დანიელსა და მე ერთად ცხოვრება ერთმანეთის გაცნობიდან რამდენიმე თვეში დავიწყეთ. ამაში ცუდს ვერაფერს ვხედავდი — ორივე ოცდაათს გადაცილებულები ვიყავით, ზრდასრული ადამიანები, შეიძლებოდა ოჯახზეც გვეფიქრა. ის მშვიდი და საიმედო ჩანდა: IT-ს სფეროში მუშაობდა, არ სვამდა, ღამით არ იკარგებოდა, უყვარდა წესრიგი და სიჩუმე. მის ბინაში ვცხოვრობდით.
ორი თვე ვიცხოვრე კაცთან ერთად და ყველაფერი სრულიად ნორმალური იყო — ზუსტად იმ მომენტამდე, სანამ არ შემომთავაზა, მის დედას გავცნობოდი. ვახშმის დაწყებიდან უკვე ოცდაათი წუთის შემდეგ მივხვდი, რომ მეტს ვეღარ გავუძლებდი და უბრალოდ გავიქეცი იმ სახლიდან და იმ უცნაური ოჯახიდან.
ორი თვეც არ იყო გასული, როცა ერთ დღეს ჩემმა მეგობარმა მოულოდნელად მითხრა:
— ლინა, ხომ არ გაწუხებს, თუ დედას ვახშამზე დავპატიჟებ? მინდა გაგაცნო. წინასწარ გეტყვი — მკაცრი ქალია, ადრე სკოლაში მუშაობდა. მაგრამ დარწმუნებული ვარ, მოგეწონება.
დავთანხმდი. ვიყიდე დესერტი და ავარჩიე უბრალო კაბა, ზედმეტი დეტალების გარეშე. ვნერვიულობდი — როგორც ნებისმიერი ნორმალური ადამიანი ნერვიულობს იმ მამაკაცის დედასთან პირველ შეხვედრამდე, ვისთანაც ცხოვრობს.
შეხვედრის დღეს ჩემი მომავალი ნათესავი — თამარა ერქვა — ზუსტად შვიდ საათზე მოვიდა. თავდაჯერებულად შემოვიდა და ისე მიმოიხედა, თითქოს სტუმრად კი არა, შემოწმებაზე იყო მოსული. მზერა გაატარა დერეფანში, თაროსთან წამით შეჩერდა, ოდნავ დაუქნია თავი და სამზარეულოში შევიდა.
მაგიდასთან გამართული დაჯდა, ხელები ერთმანეთს დაუკავშირა და ყურადღებით შემომხედა, თითქმის თვალის დახამხამების გარეშე.
— მაშ ასე, — თქვა მან. — მოდი, ნორმალურად გავიცნოთ ერთმანეთი. მოგვიყევით თქვენს შესახებ.
— ლოგისტიკურ კომპანიაში ვმუშაობ, — ვუპასუხე. — უკვე რამდენიმე წელია.
— და შემოსავალი სტაბილურია? — მაშინვე მკითხა. — კონტრაქტი ოფიციალურია თუ, როგორც ახლა უყვართ, სიტყვიერი? შეგიძლიათ ცნობა გვაჩვენოთ?
დავიბენი, მაგრამ სიმშვიდის შენარჩუნება ვცადე.
— შემოსავალი ოფიციალურია და მყოფნის ცხოვრებისთვის.
ამ დროს დანიელი საჭმელს აწყობდა და ისე იქცეოდა, თითქოს არაფერი განსაკუთრებული არ ხდებოდა.
— კარგი, — განაგრძო მან. — საკუთარი საცხოვრებელი გაქვთ თუ პირდაპირ აქ გადმოხვედით?
— საკუთარი ბინა მაქვს, — ვუპასუხე. — ამჟამად გაქირავებული მაქვს.
— გასაგებია, — თავი დამიქნია მან. — უბრალოდ სიურპრიზები არ გვინდა. ხშირად ხდება, რომ ქალები თავიდან დამოუკიდებლად გამოიყურებიან, მერე კი კაცის კისერზე ჩამოჯდებიან.
