მე ერთ მამაკაცს ვხვდებოდი და ყოველი შეხვედრის დროს ის somehow „ავიწყდებოდა“ საფულე და მთხოვდა, რომ მე გადამეხადა მის ნაცვლად, დაპირებით: „მოგვიანებით გადმოგირიცხავ“. მაგრამ ერთ მომენტში ჩემი მოთმინება ამოიწურა და გადავწყვიტე, ამ ისტორიისთვის ლამაზად დამესვა წერტილი… 😲😊
გულით ვგრძნობდი, რომ უნდა გამეჩერებინა ყველაფერი, მაგრამ აღზრდა და ადამიანების ნდვის ჩვევა მეჩურჩულებოდა: „ნუ იგონებ, უბრალოდ რთული პერიოდი აქვს“. ამ შეგრძნებით თითქმის ორი თვე ვიცხოვრე.
ხშირად გვესმის, რომ ქალები მატერიალისტები არიან და მხოლოდ ფულს უყურებენ. მაგრამ თითქმის არავინ საუბრობს იმ მამაკაცებზე, რომლებიც ოსტატურად „ივიწყებენ“ საფულეს და ამას ისე ბუნებრივად აკეთებენ, რომ საბოლოოდ თავად იწყებ საკუთარ თავში ეჭვის შეტანას.
დანიელს სამსახურის გამო შევხვდი. ერთი შეხედვით სოლიდური ჩანდა: ძვირადღირებული კოსტიუმი, თავდაჯერებული ჟესტები, ოდნავი ჭაღარა. საუბრობდა სტარტაპებზე, ინვესტიციებზე და დიდ გეგმებზე. მომეჩვენა, რომ ჩემი დონის მამაკაცი ვიპოვე.
პირველი პაემანი იდეალურად წარიმართა. მყუდრო კაფე, საინტერესო საუბარი და მან მშვიდად გადაიხადა ანგარიში. როგორც შემდეგ მივხვდი, ეს ერთადერთი შემთხვევა იყო.
მეორე პაემანზე, კინოში, უცებ ჯიბეებს მოავლო ხელი და თქვა, რომ საფულე მანქანაში დარჩა, ტელეფონს კი ელემენტი დაჯდა. მთხოვა, მე გადამეხადა და დამპირდა, რომ რამდენიმე წუთში თანხას გადმომირიცხავდა. მანქანამდე საერთოდ არ მივსულვართ. ვალზე აღარაფერი უთქვამს, მე კი გადავწყვიტე, საღამო წვრილმანის გამო არ გამეფუჭებინა.
მესამე შეხვედრაზე, რესტორანში, სიტუაცია განმეორდა. როცა ანგარიში მოიტანეს, ვითომ საბანკო აპლიკაცია გაეჭედა. ისევ მე გადავიხადე. გადარიცხვა მხოლოდ რამდენიმე დღის შემდეგ მოვიდა და ისიც ჩემი ფრთხილი შეხსენების შემდეგ, რის გამოც რატომღაც უხერხულად ვიგრძენი თავი.
მე ვხვდებოდი მამაკაცს, რომელიც ყოველ პაემანზე „ივიწყებდა“ საფულეს და მთხოვდა გადახდას სიტყვებით: „შენ გადაიხადე, მერე გადმოგირიცხავ“. მაგრამ ბოლოს მოთმინება დამთავრდა და გადავწყვიტე, ლამაზად წავსულიყავი…
ამის შემდეგ ეს სისტემად იქცა. სუპერმარკეტში კალათაში აწყობდა ძვირადღირებულ პროდუქტებს და სალაროსთან ღიმილით ამბობდა, რომ ბარათი სხვა პიჯაკში ჰქონდა. ბენზინგასამართ სადგურზე მუხლის ტკივილს უჩიოდა და მთხოვდა საწვავის გადახდას. ფრაზა „შენ გადაიხადე, მე გადმოგირიცხავ“ თითქმის ყოველ შეხვედრაზე ისმოდა.
თანხები დიდი არ იყო, მაგრამ რეგულარული. გადარიცხვები იგვიანებდა ან საერთოდ „იკარგებოდა“. ამავე დროს ის აგრძელებდა საუბარს მომავალ მილიონებზე და ზღვის პირას სახლზე.
ვხვდებოდი, რომ საქმე ფულში არ იყო. მე შემიძლია გულუხვი ვიყო და მიყვარს საჩუქრების გაკეთება. მაგრამ აქ ყველაფერი მხოლოდ ერთ მხარეს მიდიოდა. მან დაინახა, რომ კარგად ვშოულობდი და გადაწყვიტა, რომ ჩემი ხარჯით ცხოვრება შეიძლებოდა.
ყველაზე მტკივნეული კი ის იყო, რომ ჩემს დაბადების დღეზე არაფერი მიჩუქა. მშვიდად მითხრა, რომ ჩემთვის ძვირფასი სამკაული ჰქონდა შეკვეთილი, მაგრამ მიწოდება დაგვიანდა. რა თქმა უნდა, არაფერი მიმიღია. სამაგიეროდ, რესტორანში ისევ „სასწაულებრივად“ დაავიწყდა ფული.
მაშინ გადავწყვიტე, ამ ისტორიისთვის ლამაზად დამესვა წერტილი… 😢😊
მე ის ქალაქის ცენტრში ყველაზე ძვირადღირებულ რესტორანში დავპატიჟე. ის კმაყოფილი იყო და დარწმუნებული, რომ ისევ მე გადავიხდიდი ყველაფერს.
შევუკვეთე ყველაფერი, რაც მინდოდა: ოსტრები, სტეიკი, დესერტი, კარგი ღვინო. სიამოვნებით ჭამდა, მაგრამ ნერვიულობა დაეწყო, როცა კერძების რაოდენობა დაინახა.
როცა ანგარიში მოიტანეს, ნელა გავხსენი ჩანთა, დავიწყე ქექვა და ვითომ საფულეს ვეძებდი.
— ღმერთო, რა საშინელებაა… მგონი საფულე სახლში დამრჩა და ტელეფონიც დამჯდარია. შეგიძლია ჩემთვის გადაიხადო? ყველაფერს მერე დაგიბრუნებ, ნუ ნერვიულობ. მაგალითად, ხვალ.
ის დაიბნა. შემახსენა, რომ მე თვითონ დავპატიჟე. მშვიდად ვუპასუხე, რომ გაუთვალისწინებელი სიტუაციები ხდება და ის მოახერხებდა.
რამდენიმე წუთი ცდილობდა თავისი ჩვეულებრივი გამართლებების გამეორებას ლიმიტებზე და ტექნიკურ პრობლემებზე. მერე მეგობრებთან დარეკვა შესთავაზა.
და უცებ, თითქოს სასწაულით, აპლიკაციამ იმუშავა, ბარათიც მოიძებნა და ფულიც. მან ანგარიში გადაიხადა და ძლივს მალავდა გაღიზიანებას.
ვახშმის შემდეგ ტაქსი გამოვიძახე და დავემშვიდობე. არანაირ გადარიცხვას აღარ ველოდი. ორი თვის განმავლობაში საკმარისად გადავიხადე, რომ ანგარიში დახურულად ჩამეთვალა.
მოგვიანებით სხვა ანგარიშებიდან მწერდა, მადანაშაულებდა არაკეთილსინდისიერებაში და სხვადასხვა ისტორიებს იგონებდა. ამ შეტყობინებებს მშვიდად ვკითხულობდი.
ეს ნიშნავს, რომ ყველაფერი გაიგო.
