ჩემს დაბადების დღეზე ჩემი ქმრის ნათესავები ჩვენთან დაუპატიჟებლად მოვიდნენ, მიუხედავად იმისა, რომ წინასწარ რამდენჯერმე ვუთხარი, რომ იმ დღეს სტუმრების მიღებას არ ვაპირებდი 😢
როდესაც დაინახეს, რომ მათ მოსვლას არაფერი მოვამზადე, დაიწყეს საყვედურები და მეძახდნენ ზარმაცს. მაგრამ ჩემი ერთი მოქმედების შემდეგ საუბარი ძალიან სწრაფად დასრულდა — და მათ უბრალოდ უხმოდ დატოვეს ჩვენი სახლი. 🫣🤔
წელს გადავწყვიტე ჩემი დაბადების დღე ზედმეტი ხმაურისა და პომპის გარეშე აღმენიშნა. არც სტუმრები, არც ხმამაღალი მილოცვები და არც გრძელი სიტყვები.
წინასწარ ავიღე დასვენების დღე, ტელეფონზე შეტყობინებები გამოვრთე და ჩემს საყვარელ საკონდიტროში პატარა ნამცხვარი ვიყიდე. მე და ჩემი ქმარი შევთანხმდით, რომ ნამდვილი დღესასწაული შაბათს იქნებოდა. წინასწარაც კი დავჯავშნეთ მაგიდა კარგ რესტორანში. ეს დღე მშვიდად და ზედმეტი ხალხის გარეშე უნდა გასულიყო.
საღამოს სახლში, კომფორტულ ტანსაცმელში დივანზე ვიჯექი და ფილმს ვუყურებდი. ბინაში მშვიდი და მყუდრო გარემო იყო. დაახლოებით ექვსის ნახევარზე გავიგონე, რომ ჩემი ქმარი ჩვეულებრივზე ადრე დაბრუნდა სამსახურიდან.
მაგრამ ერთ წამში გახდა ნათელი, რომ ის მარტო არ იყო…
ყველას შევხედე და მშვიდად ვთქვი:
— თუ რაიმეს შეკვეთა გინდათ, შეუკვეთეთ. მიტანის ნომერი მაცივარზეა გაკრული. მაგრამ გადაიხდით თქვენ თვითონ. დღეს მე არავინ დამიპატიჟებია.
ჩემმა დედამთილმა მაშინვე დაიწყო უკმაყოფილება.
— აი ეს რა დამოკიდებულებაა? ჩვენ მოვედით, რომ მოგილოცოთ, და ისე გვხვდები, თითქოს უცხოები ვიყოთ.
მე მშვიდად ვუპასუხე:
— თქვენს სახლში შეიძლება თქვენი წესები მოქმედებდეს. ჩემს სახლში სხვა წესებია. ჩვენთან მიღებული არ არის წინასწარი გაფრთხილების გარეშე მოსვლა.
ამის შემდეგ საძინებელში შევიკეტე. მუსიკა ხმამაღლა ჩავრთე, რომ მათი ხმა აღარ გამეგონა. განწყობა გამიფუჭდა, მაგრამ თავის მართლება არ ვაპირებდი.
ცოტა ხნის შემდეგ გავიგონე, როგორ ძლიერად დაიხურა შესასვლელი კარი. დედამთილი და მაზლი წავიდნენ, გზაში კი განიხილავდნენ, როგორი საშინელი რძალი ვიყავი და რომ სტუმრების მიღებაც კი არ ვიცოდი. ტორტიც თან წაიღეს.
ჩემი ქმარი დიდხანს აკაკუნებდა საძინებლის კარზე და ამბობდა, რომ უნდა გვესაუბრა. მას ნამდვილად არ ესმოდა, რატომ მოვიქეცი ასე. მისთვის მისი ოჯახის ასეთი ვიზიტები ჩვეულებრივი რამ იყო.
მოგვიანებით საღამოს მაინც ვისაუბრეთ. მშვიდად ავუხსენი, რომ ასეთი სიტუაციები აღარ უნდა განმეორდეს. ჩვენს სახლში არავინ უნდა მოვიდეს მოწვევის გარეშე.
თავიდან ჩემი ქმარი გაბრაზდა და რამდენიმე დღე უკმაყოფილოდ დადიოდა. მაგრამ შემდეგ მაინც მომიხადა ბოდიში.
შაბათს რესტორანში საბოლოოდ არ წავსულვართ. თუმცა ამ საუბრის შემდეგ ჩვენს სახლში ახალი წესები გაჩნდა, რომელთა დარღვევას ახლა აღარავინ ცდილობს.
