მეტყევემ დაინახა უზარმაზარ კლდეზე ჩამოკიდებული ფოცხვერი და გადაარჩინა იგი, მაგრამ ის, რაც შემდეგ მოხდა, მამაკაცს ნამდვილ შოკში ჩააგდო 😨😱
მამაკაცი ამ ტყეებში თითქმის ოცდაათი წელი მუშაობდა. ცოლის სიკვდილის შემდეგ მან თითქმის შეწყვიტა ქალაქში ჩასვლა. ბავშვები დიდი ხნის წინ თავიანთ ცხოვრებას მიჰყვნენ, ხოლო მას დარჩა ძველი სახლი ტყის კიდეზე და სამუშაო, რომლის გარეშე საკუთარ თავს უკვე ვერ წარმოიდგენდა.
ყოველი დილა ერთნაირად იწყებოდა. მამაკაცი იცვამდა მძიმე ჩექმებს, იღებდა თოფს — უფრო ფორმალურად, რომ ბრაკონიერები შეეშინებინა — და შემოვლაზე მიდიოდა. ის ამოწმებდა, ხომ არ ჭრიდნენ ტყეს უნებართვოდ, ხომ არ დაეტოვებინათ ტურისტებს ცეცხლი ან ნაგავი, ხომ არ მომხდარიყო სადმე ჩამოშლა წვიმის შემდეგ. ტყე მისი პასუხისმგებლობა იყო და ის ამას ძალიან სერიოზულად ეკიდებოდა.
იმ დღეს ყველაფერი ჩვეულებრივად მიმდინარეობდა. მშვიდი დილა, გრილი ჰაერი, ფრინველები ერთმანეთს ეხმიანებოდნენ ხეების კენწეროებში. ძაღლი წინ გარბოდა და ხანდახან ბრუნდებოდა, თითქოს ამოწმებდა, ხომ არ ჩამორჩა პატრონი.
როცა მამაკაცი უფსკრულთან მივიდა, გაჩერდა. ეს ადგილი ყოველთვის საშიში იყო. ქვები იფშვნებოდა, ბილიკი ხანდახან იშლებოდა წვიმების შემდეგ. მან გადაწყვიტა ცოტა ახლოს მისულიყო და ენახა, ხომ არ მომხდარიყო რამე ბოლო დღეებში.
ამ დროს ხმა გაიგონა.
თავიდან ეგონა, რომ უბრალოდ ქარი იყო. მაგრამ შემდეგ ისევ გაისმა ჩუმი, საცოდავი კნავილი, თითქოს ვიღაც დახმარებას ითხოვდა.
ხმა კლდის კიდიდან მოდიოდა. მეტყევე ფრთხილად მიუახლოვდა და ქვემოთ ჩაიხედა.
ქვის მცირე ბაქანზე ფოცხვერი ეკიდა.
დიდი ველური კატა წინა თათებით კლდის კიდეს იყო ჩაჭიდებული, ხოლო უკანა ნაწილი უკვე უფსკრულში ეკიდა. ერთი უკანა თათი დაზიანებული ჰქონდა და თითქმის არ მოძრაობდა. გვერდზე გამხმარი სისხლი ჩანდა.
ცხოველი ცდილობდა ზემოთ ამოსვლას, მაგრამ ძალა აღარ ჰყოფნიდა. ქვები თათების ქვეშ იშლებოდა და ყოველ ჯერზე ფოცხვერი თითქმის ვარდებოდა ქვემოთ.
ფოცხვერმა მამაკაცი შეამჩნია.
მან მაშინვე დაკრიჭა კბილები, ჩუმად დაიღრინა და ჰაერში თათის მოქნევა სცადა. მის ყვითელ თვალებში უფრო შიში ჩანდა, ვიდრე ბრაზი.
მეტყევემ ერთი მარტივი რამ გაიგო: თუ ახლა წავიდოდა, ცხოველი ჩამოვარდებოდა და დაიღუპებოდა.
ის მუცლით დაწვა პირდაპირ თოვლზე კლდის კიდესთან და ნელა ჩამოსწია ხელები ქვემოთ.
— მშვიდად… მშვიდად… — ჩუმად ჩაილაპარაკა მან.
ფოცხვერი შეიშმუშნა, მაგრამ თათები უკვე სრიალებდა ქვაზე. მამაკაცმა მას წინა თათებში ჩასჭიდა. და მაშინვე მიხვდა, რამდენად მძიმე იყო.