ვიგრძენი, როგორ მატულობდა შიგნით დაძაბულობა, მაგრამ მაინც ვიმედოვნებდი, რომ საუბარი უბრალოდ უხერხული იყო.
არა.
კითხვები ერთმანეთის მიყოლებით მოდიოდა: ვიყავი თუ არა დაქორწინებული, რატომ დავშორდი, ვისთან ცხოვრობენ ჩემი მშობლები, არის თუ არა ჯანმრთელობის პრობლემები, როგორ ვუყურებ ალკოჰოლს და ვალებს. მოკლედ ვპასუხობდი და თავს ვაკონტროლებდი. დანიელი მთელი ამ დროის განმავლობაში დუმდა და თეფშს უყურებდა.
დაახლოებით ნახევარი საათის შემდეგ მან ფინჯანი გვერდზე გასწია და ისეთი რამ თქვა, რის შემდეგაც უბრალოდ გავიქეცი იმ სახლიდან… 😢😢
— კარგი, მთავარზე გადავიდეთ. შვილები გყავთ?
— არა, — ვუპასუხე. — და მიმაჩნია, რომ ეს პირადი თემაა.
— ეს პირადი თემა არ არის, — მკაცრად თქვა მან. — თქვენ ჩემს შვილთან ცხოვრობთ. უნდა ვიცოდეთ, რას უნდა ველოდოთ. მას ოჯახი უნდა, საკუთარი შვილები, სხვისი ბავშვები ჩვენ არ გვჭირდება. გარდა ამისა, ექიმთან უნდა მიხვიდეთ და მომიტანოთ ცნობა, რომ ჯანმრთელი ხართ და შეგიძლიათ შვილების გაჩენა — ჩემი შვილიშვილების. რა თქმა უნდა, ყველა გამოკვლევასა და ანალიზს თქვენ გადაიხდით.
დანიელს შევხედე, იმ იმედით, რომ ბოლოს და ბოლოს ჩაერეოდა, მაგრამ მან უბრალოდ მხრები აიჩეჩა.
— ლინა, — ჩუმად თქვა მან. — დედა უბრალოდ ნერვიულობს. იქნებ ექიმთან მიხვიდე და ცნობა მოიტანო. ყველას რომ მშვიდად იყოს.
ამ მომენტში სრულიად ნათელი გახდა, სად ვიყავი და რა როლი მქონდა განკუთვნილი.
მაგიდიდან ავდექი.
— სად მიდიხართ? — გაკვირვებით მკითხა მისმა დედამ. — ჯერ არ დაგვისრულებია.
— მე დავასრულე, — მშვიდად ვუპასუხე. — სასიამოვნო იყო გაცნობა, მაგრამ ეს ჩვენი ბოლო შეხვედრაა.
დერეფანში გავედი, დანიელი უკან გამომყვა.
— ყველაფერს ძალიან ახლოს იღებ გულთან, — თქვა მან. — დედას უბრალოდ ჩემთვის საუკეთესო უნდა.
— დანიელ, — ვუთხარი, როცა ქურთუკს ვიცვამდი. — შენს დედას ცოლი კი არა, მსახური სჭირდება. და შენ ამას სრულად ეთანხმები. მე ამაში მონაწილეობა არ მაინტერესებს.
სწრაფად შევაგროვე ჩემი ნივთები. ძალიან ცოტა აღმოჩნდა. ჩემს სახლში წავედი და შვება ვიგრძენი.
მოგვიანებით მწერდა და მირეკავდა, ამბობდა, რომ ვაჭარბებდი და რომ ნორმალურმა ქალებმა იციან, როგორ უნდა მოერგონ კაცის ოჯახს. არ ვკამათობდი.
მხოლოდ ერთისთვის ვიყავი მადლიერი — რომ ეს ახლა მოხდა და არა ქორწილის შემდეგ და ერთად გატარებული წლების მერე.
