მარკი ბიჭს შემთხვევით გადააწყდა. ის ნაცნობ ბილიკზე მიდიოდა და ტერიტორიას ამოწმებდა, როცა მშრალი ტოტი მის ჩექმას ქვეშ ისე ხმამაღლა გატყდა, რომ ახლომდებარე ფიჭვიდან ყვავი აფრინდა. მარკი გაჩერდა, მოუსმინა და ოდნავ გაიღიმა: ტყეში გატარებული ამდენი წლის შემდეგ სიფრთხილის ჩვევა არსად გამქრალა.
მის წინ პატარა მინდორი იყო, შუაში კუნძით. ჩვეულებრივ აქ მცირე შესვენებას აკეთებდა და თერმოსიდან ჩაის სვამდა. მაგრამ დღეს მის კუნძზე ბავშვი იჯდა.
პატარა ბიჭი ჭუჭყიანი ლურჯი ქურთუკით, ჩამოშვებული მხრებით და ზედმეტად მშვიდი მზერით. ის არ ტიროდა, არ ითხოვდა დახმარებას და არ ჩანდა შეშინებული. უბრალოდ იჯდა და ელოდა, თითქოს ყველაფერი ასე უნდა ყოფილიყო.
— ჰეი, პატარავ, — ფრთხილად თქვა მარკმა, რომ არ შეეშინებინა. — აქ მარტო რას აკეთებ?
ბიჭმა თავი ასწია და ყურადღებით შეხედა.
— დედამ მითხრა, აქ უნდა დაველოდო, — ჩუმად უპასუხა მან. — მალე მოვა.
მარკმა ირგვლივ მოავლო თვალი. ტყე ცარიელი იყო. მხოლოდ ფრინველები და შორეული კოდალას კაკუნი ისმოდა.
— როდის წავიდა დედა? — ჰკითხა მან და ჩაჯდა, რომ ბავშვის დონეზე ყოფილიყო.
ბიჭმა დაფიქრდა და ფეხები აქნია.
— გუშინ… — გაუბედავად თქვა მან. — ან გუშინწინ. აღარ მახსოვს.
ქურთუკი სველი იყო, თმა აჩეჩილი, თვალქვეშ კი მუქი წრეები ჩანდა. მარკმა იგრძნო, როგორ მოიჭიმა რაღაც უსიამოვნოდ შიგნით.
— რა გქვია?
— ტომი.
— მე მარკი ვარ. აქ ტყეს ვუვლი. იცი, სად არის შენი სახლი?
— იქ, სადაც სახურავი წითელია, — პაუზის შემდეგ თქვა ბიჭმა. — იქ ტელევიზორია და კატა. მაგრამ კატა გაიქცა, როცა ბიძა ალექსმა ყვირილი დაიწყო.
მარკმა შეამჩნია, რომ ქურთუკის ჯიბე უცნაურად იყო ამობურცული.
— ტომ, რა გაქვს ჯიბეში? — მშვიდად ჰკითხა მან.
— ეს დედამ მომცა, — ბიჭმა დაკეცილი ფურცელი ამოიღო. — მითხრა, ვაჩვენო, თუ დიდხანს არ მოვა.
მარკს ხელები აუკანკალდა, როცა ფურცელი გაშალა. ხელწერა მოწესრიგებული იყო, მაგრამ ეტყობოდა, რომ ჩქარად იყო დაწერილი.
მან წერილი ორჯერ წაიკითხა და გაშეშდა იმაზე, რაც იქ ეწერა. 😨😢
წერილში მხოლოდ რამდენიმე სტრიქონი იყო:
„თუ ეს წერილი იპოვეთ და მე აღარ დავბრუნდი, გთხოვთ, მიხედოთ ჩემს შვილს. ჩვენი სახლი უსაფრთხო არ არის. მისი სიცოცხლის მეშინია. შესაძლოა, მე ცოცხალი აღარ ვიყო.“
მარკმა მაშინვე გამოიძახა მაშველები და პოლიცია. ბიჭის აღწერით სწრაფად იპოვეს სახლი წითელი სახურავით. ის ცარიელი აღმოჩნდა. მაგრამ როდესაც პოლიცია შიგნით შევიდა, ეჭვი აღარ დარჩა: სახლში ქალის ცხედარი იპოვეს.
მოგვიანებით გაირკვა, რომ მისი ქმარი, ტომის მამინაცვალი, სასტიკი ადამიანი იყო. ის ბავშვზე ძალადობდა, ხშირად ყვიროდა და იმ დღეს ცოლი მოკლა. ის აპირებდა ბიჭის პოვნას, მაგრამ დედამ მოასწრო შვილის ტყეში დამალვა და წერილის დატოვება.
დედა არ დაბრუნდა იმიტომ, რომ შვილის მიტოვება სურდა. მან უბრალოდ იცოდა, რომ სახლში მის შვილს საფრთხე ელოდა — და რომ ზოგჯერ უცხო ადამიანები ბევრად კეთილები არიან, ვიდრე ისინი, ვისთანაც ცხოვრობ.
