პოლიციელი დახარა და ჩაიკრა თავისი სამსახურის ძაღლი, როცა ვეტერინარი მასთვის ბოლო ინექციას ამზადებდა: მაგრამ ბოლო მომენტში ძაღლმა ისეთი რამ გააკეთა, რომ ყველა ოთახში შოკში ჩავარდა 😲😱
ამ დილით ვეტერინარულ კლინიკაში მძიმე სიჩუმე სუფევდა. თანამშრომლებიც კი ცდილობდნენ ჩურჩულით საუბარს.
ოფიცერი ალექს ვორონოვი გაჩუმებით შევიდა ოთახში, მკერდზე მიიკრავებდა თავის სამსახურის ძაღლს. გერმანული Ovჩarka სახელად რექსი იწონიდა თითქმის ორმოც კილოგრამს, მაგრამ ახლა მამაკაცი ის ისე ეჭირა, როგორც პატარა ლეკვი.
რვა წლის სამსახურის განმავლობაში მათ ბევრ რამეს გაუძლეს ერთად. რექსი ეხმარებოდა დაკარგული ადამიანების ძებნაში ტყეში, პოულობდა აკრძალულ ნივთიერებებს საწყობებში და რამდენჯერმე მონაწილეობდა საშიშ დაკავებებში.
მაგრამ ახლა რექსი თითქმის ვერ აჩენდა თავის თავს. მისი სუნთქვა არეგულარული იყო, ზოგჯერ ფეხები ძლივს კრთოდნენ.
დოქტორ ელენა უკვე ელოდებოდა ლითონის გამოკვლევის მაგიდასთან. გვერდით იდგა ულტრაბგერის აპარატი. ორი პატრულის ოფიცერი სიჩუმეში იდგა კედელთან.
არც ერთს არ სურდა პირველი საუბარი.
— დადეთ აქ, — ჩურჩულით თქვა ექიმმა.
ალექსმა ფრთხილად დააწვა რექსი მაგიდაზე, მაგრამ ხელი მის კისერზე არ მოხსნა. მან დიდი ხანია დაიმახსოვრა ყოველი მოძრაობა ამ ძაღლის – როგორ სუნთქავს, როგორ რეაგირებს სუნზე, როგორ მაღლა აწევს ყურებს, როცა საფრთხეს გრძნობს.
დღეს სუნთქვა განსხვავებული იყო. ძალიან სუსტი.
ექიმმა ცოტა ხანი დააკვირდა ანალიზის შედეგებს, შემდეგ ჩურჩულით თქვა:
— ჩვენ გავაკეთეთ განმეორებითი გამოკვლევები. თირკმელები თითქმის არ მუშაობენ, ფილტვებში იკრებს სითხე. ორგანიზმი ძლიერად დასუსტებულია.
ალექსმა ღრმად ამოისუნთქა.
— იქნებ ოპერაცია? ან ახალი მედიკამენტები? ნებისმიერ შანსს.
ექიმმა ნელ-ნელა თავლი გააქნია.
— რომ შანსი ყოფილიყო, მაშინვე მეთქვა. ახლა მხოლოდ გავაგრძელებთ მისი ტკივილის გაძლიერებას. ყველაზე ჰუმანური გადაწყვეტილება არის მის მშვიდად წასაყვანად.
ეს სიტყვები ოთახში მძიმე დატვირთვას ქმნიდა.
რექსი იმდენჯერ იხსნა ადამიანები, რომ სიტყვა „წასვლა“ თითქმის უსამართლო ჩანდა.
დილით ხელმძღვანელობამ უკვე დაამტკიცა ეუთანაზიის ნებართვა, ალექსმაც მოაწერა ხელი.
ერთი მეორეს მიყოლებით პოლიციელები მივიდნენ მაგიდასთან და ფრთხილად მოეფერეს ძაღლს.
— შენ საუკეთესო პარტნიორი იყავი, — ჩურჩულით თქვა ერთ-ერთმა.
