ბედნიერი დღე საბოლოოდ დადგა. სახლში ხმაური და სითბო სუფევდა. მშობლები ახლახან დაბრუნდნენ სამშობიაროდან და ყველა ახლობელი მოიწვიეს ახალშობილის სანახავად. ბებიები, დეიდები, ბიძები, ნათლიები — ყველანი მოვიდნენ საჩუქრებით, ყვავილებით და მილოცვებით.
— აბა, სად არის? — მოუთმენლად იკითხა დეიდამ, ქურთუკის გახდა.
— საბავშვო ოთახშია, — გაიღიმა დედამ. — ოღონდ ფრთხილად, სძინავს.
პირველი ბებია შევიდა. მან აკვანს გადახედა, ბავშვი დაინახა და უცებ გასწორდა. სახე გაფითრდა, ტუჩები აუკანკალდა.
— ღმერთო… — ჩაიჩურჩულა და სიტყვა აღარ უთქვამს, ისე სწრაფად გამოვიდა ოთახიდან.
ყველამ ერთმანეთს გადახედა, მაგრამ გადაწყვიტეს, რომ ბებიას უბრალოდ ცუდად გახდა. შემდეგ ოთახში დეიდა შევიდა. გავიდა ერთი წამი, შემდეგ მეორე. უცებ გაისმა მოკლე, შეშინებული ამოსუნთქვა.
— არა… არა… — ჩუმად თქვა და თითქმის სირბილით გამოვიდა დერეფანში, ხელი პირზე მიიდო.
— რა ხდება? — ნერვიულად იკითხა მამამ.
— რას ხედავთ იქ? — დაამატა დედამ, როცა შფოთვა გულში მოაწვა.
ნათესავები ერთის შემდეგ ერთი შედიოდნენ და თითქმის მაშინვე გამოდიოდნენ. ზოგი ჩუმად იყო, ზოგი პირჯვარს იწერდა, ზოგი თვალს არიდებდა და მშობლებს თვალებში არ უყურებდა. საბავშვო ოთახში სიჩუმე სუფევდა, დერეფანში კი დაძაბულობა იზრდებოდა.
— საკმარისია, — თქვა ბოლოს დედამ. — მე თვითონ ვნახავ.
აკვანთან მივიდა, ხელები უცახცახებდა. მამა გვერდით იდგა და ნაბიჯის გადადგმასაც ვერ ბედავდა. დედამ ნელა გადაიხარა და ფრთხილად ასწია გადასაფარებელი.
და იმ წამს ის, რაც დაინახეს, მათ სიტყვასიტყვით გააქვავა. 😲😨
დედა აკვანთან მივიდა. გული ისე ძლიერად უცემდა, ეგონა, ყველა ისმენდა. გადაიხარა და ყურადღებით შეხედა ბავშვს. და ამ წამს ყველაფერი ნათელი გახდა.
ბავშვი საერთოდ არ ჰგავდა მამას — არც სახის ფორმით, არც ტუჩების ხაზით, არც თვალების ჭრილით. სამაგიეროდ, არსებობდა სხვა მსგავსება. ისეთი, რომელმაც ზურგში სიცივე გაუყინა.
დედამ მაშინვე ყველაფერი გაიგო.
ნათესავებმა შეამჩნიეს, რომ ახალშობილი დედის საუკეთესო მეგობარს ჰგავდა — ადამიანს, რომელთანაც ერთად გაიზარდა, ოჯახებით მეგობრობდნენ და რომელსაც ახლა უკვე საკუთარი ოჯახი ჰყავდა.
და კიდევ ერთი დეტალი იყო. ბავშვის ლოყაზე პატარა დაბადების ლაქა ჩანდა. ზუსტად ისეთი, როგორიც დედის საუკეთესო მეგობარს ჰქონდა.
დედა ნელა გასწორდა. ხელები უცახცახებდა, თავში ზუზუნი იდგა. მამა ახლოს მივიდა, აკვანში ჩაიხედა და გაქვავდა. კიდევ ერთხელ შეხედა ბავშვს, მერე დედას.
— მიღალატე, — ჩუმად თქვა მან.
ოთახში სიჩუმე ჩამოვარდა. ისეთი სიჩუმე, როცა აღარაფრის ახსნა აღარ არის საჭირო. საიდუმლო, რომელიც ყველა ნათესავმა იცოდა, თავისით გამჟღავნდა.
და ბედნიერი დღე, რომელიც ახალი ცხოვრების დასაწყისი უნდა ყოფილიყო, იქცა იმ მომენტად, რომლის შემდეგაც აღარაფერი შეიძლებოდა ძველებურად დაბრუნებულიყო.
