დაახლოებით დილის სამ საათზე გადაუდებელი დახმარების სამსახურში 911 შევიდა ზარი „ეჭვმიტანილ ადამიანზე“ ქუჩაში. მომრეკავი სიტყვებს ურევდა და ამბობდა, რომ ვიღაცა სახლებთან დადიოდა, ფეხშიშველი, ხშირად ჩერდებოდა და რაღაცას თავისთვის ბუტბუტებდა.
როცა ოფიცერი მივიდა, მაშინვე მიხვდა — აქ რაღაც სერიოზული ხდებოდა.
ღამის სამ საათზე პოლიციაში შევიდა ზარი უცნაური ადამიანის შესახებ, რომელიც ნახევრად შიშველი დაეხეტებოდა ქუჩაში. ადგილზე მისულმა პოლიციელებმა ვერც კი წარმოიდგინეს, რომ საშინელი ისტორიის მოწმეები გახდებოდნენ.
ცივ ტროტუარზე იჯდა მოხუცი ქალი. პატარა, მოხრილი, თხელი ღამის პერანგით. ის კანკალებდა, ხელებს გულზე იკრავდა და მუდმივად ირგვლივ იყურებოდა, თითქოს ეშინოდა, ვინმე სიბნელიდან არ გამოსულიყო. ფეხშიშველი ტერფები წითელი და ჭუჭყიანი ჰქონდა, თმა აბურდული, სუნთქვა არეული.
ოფიცერი ნელა მიუახლოვდა, რომ უფრო არ შეეშინებინა, და მის გვერდით ჩამოჯდა.
— ქალბატონო… კარგად ხართ? — მშვიდად ჰკითხა მან. — რა გქვიათ? სად ცხოვრობთ?
მოხუცმა ქალმა შეხედა და ოფიცერმა მის თვალებში დაბნეულობის ნაცვლად ნამდვილი შიში დაინახა. სცადა რაღაცის თქმა, მაგრამ სიტყვები მაშინვე ვერ ამოთქვა. რამდენიმე ღრმა ჩასუნთქვა გააკეთა და ძალით მოიყარა თავი.
— მე… მე არ შემიძლია… — დაიწყო და გაჩუმდა. — უკან… არ დავბრუნდები…
მისი ხმა კანკალებდა. ყოველი სიტყვა დიდი ძალისხმევით ეძლეოდა, თითქოს მათი ხმამაღლა თქმა აშინებდა.
— სად უკან? — მშვიდად ჰკითხა ოფიცერმა. — რა მოხდა?
ქალმა თავი გააქნია, ღამის პერანგის ქსოვილს ჩაეჭიდა და დიდხანს დუმდა. შემდეგ ისევ დაიწყო ლაპარაკი — ნელა, პაუზებით, თითქოს მოგონება ტკივილს აყენებდა.
— იქ… იქ ცუდია… — ძლივს თქვა. — მე არ შეიძლება… იქ დაბრუნება არ შეიძლება…
— ვინმემ გაწყენინათ? — ჰკითხა ოფიცერმა.
მან თავი დაუქნია, მაგრამ მაშინვე არა. ჯერ თვალები დახუჭა, შემდეგ ჩურჩულით თქვა:
— უკეთესია ქუჩაში… აქ გავათევ ღამეს… მხოლოდ იქ… არა…
ღამის სამ საათზე პოლიციაში შევიდა ზარი უცნაური ადამიანის შესახებ, რომელიც ნახევრად შიშველი დაეხეტებოდა ქუჩაში.
— მაგრამ რა მოხდა?
ქალის მონაყოლის შემდეგ ოფიცერმა მაშინვე გამოიძახა დამატებითი ძალები 😲😨
მოხუცი ქალი დიდხანს დუმდა. შემდეგ ჩუმად თქვა, რომ რამდენიმე თვის წინ მის სახლში გამოჩნდა კაცი. უცნობი. უთხრა, რომ დაეხმარებოდა, რომ მის გვერდით იქნებოდა, რადგან მას არავინ ჰყავდა.
თავიდან უბრალოდ მასთან ცხოვრობდა. შემდეგ დაიწყო მისი ოთახში ჩაკეტვა. სახლიდან გასვლის უფლებას არ აძლევდა. ტელეფონს ართმევდა, ყვიროდა და ეუბნებოდა, რომ სახლი მაინც მალე მისი გახდებოდა და ქალს ყველაფერი უნდა გადაეფორმებინა.
ცუდად ექცეოდა, აწვებოდა, აშინებდა. ყველაფერი ერთი მიზნისთვის — რომ სახლი მისთვის გადაეწერა.
— მისთვის მე ადამიანი არ ვიყავი, — თქვა მან. — ნივთი ვიყავი.
იმ ღამეს მას ჩაეძინა, და ქალმა გაიგო: თუ ახლა არ წავა, აღარასდროს წავა.
აიღო პირველი, რაც ხელში მოხვდა, დაარტყა და სახლიდან გაიქცა. ფეხსაცმლის და ნივთების გარეშე. უბრალოდ გარბოდა, სანამ ქუჩაში არ აღმოჩნდა.
— არ ვიცი, ცოცხალია თუ არა, — თქვა მოხუცმა ქალმა და ოფიცერს შეხედა. — მაგრამ იქ აღარ დავბრუნდები. სჯობს აქ, სიცივეში.
ამის შემდეგ ოფიცერმა მაშინვე გამოიძახა დამატებითი ძალები.
რადგან ეს უკვე აღარ იყო ზარი „ეჭვმიტანილ ადამიანზე“.