ალექსმა დახარა თავი ძაღლის ყურისკენ.
— მე აქ ვარ, მეგობარო. აღარ გჭირდება ბრძოლა.
და უცბად რექსი დაიძრა.
ძაღლმა უზარმაზარი ძალისხმევით აწია წინა ფეხები და დაახვიეს პატრონის მხრებზე, თითქოს მაქსიმალურად ახლოს ჩაწვეს.
ოთახში სრულად სიჩუმე ჩამოწვა. რექსი არასდროს არ ჩაუტარებია მსგავსი რამ.
ალექსმა იგრძნო, როგორ ეჭიმება ყელი და ცრემლები თავისით წამოსწვა თვალებზე.
— ყველაფერი კარგად არის… მე აქ ვარ… — ჩურჩულით თქვა.
ექიმმა უკვე მოამზადა შპრიცი, მაგრამ უცბად შეაჩერა.
მან გაბრაზებით ნელ-ნელა დაიხარა ძაღლისკენ.
— დაელოდეთ… — ჩურჩულით თქვა.
ექიმმა ფრთხილად დააწვა ხელი რექსის მუცელზე, შემდეგ გვერდზე გადაიტანა, თითქოს ცდილობდა არაჩვეულებრივი რამის შეხებას.
წამში ნაჩქარევად ამოიწია თავი.
— გაჩერდით. ეს ორგანოების უკმარისობა არაა.
ყველა ოთახში გამყინა. 😱😨
ექიმმა ფრთხილად ხელის ზურგით კიდევ ერთხელ გადაატარა რექსის მუცელი, შემდეგ უფრო ძლიერ შეეჭმუხნა წარბები და გახედა ასისტენტს.
— დაელოდეთ… ჩართეთ ულტრაბგერი კიდევ ერთხელ.
ეკრანზე კვლავ გამოჩნდა მტვრიანი გამოსახულება. ექიმმა რამდენიმე წამი ყურადღებით შეხედა, შემდეგ კი მოულოდნელად წამოდგა.
— გაჩერდით. ეს ორგანოების უკმარისობა არაა.
ყველამ ოთახში ერთმანეთს გადახედა.
— მაშინ რა ხდება? — ხმამაღლა ჰკითხა ალექსმა, ჯერ კიდევ ძაღლის ჩახუტებით.
ექიმმა მონიტორზე გამოსახულება გაასანთლა და თითით პატარა მუქ წერტილზე მიუთითა.
— ხედავთ ამას? ეს არაა ანთება. ეს… სხეულია უცხო.
მან სწრაფად შეცვალა აპარატის რეჟიმი და კვლავ ყურადღებით შესწავლა გამოსახულება.
— ჰგავს ლითონის ნატეხს. ძალიან პატარაა, მაგრამ გართულია მნიშვნელოვანი ქსოვილების გვერდით და ნელ-ნელა აზიანებს ორგანიზმს. ამიტომ ანალიზები ამ სურათს აჩვენებს.
ოთახში სიჩუმე ჩამოწვა.
— ანუ… — ალექსმა ვერ დაასრულა.
ექიმმა მას სრულიად სხვა თვალით შეხედა.
— თუ დაუყოვნებლივ გავაკეთებთ ოპერაციას, არსებობს შანსი ყველაფრის გამოსწორების.
პოლიციელებმა კედელთან ვერ გაიგეს, რა მოისმინეს.
— შანსი… რომ გადავარჩინოთ? — ჩურჩულით ჰკითხა ერთმა.
ექიმმა თავი დაუქნია.
— დიახ. მაგრამ ახლა უნდა მივიღოთ ქმედება.
ალექსმა უფრო ძლიერ ჩაიკრა რექსი, და ძაღლი კვლავ ეჭირა ხელებს მის მხრებზე, თითქოს გრძნობდა, რაც ახლახან მოხდა.
— გესმის, მეგობარო? — ჩურჩულით თქვა რხევით ხმაზე. — როგორც ჩანს, ჯერ არ გინდა წასვლა.
