ყველას უკვე ეგონა, რომ ეს ძაღლი უბრალოდ გაგიჟდა და ცარიელ ფარდულს იცავდა. მაგრამ როცა ეს ძაღლი საკუთარი თვალით დავინახე, მივხვდი — ის არ იცავს… ის ცდილობს შიგნით შეღწევას 😨😱
ყველანი შოკში იყვნენ, როცა ნახეს, რა იმალებოდა იმ ფარდულში 😥
მე აქ თითქმის ორმოცი წელი ვიცხოვრე და მეგონა, რომ აღარაფერი გამაკვირვებდა. მაგრამ ის დილა სხვანაირი იყო. ცივი, ნაცრისფერი, ისეთი სქელი ნისლით, რომ საკუთარი ეზოც კი ძლივს ჩანდა. კართან ვიდექი გაცივებული ყავით ხელში, როცა ეს ხმა გავიგონე. ეს უბრალოდ ყეფა არ იყო. ეს იყო კივილი, რომელმაც შიგნით ყველაფერი შემიკუმშა.
მეზობლის ნაკვეთისკენ გავიხედე. მარკი იდგა ძველი ფარდულის წინ, რომელიც, როგორც ყველას გვეგონა, უკვე სამი წელია ცარიელი იყო — იმ დღიდან, რაც მისი ცოლი გარდაიცვალა.
და მის გვერდით იყო რექსი.
რექსი ყოველთვის ყველაზე კეთილი ძაღლი იყო ამ მხარეში. ყველას ისე ხვდებოდა, თითქოს საუკეთესო მეგობრები ვიყავით. მაგრამ ახლა ჩემს წინ სხვა ძაღლი იდგა. მისი ბეწვი ჭუჭყიანი იყო, თათები — სისხლამდე დაჭრილი, და ფარდულის ირგვლივ მიწა მთლიანად ამოთხრილი იყო. ის კართან იდგა, თითქოს რაღაცას იცავდა… ან შიგნით შეღწევას ცდილობდა.
მარკი მას ჯაჭვით იჭერდა, რომელიც ხელზე ჰქონდა შემოხვეული, და მთელი ძალით ქაჩავდა.
— უკან! — ყვიროდა ის. — მოშორდი იქიდან!
მაგრამ რექსი არ მოძრაობდა. მისი ბრჭყალები მიწას ხეხავდა, ის ისე ეწინააღმდეგებოდა, თითქოს იცოდა — თუ ახლა წავიდოდა, რაღაც საშინელი მოხდებოდა.
მე ღობეზე გადავძვერი და მივუახლოვდი.
— მარკ, მოიცადე, — ვუთხარი. — შეხედე მას.
ის მძიმედ სუნთქავდა, სახე დაძაბული ჰქონდა, თვალები აქეთ-იქით დარბოდა.
— ის გაგიჟდა, — მკვეთრად მიპასუხა მარკმა. — უკვე ერთი საათია ვიჭერ, კართან არ შორდება. სცადა ჩემი დაკბენა. პოლიციას გამოვიძახებ. საშიშია.
რექსს თვალებში შევხედე. ეს არ იყო შეშლილი ცხოველის მზერა. იქ იყო შიში… და თხოვნა. თითქოს მეუბნებოდა: „გამიგე“.
რექსი ისევ მიეყრდნო კარს და тихად დაიწკმუტუნა. აგრესიის გარეშე.
ერთი ნაბიჯი წინ გადავდგი და უცნაური სუნი ვიგრძენი. არა ნესტი, არა ძველი ხე. რაღაც მძიმე… ტკბილი.
და უცებ გავიგონე.
ძალიან სუსტი ხმა. იმ მხრიდან.
გავშეშდი. რექსმა მაშინვე შემომხედა, კუდი შეურხა, თითქოს ამ მომენტს ელოდა.
— მარკ… — ჩუმად ვთქვი. — იქ ვიღაც არის.
ის შეხტა.
— არა, — სწრაფად თქვა. — ნუ გახსნი ფარდულს. დიდი ხანია ცარიელია. ალბათ თაგვი ან ვირთხაა. უბრალოდ იგრძნო.
ის ძალიან სწრაფად ლაპარაკობდა. ძალიან დარწმუნებით. თითქოს წინასწარ იცოდა, რას ვიტყოდი.
— მომეცი ლომი, — ვუთხარი.
— გითხარი, იქ არაფერია, — მისი ხმა გამკაცრდა. — არ არის საჭირო იქ შესვლა.
მაგრამ მე უკვე აღარ ვუსმენდი. კართან მივედი. რექსი გვერდზე გადგა, მაგრამ არ წასულა. უყურებდა უძრავად.
პირველი დარტყმა. ხე გაბზარდა. მეორე.
ბოქლომმა დაყოლა დაიწყო.
— გაჩერდი! — იყვირა მარკმა. — ვერ ხვდები!
მაგრამ მე გავაგრძელე. მესამე დარტყმა. ბოქლომი გაიტყდა. კარი ნელა გაიღო…
და იმ მომენტში სუნთქვა შემეკრა. შიგნით იყო… 😱😨
შიგნით, სიბნელეში, ქალი იჯდა.
გამხდარი, გამოფიტული, აბურდული თმით და ცარიელი მზერით. მისი ხელები შეკრული იყო, ტუჩები გამშრალი, ხოლო თვალები… თვალები პირდაპირ ჩვენ გვიყურებდა.
ეს იყო მეზობლის ცოლი. სწორედ ის, რომელსაც უკვე სამი წელია მკვდრად ვთვლიდით.
რექსი წინ გავარდა, მასთან მივარდა და წკმუტუნი დაიწყო, ფრთხილად ეხებოდა სახეს, თითქოს ეშინოდა, ტკივილი არ მიეყენებინა.
მარკი ჩემს უკან იდგა.
— ის… — ჩავიჩურჩულე, ვეღარ გავაგრძელე.
მან არ უპასუხა.
მოგვიანებით სიმართლე გავიგეთ. ის არ მომკვდარა. ის გაექცა თავის ტირან ქმარს. იმ ადამიანს, რომელსაც მთელი უბანი მშვიდ და პატიოსან კაცად თვლიდა.
მან საკუთარი სიკვდილი გაათამაშა, რომ გამქრალიყო და ახალი ცხოვრება დაეწყო.
მაგრამ მარკმა იპოვა იგი. იპოვა… და უკან დააბრუნა.
და მთელი ამ დროის განმავლობაში აქ ჰყავდა, ჩაკეტილი, მარტო.
და ერთადერთი, ვინც მთელი ამ ხნის განმავლობაში ცდილობდა მის გადარჩენას, იყო ძაღლი, რომელსაც ყველა გიჟს ეძახდა.
