ჩვენ სრულიად შემთხვევით გავიცანით ერთმანეთი, ყოველგვარი რომანტიკის გარეშე. მე აფთიაქში ვიტამინებს ვყიდულობდი, ის — სახსრებისთვის რაღაცას არჩევდა. რიგი ნელა მიდიოდა და ერთ მომენტში თავი ვერ შევიკავე და ვთქვი:
— საინტერესოა… ადრე აფთიაქში სილამაზისთვის დადიოდნენ, ახლა — სათადარიგო ნაწილებისთვის.
ის შემობრუნდა და გაეცინა.
— ზუსტად თქვით. ექიმმა მითხრა, რომ მუხლები უკვე ისეთი აღარ მაქვს, — მიპასუხა მან.
ასე დავიწყეთ საუბარი. მას ალექსანდრე ერქვა. ჩვეულებრივი კაცი იყო — მშვიდი, ზედმეტი გმირობის გარეშე, მაგრამ იუმორით. აფთიაქიდან რომ გამოვედით, გასეირნება შემომთავაზა.
— თუ არ გეჩქარება, ცოტა გავისეირნოთ, — მითხრა.
— რატომაც არა, — ვუპასუხე.
ვიარეთ და ვსაუბრობდით. ძირითადად ის ლაპარაკობდა. ალექსანდრე საკუთარ თავზე მიყვებოდა. მე ვუსმენდი, ხანდახან მეც ვცდილობდი რაღაც მეთქვა, მაგრამ საუბარი ყოველთვის ისევ მას უბრუნდებოდა. მაშინ ამას ყურადღება არ მივაქციე და ნერვიულობას მივაწერე.
ტელეფონები გავცვალეთ და ურთიერთობა დავიწყეთ. ხშირად და ბევრს მწერდა. შეტყობინებები გრძელი იყო — მის სამსახურზე, ჯანმრთელობაზე, მეზობლებზე და მაღაზიების ფასებზე. მე ვპასუხობდი, მაგრამ უცნაური შეგრძნება მქონდა: თითქოს საერთოდ არ მისმენდა. მოკლედ რეაგირებდა და ისევ საკუთარ თავზე წერდა.
რამდენჯერმე კიდევ შევხვდით. თითქმის ყოველთვის ეს სეირნობები იყო.
ვიარეთ და ვლაპარაკობდით. ალექსანდრე მიყვებოდა, როგორ დარბოდა ადრე დილაობით, როგორ უვლიდა თავს, და როგორ გაუჭირდა ახლა.
— ასაკია, — ამოიოხრა მან. — ისე ვეღარ დარბიხარ, როგორც ადრე.
— მესმის, — ვუთხარი. — ყველას თავისი ცვლილებები აქვს.
მან თავი დამიქნია, მაგრამ მაშინვე ისევ საკუთარ თავზე დაიწყო საუბარი.
ერთხელ ფრთხილად ვკითხე:
— იქნებ სადმე დავსხდეთ ერთხელ?
— რისთვის? სეირნობა უფრო სასარგებლოა, — მიპასუხა მან. — ისედაც კარგად მივდივართ.
დროის გასვლასთან ერთად მივხვდი, რომ ჩვენი საუბრები უცნაური იყო. როცა ის ლაპარაკობდა — უნდა მომესმინა. როცა მე ვიწყებდი ლაპარაკს, ტელეფონს უყურებდა ან მაწყვეტინებდა.
— სამსახურში ახლა რთული პერიოდი მაქვს, — დავიწყე ერთხელ.
— ჩემს უფროსს საერთოდ არაფერი ესმის, — მაშინვე შემაწყვეტინა და თავის თემაზე გადავიდა.
ვცდილობდი ამაზე არ დავფიქრებულიყავი და ვფიქრობდი, რომ უბრალოდ საუბარი აკლდა.
და მერე დადგა ის დღე.
ნოემბერი იყო, ცივი ქარი ქროდა, უკვე ორ საათზე მეტი გვქონდა ნასიარულები. მართლა გავიყინე.
— მოდი კაფეში შევიდეთ, — ვუთხარი. — ძალიან მცივა.
ის გაჩერდა და გაკვირვებით შემომხედა.
— რისთვის? — მკითხა. — ნორმალურად ხომ ვსეირნობთ.
— მართლა მცივა, — ვუპასუხე. — უბრალოდ ჩაი ან ყავა დავლიოთ.
რამდენიმე წამით გაჩუმდა და მერე ირონიით თქვა:
— რა, ჩემს ხარჯზე ჭამა გინდა?
ვერც კი მივხვდი მაშინვე, რას ამბობდა. და მერე დაიწყო ნამდვილი კოშმარი.
— რას ნიშნავს? — ვკითხე. — უბრალოდ მცივა.
— კაფეში ქალისთვის ფულის გადახდას არ ვაპირებ, — მშვიდად თქვა მან. — ჯერ არ ვიცი, საერთოდ ღირს თუ არა შენზე ფულის დახარჯვა.
უსიამოვნო გახდა.
— არც მითხოვია, რომ გადამიხადო, — ვუპასუხე. — თითო-თითო გადავიხდით.
თავი გააქნია.
— აზრს ვერ ვხედავ. თუ გცივა, ჩემთან წავიდეთ. საჭმელი უფასო მაქვს.
— შენთან წასასვლელად მზად არ ვარ, — ვუთხარი.
— რა მოხდა, — მხრები აიჩეჩა მან. — სოკოები თვითონ შევაგროვე, უფასოა. თან სახლში დამეხმარები, რომ არ მოგწყინდეს.
ამ მომენტში ყველაფერი ნათელი გახდა.
მას ქალი და ურთიერთობა არ სჭირდებოდა. მას სჭირდებოდა მოსახერხებელი ადამიანი — ვინც მოუსმენდა, დაეხმარებოდა და მადლობას ეტყოდა, და ჩაისაც კი არ მოითხოვდა.
შევხედე და მშვიდად ვუთხარი:
— ალექსანდრე, აქ ჩვენი გზები იყოფა.
შემოვტრიალდი და წავედი. რაღაცას მეძახდა უკან, მაგრამ აღარ ვუსმენდი. მთავარი იყო, რომ დროულად გავიგე ყველაფერი.
