სპეცრაზმის მეთაური დარწმუნებული იყო, რომ მის წინ ჩვეულებრივი გოგონა იდგა, რომელიც შემთხვევით აღმოჩნდა იქ, თუმცა მძიმე ვარჯიშის დროს გოგონამ ისეთი რამ გააკეთა, რის შემდეგაც ყველა ჯარისკაცი სრულიად შოკში ჩავარდა 😲😨
მეთაური დარწმუნებული იყო, რომ ის უბრალოდ ჩვეულებრივი გოგონა იყო, რომელიც შეცდომით მოხვდა მათ ქვედანაყოფში. თავიდანვე ლარა ცივად და დამცინავად მიიღეს. ამ ნაწილში მხოლოდ საუკეთესოები მსახურობდნენ და არავინ ფიქრობდა, რომ ის თუნდაც ერთ სრულ სავარჯიშო დღეს გაუძლებდა.
ჯარისკაცები ერთმანეთს უყურებდნენ, ზოგი ირონიულად იღიმებოდა, ზოგი პირდაპირ ამბობდა, რომ ის იქ არ იყო საჭირო. თავად მეთაურებიც დარწმუნებულნი იყვნენ, რომ ის მალე დანებდებოდა. ამიტომ მას თითქმის ყურადღებას არ აქცევდნენ. ვარჯიშზე მას რიგში არ აყენებდნენ და დატვირთვას არ აძლევდნენ. მეთაური უბრალოდ მიანიშნებდა სკამზე და ამბობდა:
— დაჯექი და უყურე.
დღე დღეზე ის იჯდა და აკვირდებოდა სხვებს, როგორ ვარჯიშობდნენ გადაღლამდე. ხედავდა, როგორ წევდნენ მძიმე წონებს, როგორ ეცემოდნენ დაღლილობისგან და ისევ დგებოდნენ. და ყოველ დღე მასში დაძაბულობა იზრდებოდა.
გავიდა ერთი კვირა.
მორიგ ვარჯიშზე მეთაურმა ისევ სკამზე მიუთითა. მაგრამ ამჯერად ლარა არ დაჯდა. ღრმად ჩაისუნთქა და წინ წავიდა.
— სერ, ნება მომეცით ვისაუბრო.
— ნება დართულია.
— სერ, მინდა ყველას თანაბრად ვივარჯიშო.
— შეუძლებელია.
— თქვენ არ მაძლევთ შანსს.
მეთაურმა ის ცენტრში მიიყვანა, სადაც ას კილოგრამზე მძიმე შტანგა იდო.
— ასწიე და ხუთი წუთი დაიჭირე. თუ ვერ შეძლებ — მიდიხარ სახლში. თუ შეძლებ…
— ჩემს დამხმარედ დაგნიშნავ.
გარშემო სიცილი გაისმა.
— დრო დაიწყო.
ლარამ შტანგას ხელი მოკიდა. წონა მაშინვე იგრძნო — ძალიან მძიმე იყო. მაგრამ სწორედ მაშინ მოხდა რაღაც, რამაც ყველა შოკში ჩააგდო 😲😱
მან შტანგა ნელა აწია. ჯერ მიწიდან ააცილა, შემდეგ გასწორდა. ზურგი სწორი, ფეხები დაძაბული, სუნთქვა მძიმე მაგრამ კონტროლირებადი.
იმ მომენტში მოედანზე სიჩუმე ჩამოვარდა.
არავინ იცინოდა. არავინ საუბრობდა. ის იდგა და შტანგას ისე ეჭირა, თითქოს ეს დამცირების იარაღი კი არა, ჩვეულებრივი მსუბუქი ნივთი იყო. მისი მზერა მშვიდი იყო.
გავიდა ერთი წუთი. შემდეგ მეორე.
წამები ნელა გადიოდა. ხელები კანკალს იწყებდა, ზურგი ტკივილს გრძნობდა, სუნთქვა მძიმდებოდა, მაგრამ ის არ აკეთებდა ზედმეტ მოძრაობას.
მესამე წუთი. მეოთხე წუთი.
ზოგი ჯარისკაცი უკვე სხვანაირად უყურებდა მას.
მეხუთე წუთზე დაძაბულობა თითქმის ფიზიკური გახდა.
დრო რომ ამოიწურა, ლარამ შტანგა ფრთხილად და კონტროლით დააბრუნა მიწაზე. არ დააგდო.
გასწორდა და უბრალოდ იდგა. ყურადღებას არ ითხოვდა.
სრული სიჩუმე.
მეთაური ყურადღებით უყურებდა, ღიმილის გარეშე. ის აფასებდა ტექნიკას.
ეს არ იყო შემთხვევითობა. ეს იყო მომზადება.
მან ჯარისკაცებს მიუბრუნდა:
— შენ, წინ.
ერთი ჯარისკაცი გამოვიდა. მან შტანგა ასწია.
გავიდა ერთი წუთი. შემდეგ მეორე.
მეოთხე წუთზე ხელები ძლიერად აუკანკალდა და მან შტანგა ჩამოაგდო.
კვლავ სიჩუმე.
ახლა ყველა მხოლოდ ლარას უყურებდა — არა როგორც შემთხვევით მოსულ გოგონას, არამედ როგორც დაუფასებელ მებრძოლს.
