ხუთი წელი სიყვარულს ვამტკიცებდი საკვებით. მართლა მეგონა, რომ კაცს მხოლოდ ასე შეეძლო შეეჩერებინა. რაც უფრო ბევრს ამზადებ, ოჯახი მით უფრო მყარია.
– დანიელ, გინდა ჟულისენი? ახალ ფორმებსაც ვიყიდე, – ვეუბნებოდი საღამოს, თითქმის ფეხზე ძლივს დამდგარი სამუშაოს შემდეგ.
– კარგი, – პასუხობდა ტელეფონიდან არ შეხედავს. – მაგრამ ისევ მშრალია. კრემი იკმარე?
ყოველ ჯერზე რაღაც შიგნიდან მეეჭვებოდა. მე ავირჩიე პროდუქტები ყურადღებით, ვამზადებდი რეცეპტების მიხედვით, ვცდილობდი. პასუხად მხოლოდ შენიშვნებს ვისმენდი.
მე გავიზარდე ოჯახში, სადაც მამა მთავარს წარმოადგენდა, დედა მუდმივად ემსახურებოდა. ბავშვობიდან მეუბნებოდნენ, რომ კაცი გრძნობს სიყვარულს მუცლით. მე ვცდილობდი შესაბამისი ვყოფილიყავი.
შაბათ–კვირას სამზარეულო ნამდვილ რესტორანში გადაიქცეოდა. სუპი, მთავარი კერძი, სალათები, დესერტი. დანიელი ამას ნორმად მიიჩნევდა. დროთა განმავლობაში ის გახდა სახლის კრიტიკოსი გაფართოებულ შარვლებში.
– ბორშჩი მჟავეა.
– ცოტა ლიმონი დავამატე, როგორც გიყვარს.
– არ უნდა ექსპერიმენტები. კანტინაში უკეთესია.
ხშირად იხსენებდა კანტინას და ერთ სამზარეულოს, რომელიც „კარგად და იაფად ამზადებს“. თუ კოტლეტები იდეალური არ იყო ან პიურე ჰაეროვანი, ისევ შედარებას ვისმენდი.
საბოლოოდ ვღელავდი. იმ დღეს სამსახურში დავიგვიანე, შემდეგ მაღაზიაში წავედი, რადგან სახლში არაფერი იყო. მინდოდა დაძინება, მაგრამ მაინც ავდექი და დავიწყე მზადება. საათის შემდეგ მაგიდაზე ცხელი ხორცი ბოსტნეულით იყო.
დანიელმა გასინჯა და ამოიოხრა.
– ძალიან ბევრი ტომატი. არ არის გემრიელი.
ხუთი წლის განმავლობაში ყოველდღე სამ კერძს ვამზადებდი სადილზე, მაგრამ ქმარი მაინც ჩივილობდა: „კანტინაში უფრო გემრიელია“. მაშინ გამიჩნდა გეგმა, როგორ ვასწავლო გაკვეთილი.
მან ქაბას აიღო და სენდვიჩი გააკეთა. დავხედე მაგიდას, ჭურჭლის გორას და მივხვდი, რომ აღარ შემეძლო. ხმა არ მქონდა და მისი ნაწილი ნაგავში დავყარე.
– თუ კანტინაში უკეთესია, ჭამე იქ, – ვთქვი მშვიდად.
მან იფიქრა, რომ მე ნაწყენი ვიყავი და ხვალ დავივიწყებდი. მაგრამ მე არ ვიყავი ნაწყენი. დავიღალე. უკვე მქონდა გეგმა, როგორ დავასრულო ეს.
ამ დღიდან მე ვხურავდი მისთვის საჭმელს. ვამზადებდი მხოლოდ მარტივ კერძებს საკუთარ თავს. საღამოობით მქონდა დრო. დავიწყე კითხვა, ფილმების ყურება და ის საქმეები, რომლებიც წლების განმავლობაში გადადებული მქონდა.
დაწყებშივე ის მეტყობლად ჭამდა სწრაფ ნუდელს და პიცას. შემდეგ დაიწყო ჩივილი კუჭზე და ფულზე, რომელიც საკვებში იხარჯება.
– იქნებ ვხარშო კარტოფილი?
– კანტინაში უკეთესია, – ვპასუხობდი მშვიდად.
რამდენიმე დროის შემდეგ ის თვითონ გააკეთებინა საჭმელი. პელმენები გაკრულიყო, ომლეტი დაწვა. მე არ ჩავრეულვარ. მას სჭირდებოდა თავად ეს გაეგო.
სამი კვირის შემდეგ ის მაგიდასთან დაჯდა და თქვა, რომ დაიღალა სწრაფი კვებისგან და ახლა მიხვდა, რამდენ ფულს ხარჯავს საკვებზე. ის აღიარებდა, რომ მიჩვეული იყო ჩემს ზრუნვას და აღარ აფასებდა.
– მაპატიე. ცუდად ვიქცეოდი. მენატრება შენი საჭმელი.
ხუთი წლის განმავლობაში ყოველდღე სამ კერძს ვამზადებდი, ქმარი მაინც ჩივილობდა: „კანტინაში უფრო გემრიელია“. მაშინ გამიჩნდა გეგმა, როგორ ვასწავლო გაკვეთილი.
მე ვპატიე, მაგრამ არ დავბრუნდი ძველ რეჟიმში, არამედ სიფრთხილეში. აღარ ვამზადებ ყოველდღე და აღარ ვცდილობ სიყვარულის დამსახურება ფრიკადელებით. თუ მას სურს შინაური საჭმელი, შეუძლია დაეხმაროს ან თავად მოამზადოს.
უახლოესად გავაკეთე ლაზანია. ის ჭამდა ჩუმად და ყურადღებით.
– ძალიან გემრიელია, – თქვა სერიოზულად.
– მშრალია? – გავეკითხე ღიმილით.
– იდეალური, – უპასუხა.
ახლა ვიცი, რომ სიყვარული არ განისაზღვრება მომზადებული კერძების რაოდენობით. და თუ ქალი მუდმივად სამზარეულოში დგას, ადრე თუ გვიან перестает გრძნობდეს თავს ცოცხლად.
