შვილიშვილი ნავმისადგომის კიდეზე იდგა და იღიმოდა ისე, თითქოს რაღაც უწყინარს აპირებდა.
შვილიშვილმა ბებია ტბაში ჩააგდო, კარგად იცოდა, რომ ცურვა არ იცოდა და წყლის ეშინოდა, უბრალოდ ხუმრობისთვის: ახლობლები გვერდით იდგნენ და იცინოდნენ, მაგრამ ვერავინ წარმოიდგენდა, რას გააკეთებდა ეს ქალი, როგორც კი წყლიდან ამოვიდოდა.
— ბებო, გახსოვს, რომ ამბობდი, ვერ ვსვავ და ყოველთვის მინდოდა, რომ დამესწავლა?
მან ნერვულად შეისწორა თავსაფარი და წყალს შეხედა. ტბა ბნელად და ცივად ჩანდა.
— დიახ, ვამბობდი. მაგრამ წყლის მეშინია. ძალიან მეშინია. ასე ნუ ხუმრობ.
— ნუ დრამატიზებ, — გაეცინა მეცხრამეტწლოვან შვილიშვილს. — უბრალოდ საკუთარ თავს აშინებ.
მან უკან გადადგა ნაბიჯი, მაგრამ ის უფრო სწრაფი აღმოჩნდა.
მსუბუქი ბიძგი ზურგში — და წონასწორობა დაკარგა. ჩაანაცვლა წყალში, დაეჯახა ზედაპირს და წამით ქვეშ ეფლო.
როცა ამოყვინთა, თვალებში ნამდვილი შიში ედგა.
— დამეხმარეთ… ვერ შევძლებ… — ხმა ჩაუწყდა.
ცდილობდა ნავმისადგომის დაფებს ჩაჭიდებოდა, მაგრამ ხელები სველ ხეზე უცურდებოდა. ტანსაცმელი ქვემოთ ექაჩებოდა, სუნთქვა ერეოდა. ფართხალებდა, წყალს ყლაპავდა და ისევ ქვეშ ეფლობოდა.
ნავმისადგომზე იცინოდნენ.
— გადაიღე, გადაიღე, ეს ხომ ეპიკურია, — თქვა რძალმა ტელეფონი წინ მიეჭირა.
— ბებო, რა მაგარი ხარ, წლის მსახიობი, — დაუძახა მეორე შვილიშვილმა.
მისი საკუთარი შვილი გვერდით იდგა და ირონიულად იღიმოდა.
— უბრალოდ გვაშინებს, ყურადღება უნდა, — თქვა მშვიდად, თითქოს ამინდზე ლაპარაკობდა.
ის ისევ წყალში ჩაიძირა, წამით სიჩუმე ჩამოვარდა. მაგრამ როცა ამოყვინთა და ახველდა, სიცილი გაგრძელდა.
— კმარა ცირკი, ამოდი უკვე, — გაღიზიანებით თქვა რძალმა.
არავინ გაუწოდა ხელი.
ბოლოს მაინც მოახერხა ნავმისადგომის კიდემდე მისვლა, იდაყვებზე დაეყრდნო და დიდი ძალისხმევით ამოვიდა. დაფებზე იწვა, მძიმედ სუნთქავდა, თმიდან წყალი ჩამოსდიოდა, ტუჩები უცახცახებდა.
სიცილი ნელ-ნელა მიწყდა.
ნელა წამოდგა. დიდხანს უყურებდა მათ — ყვირილისა და ისტერიის გარეშე. მხოლოდ მზერა, რომელშიც არ იყო არც ცრემლი, არც თხოვნა.
და სწორედ მაშინ გააკეთა ის, რის გამოც ყველა შოკში ჩავარდა. 😲😱
წყალი დაჰქროდა მისგან, კაბა სხეულს ჩაეკრო, ხელები არ ჭმუხნიდნენ სიცივისგან, არამედ ხასიათის დამცირებისგან.
შვილიშვილი ჯერ კიდევ იღიმოდა, თუმცა აღარ იყო თავდაჯერებული.
— ბებო, ახლა რა ხდება, ეს ხომ მხოლოდ ხუმრობა იყო…
არ უპასუხა. ნელა ამოიღო ტელეფონი ჩანთიდან. თითები სველოდა, მაგრამ მყარად ეჭირა.
— ალო. პოლიცია? მინდა შევატყობინო სიცოცხლის ხელყოფის მცდელობა. მაქვს მტკიცებულებები. ვიდეო საკმარისია.
სახეები მაშინვე შეიცვალა.
— რას აკეთებ? — ბუშტად ჩაიფუშა რძალმა.
— იმას, რაც давно უნდა გამეკეთებინა, — მშვიდად თქვა ქალმა.
რძალმა უცბად გააპროტესტა და სცადა თავისი ტელეფონიდან ჩანაწერის წაშლა.
— ახლა ყველაფერს წავშლით და წავიდეთ, დედა, ცირკი ნუ გააკეთებ, — ჩაერია ვაჟი.
მაგრამ ბებერი ქალი უფრო სწრაფი აღმოჩნდა. ტელეფონი რძალის ხელიდან იმდენად სწრაფად ააცალა, რომ ვერ მოასწრო რეაგირება.
— არც სცადო, — მშვიდად უთხრა.
შვილიშვილმა პირველად შეწყვიტა ღიმილი.
— ბებო, ეს ხომ სერიოზულად არ არის…
— შენი უგულებელყოფილი შვილი მიიღებს სასჯელს, — გააწყვეტინა რძალს და მიაჩერდა. — ხოლო შენ ინანებ, რომ ასეთი ადამიანი გაზარდე. თუმცა, ის უბრალოდ მოგაგონებს შენ.
ვაჟმა წინ გადადგა ნაბიჯი.
— დედა, შენ გადააჭარბე. ჩვენ ოჯახი ვართ.
— ოჯახი არ ჩასვამს წყალში იმას, ვისაც ეშინია და არ იცის ცურვა, — უპასუხა მან.
ის გამოიწია, თითქოს წყალი არამარტო ჭუჭყს, არამედ შიშსაც ჩამოირეცხავდა.
— ხვალვე გაასუფთავეთ ჩემი ბინა. აღარ მოგამარაგებთ. არ მაინტერესებს, რომ ფული არ გაქვთ. თქვენ ზრდასრული ადამიანები ხართ. ისწავლეთ თქვენი ქმედებებისთვის პასუხისმგებლობა.
ვინიც აღარ იცინოდა.
— თქვენ ძალიან ინანებთ ჩემს მიმართ ასეთ დამოკიდებულებას, — მშვიდად თქვა.
გაბნეულად უკვე სირენები ისმოდა.