ცხოველი დიდი იყო, ხოლო თავად მისი სხეული უფსკრულის კიდეზე იდო. ქვები მკერდის ქვეშ ჭრიალებდა, თოვლი ქვემოთ ცვიოდა. თუ ფოცხვერი ძლიერად გაიქნეოდა, ორივე შეიძლებოდა ჩამოვარდნილიყო.
ფოცხვერი ცდილობდა გათავისუფლებას, ღრენდა და უკანა თათით კლდეს ურტყამდა. რამდენჯერმე მისი სხეული მძიმედ ჩამოეკიდა და მეტყევეს მთელი ძალით უწევდა დაჭერა, რომ არ ჩავარდნილიყო.
ის ნელა ექაჩებოდა ზემოთ, სანტიმეტრი სანტიმეტრით.
იდაყვები ყინულზე სრიალებდა, ხელები დაძაბულობისგან უბუჟდებოდა, სუნთქვა ერღვევოდა. რამდენჯერმე ეგონა, რომ ძალა უკვე აღარ დარჩა.
ფოცხვერი ისევ რამდენიმე სანტიმეტრით ჩამოცურდა და მამაკაცმა ძლივს შეიკავა.
მან ჩექმები ქვას მიაბჯინა, კბილები ერთმანეთში დააჭირა და კიდევ ერთხელ მოქაჩა.
მძიმე სხეული ბოლოს კლდის კიდეზე აღმოჩნდა. ფოცხვერი თოვლზე გადაგორდა და მაშინვე გვერდით გაწევას შეეცადა. მძიმედ სუნთქავდა, ხოლო თათი ისევ ცუდად მოძრაობდა.
მეტყევე ფრთხილად გაცურდა კლდის კიდიდან და ქვაზე ჩამოჯდა სუნთქვის მოსათქმელად. ელოდა, რომ ფოცხვერი ან გაიქცეოდა, ან მას დაესხმებოდა თავს.
მაგრამ მოხდა ის, რასაც საერთოდ არ ელოდა. 😨😱
ფოცხვერი გაჩერდა. მან თავი მოაბრუნა, კაცს დიდხანს და ყურადღებით შეხედა და რამდენიმე ნაბიჯი უკან გადადგა.
ტყის მცველმა დაინახა ფოცხვერი, რომელიც უზარმაზარი კლდის კიდეზე ეკიდა, და გადაარჩინა იგი: მაგრამ ის, რაც ამის შემდეგ მოხდა, კაცს ნამდვილი შოკი მოუტანა.
ცხოველი ნელა მიუახლოვდა, თითქმის ხელის გაწვდენაზე, მოკლედ ამოიფრუტუნა და ერთი წამით მისი ხელი ცხვირით შეეხო.
შემდეგ შემობრუნდა და ფიჭვებს შორის გაუჩინარდა.
იმ შემთხვევის შემდეგ რამდენიმე დღე ტყის მცველს ფოცხვერი აღარ უნახავს. ზოგჯერ ის იმ მომენტს იხსენებდა კლდეზე და თავადაც უკვირდა, როგორ ეყო მაშინ ძალა მძიმე ცხოველის შესაკავებლად.
დაახლოებით ორი კვირა გავიდა. ერთ დილას, ადრე, კაცმა თავისი პატარა სახლის კარი გააღო და მაშინვე შენიშნა რაღაც უცნაური თოვლში, კარის ზღურბლთან.
კარის წინ პირდაპირ იდო ახალი ნადავლი — დიდი კურდღელი. თავიდან ტყის მცველმა იფიქრა, რომ ეს ბრაკონიერების ან მონადირეების საქმე იყო. მაგრამ ირგვლივ არც ადამიანის კვალი იყო და არც ძაღლის.
თოვლზე მხოლოდ დიდი კატის ნაკვალევი ჩანდა. კაცმა ნელა შემოუარა აივანს და ტყისკენ გაიხედა.
მინდვრის კიდეზე, ფიჭვებს შორის, იდგა ფოცხვერი. სწორედ ის.
ის მშვიდად უყურებდა და დამალვას არ ცდილობდა. რამდენიმე წამი ისინი უბრალოდ ჩუმად უყურებდნენ ერთმანეთს. შემდეგ ფოცხვერმა ოდნავ დახარა თავი, თითქოს მისი რეაქცია შეამოწმა, შემობრუნდა და ჩუმად გაუჩინარდა ტყეში.
ტყის მცველი კიდევ დიდხანს იდგა აივანზე და თოვლში დარჩენილ ნაკვალევს უყურებდა. როგორც ჩანს, ველურმა კატამ გადაწყვიტა, რომ სწორედ ასე უნდა გადაეხადა მადლობა იმ ადამიანს, რომელმაც ერთხელ მისი სიცოცხლე გადაარჩინა.
