვარზე ყოველდღე ჩნდებოდა ხანში შესული ქალი ძველ ველოსიპედზე და კალათით ატარებდა ქვიშით სავსე ტომარას — მესაზღვრეები დიდხანს ვერ იგებდნენ, რატომ მიჰქონდა ამდენი ქვიშა, სანამ ერთ დღეს მოულოდნელი საიდუმლო არ გაიგეს.
— „ველოსიპედის გარდა“, — უპასუხა მან. — „ის მე გადამქონდა.“
ის გაშეშდა, შემდეგ კი ნელა გაეცინა და თავი გააქნია.
— „ამდენი წელი…“
— „არაუშავს“, — რბილად თქვა ბებიამ. — „თქვენ თქვენი საქმე პატიოსნად გააკეთეთ. ზოგჯერ ზედმეტად ღრმად ვუყურებთ და ვერ ვამჩნევთ იმას, რაც თვალწინ გვიდევს.“
მან დაემშვიდობა და გზა განაგრძო, ველოსიპედი გვერდით მიჰყავდა.
