მე გავთხოვდი საყვარელ ადამიანს, მდიდარი ოჯახიდან, მაგრამ პირველი საქორწინო ღამის შემდეგ მაიძულეს აბაზანის მიღება წითელი მწველი წიწაკით: ეს თითქმის ერთი თვე გაგრძელდა, და ერთ დღეს გადავწყვიტე გამეგო ამ უცნაური რიტუალის მიზეზი — და საშინლად შევშინდი 😨😱
მე გავიზარდე ჩვეულებრივ ოჯახში, სადაც არ იყო ფუფუნება ან ბევრი ფული, მაგრამ იყო მთავარი — სითბო და გულწრფელობა. ამიტომ, როცა ჩემს ცხოვრებაში ის გამოჩნდა — თავდაჯერებული, ყურადღებიანი, მდიდარი და პატივსაცემი ოჯახიდან — ეს ყველაფერი ზღაპარს ჰგავდა, რომელში დაჯერება შეუძლებელი იყო.
ის არ იყო ცივი ან ამპარტავანი — პირიქით, მზრუნველი, მშვიდი და ყოველთვის ჩემს გვერდით. მისი მშობლებიც თავიდან იდეალურად მეჩვენებოდნენ. ზრდილობიანი, თავშეკავებული, კეთილშობილი მანერებით. მისი დედა ხშირად მიღიმოდა, თითქოს უკვე ოჯახის წევრად მთვლიდა.
ქორწილი მდიდრული იყო. დიდი სახლი, ძვირადღირებული სტუმრები, მუსიკა, განათება — ყველაფერი როგორც ფილმებში. იმ საღამოს მას ვუყურებდი და ვფიქრობდი, როგორი იღბლიანი ვიყავი.
მაგრამ პირველი ღამის შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა.
ღამით, როცა ჩემს ქმარს უკვე ეძინა, კარი ჩუმად გაიღო. პირველში მეგონა, რომ მივლიდა ჩემი ფანტაზია, მაგრამ ზღურბლზე მდგარი იყო მისი დედა. მისი სახე იყო მშვიდი, მაგრამ ამ სიმშვიდეში იგრძნობოდა რაღაც ცივი, უცნაური.
— წამოდი ჩემთან, სწრაფად, — ჩუმად თქვა.
არ შევეწინააღმდეგე. სახლი უცნაური იყო, და ვცდილობდი ზედმეტი ნაბიჯები არ გადამედგა ნებართვის გარეშე. სიჩუმეში გავიარეთ გრძელი დერეფანი და გაჩერდით აბაზანასთან.
კარის გახსნისთანავე გაქვავდი.
საშინელება, დიდი ხის აბაზანა შუა ოთახში იდგა. სავსე წყლით და მთელი ზედაპირი დაფარული იყო წითელი მწველი წიწაკით. იმდენი იყო, რომ წყალი თითქმის არ ჩანდა. მწვავე სუნი მაშინვე ჩაესმოდა ცხვირში.
ჩავხედე დედაჩემს დაბნეულად.
— ჩადი, — თქვა მშვიდად.
არ მივხვდი უცებ, რომ სერიოზულად იყო.
— ტანსაცმლით. და დარჩი იქ თხუთმეტი წუთი.
შიგნიდან ყველაფერი მომიჭირა.
— რატომ?.. — ჩუმად ვკითხე.
მომხედა უიღიმოდ.
— თუ გინდა დარჩე ამ ოჯახში — გააკეთე, რასაც გეუბნებიან.
მის ხმაში არ იყო ყვირილი ან მუქარა. მხოლოდ ცივი თავდაჯერებულობა.
გავიგე, რომ თუ გავუთავისუფლებდი, ყველაფერი იმ ღამეს დასრულდებოდა. სკანდალი, სირცხვილი, განქორწინება — და ყველაფერი დაეცემოდა არა მხოლოდ ჩემზე, არამედ ჩემს მშობლებზეც.
შევედი წყალში და ვიგრძენი, რომ კანი იწვოდა. ტკივილი აუტანელი იყო.
