მეთევზემ მავთული მოქაჩა და ტალახიდან ძალიან უცნაური ფორმის საგანი ამოათრია. როდესაც მან აღმოჩენას ტალახი ჩამობანა, შოკში ჩავარდა, როცა მიხვდა, რა იყო ეს 😱😨
მეთევზე ნაპირზე დილით ადრე მივიდა, როგორც ამას თითქმის ყოველ შაბათს აკეთებდა. ცა უკვე გასუფთავებული იყო, მაგრამ ირგვლივ ჯერ კიდევ იგრძნობოდა გუშინდელი ქარიშხლის კვალი. ღამით აქ ძლიერი წვიმა მოვიდა, ქარი ტალღებს პირდაპირ ნაპირისკენ მოაქანებდა და ზღვამ ხმელეთზე ბევრი ნაგავი გამოიტანა: დაფების ნამტვრევები, წყალმცენარეები, პლასტმასის ბოთლები და რამდენიმე ჟანგიანი რკინის ნაჭერი.
კაცი ნელა მიდიოდა სველ თიხაზე რეზინის ჩექმებით და ეძებდა ადგილს, სადაც მშვიდად შეძლებდა ანკესის დაყენებას. მას უყვარდა თევზაობა სიჩუმეში, ამიტომ ყოველთვის ადამიანებისგან მოშორებულ ადგილებს ირჩევდა.
სწორედ მაშინ შენიშნა უცნაური დეტალი. სქელი ტალახიდან თხელი მავთული ამოჩრილიყო.
თავიდან უნდოდა უბრალოდ გვერდი აევლო. ქარიშხლის შემდეგ ასეთ ნივთებს ნაპირზე ხშირად ნახავ. მაგრამ ამ მავთულში რაღაც უცნაური იყო. იგი თითქმის ვერტიკალურად იყო ჩარჭობილი, თითქოს რაღაცაზე იყო მიბმული.
კაცი მიუახლოვდა, დაიხარა და სცადა თითებით მოქაჩვა.
მავთული არ დაიძრა.
მაშინ ორივე ხელით ჩაეჭიდა და უფრო ძლიერად მოქაჩა. ირგვლივ მიწა შეირხა, მაგრამ საგანი თითქოს მყარად იყო ჩაჭედილი ტალახში.
— ნეტავ რა არის… — ჩაილაპარაკა მან და ფეხები უფრო ღრმად ჩადგა წებოვან მიწაში.
მან ისევ მოქაჩა. თავიდან ნელა, შემდეგ უფრო ძლიერად. ტალახი საგანს უკან ითრევდა, თითქოს არ უნდოდა მისი გაშვება. კაცი გრძნობდა, როგორ ჭრიდა მავთული ხელის გულებს ხელთათმანების გავლით. რამდენჯერმე იფიქრა დანებებაზე, მაგრამ ცნობისმოყვარეობა არ უშვებდა.
იგი მავთულს აქეთ-იქით არწევდა, მოკლე მოქაჩვებით ქაჩავდა და ხანდახან სუნთქვის შესაკრებად ჩერდებოდა.
ბოლოს მიწამ ყრუ ჩაფლუჩუნების ხმა გამოსცა. რაღაც მძიმე ნელა იწყებდა ტალახიდან ამოსვლას.
კაცმა ბოლო ძლიერი მოქაჩვა გააკეთა და აღმოჩენა საბოლოოდ ამოხტა გარეთ. ძლივს დაიჭირა, რომ ისევ ტალახში არ ჩავარდნილიყო.
საგანს უცნაური ფორმა ჰქონდა.
მისი მთელი ზედაპირი სქელი ტალახით იყო დაფარული, ამიტომ შეუძლებელი იყო იმის გაგება, რა იყო ეს. ფორმა ზოგ ადგილას მრგვალი იყო, ზოგან კუთხოვანი, და ამან კაცის თავში ყველაზე უსიამოვნო ფიქრები გააჩინა.
კაცმა იგრძნო, როგორ გაურბინა ცივმა ჟრუანტელმა ზურგში.
— ოღონდ ეს არ იყოს… — გაიფიქრა მან და მაშინვე გადაწყვიტა საგანი წყლისკენ წაეღო.
ის ზღვასთან მივიდა და ფრთხილად დაიწყო ტალახის ჩამობანა. ტალღები საგანს ეხეთქებოდა, ხოლო ის ხელებით აშორებდა წებოვან თიხას და ცდილობდა დაენახა, რა ამოათრია მიწიდან. და როცა მეთევზე მიხვდა, სინამდვილეში რა იყო ეს, გაოცებისგან გაშეშდა 😱😲
თავდაპირველად გამოჩნდა გლუვი ზედაპირი. შემდეგ გამოჩნდა ცხვირის მოხაზულობა. მერე ტუჩები. კაცი გაშეშდა.
კიდევ ცოტა ტალახი ჩამოირეცხა ზედაპირიდან და წყლიდან მას ნაცნობი სახე შეხედა ქვის კულულებით.
ის მკვეთრად გასწორდა და აღმოჩენას დააშტერდა. ეს იყო ალექსანდრ პუშკინის ქანდაკების თავი.
რამდენიმე წამი უბრალოდ იდგა და დუმდა. სულ ერთი წუთის წინ მას ეგონა, რომ ტალახიდან რაღაც კრიმინალური ამოათრია და უკვე გაეფიქრა პოლიციაში დარეკვა.
ახლა კი ეს ცოტათი სასაცილოც კი მოეჩვენა.
სავარაუდოდ, ვიღაცამ ძველი ქანდაკება ზღვაში გადააგდო, ხოლო ღამის ქარიშხალმა მწერლის თავი უბრალოდ ისევ ნაპირზე დააბრუნა.
კაცმა კიდევ ერთხელ შეხედა პუშკინის ქვის სახეს, მძიმედ ამოისუნთქა და გაეღიმა.
— კარგი კი შემაშინე, ალექსანდრ სერგეევიჩ… — თქვა მან და აღმოჩენა მშრალ ქვიშაზე დადგა.
