ჩემი თანაკლასელები დამცინოდნენ, როცა გამოსაშვებ საღამოზე ბებიასთან ერთად მივედი და პირველ ცეკვაზე ის მოვიწვიე… მაგრამ ყველაფერი შეიცვალა, როცა მიკროფონი ავიღე და მთელი დარბაზი გავაჩუმე 😲😢
მე თვრამეტი წლის ვიყავი და გამოსაშვებ საღამოზე ერთადერთი ახლობელი ადამიანთან ერთად მივედი, რომელიც დამრჩა — ჩემს ბებიასთან.
დედაჩემი მაშინ გარდაიცვალა, როცა მე დავიბადე. მამას არასოდეს ვიცნობდი. როცა იმდენად გავიზარდე, რომ ოჯახის მნიშვნელობა გამეგო, უკვე მხოლოდ ბებია მყავდა.
მას მარტა ერქვა.
მან მარტო გამზარდა. როცა მე დავიბადე, ის უკვე ორმოცდაათს გადაცილებული იყო. მისი ხელები დაღლილი იყო, ზურგი ხშირად სტკიოდა, მაგრამ მთელი ჩემი ცხოვრების განმავლობაში ერთხელაც არ მომისმენია, რომ ეჩივლა.
საღამოობით წიგნებს მიკითხავდა, მიუხედავად იმისა, რომ დღის ბოლოს დაღლილობისგან თვალები თითქმის ეხუჭებოდა. ყოველ შაბათს აცხობდა ბლინებს, მაშინაც კი, როცა საჭმლისთვის ძლივს გვყოფნიდა ფული. ის მოდიოდა ყოველ სკოლურ წარმოდგენაზე, ჩუმად იჯდა დარბაზის ბოლოს, მაგრამ ყველაზე ხმამაღლა უკრავდა ტაშს.
იმისთვის, რომ გვეცხოვრა, ბებია დამლაგებლად მუშაობდა. თანაც მუშაობდა იმავე სკოლაში, სადაც მე ვსწავლობდი. სწორედ მაშინ დაიწყო დაცინვა.
ზოგი ამბობდა, რომ გავიზრდებოდი და მეც იატაკის საწმენდით ვივლიდი. სხვები იცინოდნენ და ამბობდნენ, რომ ჩემგან სარეცხი საშუალების სუნი მოდიოდა. დერეფნებში მუდმივად ისმოდა ჩურჩული, სიცილი და მწარე კომენტარები.
მე ყველაფერი მესმოდა. ვხედავდი, როგორ უყურებდნენ ერთმანეთს, როცა ბებია თავისი დასუფთავების ეტლით დერეფანში გადიოდა.
მაგრამ მე მას არასოდეს არაფერი ვუთხარი. არ მინდოდა, რომ ეტკინა. ის პატიოსნად მუშაობდა, რათა მე ნორმალური ცხოვრება მქონოდა, და უსამართლოდ მეჩვენებოდა, მისთვის ამის გამო თავი დამნაშავედ ეგრძნობინებინა.
ასე გავიდა წლები. და მოვიდა გამოსაშვები საღამო.
ყველა ირგვლივ განიხილავდა, ვის მოიწვევდა ცეკვაზე. გოგონები კაბებს არჩევდნენ, ბიჭები ბალის შემდეგ წვეულებებზე საუბრობდნენ.
მე კი დიდი ხნის წინ ვიცოდი, ვის მოვიწვევდი. როცა ბებიას ვკითხე, თავიდან იფიქრა, რომ ვხუმრობდი.
რამდენჯერმე მითხრა, რომ ეს ცუდი იდეა იყო. ამბობდა, რომ ახალგაზრდებს შორის მისთვის ადგილი არ იყო. მაგრამ იმ საღამოს მაინც მოვიდა.
მან ჩაიცვა ძველი ყვავილებიანი კაბა, რომელსაც მრავალი წელი ინახავდა. გასვლამდე ნერვიულობდა და მუდმივად ბოდიშს იხდიდა, რომ ლამაზი კაბა არ ჰქონდა. ჩემთვის ის ყველაზე ლამაზად გამოიყურებოდა.
როცა მუსიკა ჩაირთო, ბიჭებმა გოგონების ცეკვაზე დაპატიჟება დაიწყეს.
მე ცოტა ხანს გვერდით ვიდექი. შემდეგ პირდაპირ ბებიასთან მივედი და ხელი გავუწოდე.
— ვიცეკვოთ?
ის დაიბნა, მაგრამ მაინც დამთანხმდა. და სწორედ მაშინ გაისმა სიცილი მთელ დარბაზში.
ვიღაცამ ხმამაღლა დაიყვირა:
— რა მოხდა, შენი ასაკის გოგოები არ იყვნენ?
სხვა ხმამ დაამატა:
— მან დამლაგებელი მოიყვანა გამოსაშვებზე!
ვიგრძენი, როგორ აუკანკალდა ბებიას ხელი. ის ცდილობდა გაეღიმა, მაგრამ ჩუმად თქვა, რომ ალბათ უკეთესი იქნებოდა სახლში წასვლა, რათა საღამო არ გამიფუჭებინა.
იმ მომენტში თითქოს რაღაც გატყდა ჩემში. ნაზად გავუშვი მისი ხელი და ვთხოვე, რომ მუსიკა ცოტა ხნით გაეჩერებინათ. დარბაზი მაშინვე გაჩუმდა.
მე ავიღე მიკროფონი და ხალხისკენ შევტრიალდი. 😲😢
— თქვენ ახლა იცინით ქალზე, რომელიც ოცი წლის განმავლობაში ამ სკოლაში იატაკებს წმენდდა, — მშვიდად ვთქვი მე. — მაგრამ სწორედ ამ ქალის წყალობით მქონდა საჭმელი მაგიდაზე, სასკოლო წიგნები, ტანსაცმელი და შესაძლებლობა დღეს აქ თქვენთან ერთად ვდგე.
დარბაზში სიჩუმე ჩამოვარდა.
— ის სახლში გვიან საღამოს ბრუნდებოდა მტკივანი ზურგით, მაგრამ მაინც მიკითხავდა წიგნებს ძილის წინ. ის აგროვებდა ფულს ჩემი რვეულებისა და სასკოლო ექსკურსიებისთვის, მაშინაც კი, როცა თვითონ თვეების განმავლობაში არაფერ ახალს არ ყიდულობდა.
მე პაუზა გავაკეთე და ბებიას შევხედე.
— მისი შრომის წყალობით შევძელი ამ სკოლის დამთავრება. მისი წყალობით მივიღე გრანტი უნივერსიტეტში სწავლისთვის.
მე უფრო ძლიერად მოვუჭირე მიკროფონს ხელი.
— თუ თქვენს ცხოვრებაში ოდესმე გამოჩნდება ადამიანი, რომელიც თქვენთვის გააკეთებს მაინც ნახევარს იმისას, რაც მან ჩემთვის გააკეთა, ჩათვალეთ, რომ ყველაზე ბედნიერი ადამიანები ხართ.
დარბაზში ისეთი სიჩუმე იყო, რომ გაისმა ვიღაცის მძიმე ამოსუნთქვა.
პირველმა ერთ-ერთმა მასწავლებელმა დაიწყო ტაში. შემდეგ მას კიდევ რამდენიმე ადამიანი შეუერთდა. რამდენიმე წამში უკვე მთელი დარბაზი უკრავდა ტაშს.