მასთან ახლოს მსახური იდგა. შევამჩნიე, რომ ჩუმად კიდევ წიწაკას ყრიდა წყალში.
— რატომ ვაკეთებ ამას?.. — ძლივს ვთქვი.
მაგრამ პასუხი არავის გასცა. თხუთმეტი წუთი გავიდა, რომელიც მარადისობად მომეჩვენა.
მეორე დღეს ყველაფერი განმეორდა. და შემდეგ ისევ.
ყოველ ღამე. როგორც კი ქმარი ჩაძინდებოდა ჩვენი სიახლოვის შემდეგ, კარი ჩუმად იხსნებოდა და ისევ იქ მიჰყავდათ.
დღისით ვცდილობდი მასთან საუბარი, მაგრამ თითქოს ვერაფერს ამჩნევდა. მიღიმოდა, მეხვეოდა, მკითხავდა როგორ ვიყავი. იმ მომენტებში მეგონა, რომ იქნებ ეს ყველაფერი უბრალოდ კოშმარი იყო.
მაგრამ ღამე მკარნახობდა რეალობას.
ერთი თვე. მთელი ერთი თვე ტკივილი, ღირსების დამცირება და შიში. ჩემი სხეული ვერ აღდგებოდა. აღარ ვგრძნობდი ადამიანს. გავხდი ნაწილის უცხო, გაუგებარი რიტუალის.
და ერთ დღეს აღარ გავძლებდი.
ამ საღამოს, როცა ყველაფერი დასრულდა, ჩუმად მივედი მსახურთან. იმასთან, ვინც ყოველ ღამეს ჩემს გვერდით იდგა და ჩუმად აკვირდებოდა.
ვაჩუქე ფული. ყველაფერი რაც მქონდა.
— მითხარი სიმართლე, — ჩავიჩურჩულე. — რატომ ეს ყველაფერი?
გრძელი სიჩუმე იყო, გარშემო იყურებოდა. და შემდეგ თქვა რამ, რაც შიგნიდან გამიყინა 😨😱
სად მოვხვდი…
— მათ ოჯახში სჯერათ… რომ პირველი სისხლი და პირველი შვილი უნდა „გაწმინდონ“. თუ ეს რიტუალი არ ჩატარდება… პირველი შვილი გოგო იქნება. ხოლო მათ სჭირდებათ ბიჭი.
გავწყვიტე სუნთქვა.
— ხოლო თუ არ გავაკეთო?..
ის შემომხედა შემწყნარედ.
მე გავთხოვდი საყვარელ ადამიანს მდიდარი ოჯახისგან, მაგრამ ჩვენი პირველი ქორწინების ღამის შემდეგ, მაჩვივნენ წითელი ცხარე წიწაკის აბაზანაში ჩასვლაზე: ეს გაგრძელდა თითქმის ერთი თვე, და ერთ დღეს გადავწყვიტე გამეგო, რატომ იყო ეს უცნაური რიტუალი — და სრულად შევშინდი 😨😱
— მაშინ… შენ აქ არ დარჩები. შენამდე აქ იყვნენ სხვებიც.
ამ მომენტში ყველაფერი თავის ადგილზე დადგა.
მისი ზრუნვა. მისი სიმშვიდე. მისი „იდეალური“ ოჯახი. ყველაფერი მხოლოდ ზედაპირი იყო. ჩემი მეუღლე იცოდა. უბრალოდ აძლევდა ამის განხორციელებას.
ამ ღამეს მე არ წავედი საძინებელში.
ჩუმად ვაგროვე ჩემი ნივთები. ცრემლების გარეშე, აჩქარების გარეშე. ჩემში აღარ დარჩენილიყო ძალა არც შიშისთვის, არც ტკივილისთვის.
მხოლოდ ერთი გრძნობა — ცივი, ნათელი გაგება.
მე მათთვის არ ვიყავი ცოლი. არც საყვარელი ქალი. მე დავტოვე სახლი ცისკრის წინ. არავინ დამიბრუნა.
და მხოლოდ როდესაც კარების უკან დაკეტვა მოხდა, პირველად დიდი ხნის შემდეგ თავისუფლად გავიგრძენი სუნთქვა.
