ღამის სამ საათზე ტელეფონმა დარეკა. მაშინვე მივხვდი — არაფერი კარგი. ჩემი ქალიშვილი ტიროდა და ლაპარაკი უჭირდა. მხოლოდ ერთსა და იმავეს იმეორებდა:
„დედა, გთხოვ, მოდი… ისევ ის… მეშინია“.
დაუყოვნებლივ გავემგზავრე, კითხვების გარეშე. მაგრამ ვერ მოვასწარი მისვლა.
როცა საავადმყოფოში შევვარდი, ექიმი შემხვდა. თვალებში არც კი შემომხედა. უბრალოდ ფრთხილად დააფარა ჩემს ქალიშვილს სახე ზეწრით და ჩუმად თქვა:
— ძალიან ვწუხვარ.
არ მიყვირია. უბრალოდ ვიდექი და ვუყურებდი. ექიმმა გააგრძელა, თითქოს დაზეპირებულ ტექსტს კითხულობდა:
— ქმრის თქმით, მას სახლამდე გზაზე დაესხნენ თავს. სამწუხაროდ, მიღებული დაზიანებები სიცოცხლესთან შეუთავსებელი აღმოჩნდა.
პოლიციამ ეს ვერსია მაშინვე მიიღო. ყველა თავს უქნევდა. ყველა თანაუგრძნობდა მარკს, ამბობდნენ, როგორი საცოდავია და როგორი მძიმე მდგომარეობაშია.
ყველა — ჩემს გარდა.
რადგან ჩემმა ქალიშვილმა ტყუილად არ დამირეკა. და არც გამოსამშვიდობებლად. მან დამირეკა, რომ მივსულიყავი.
გამთენიისას მათ სახლში დავბრუნდი. მარკი იქ იყო. ოთახში წინ და უკან დადიოდა და თავს ისე აჩვენებდა, თითქოს მწუხარებისგან გონებას დაკარგავდა.
მისაღები ოთახი არეულ-დარეული იყო. მაგიდა გადმობრუნებული. ლამპა დამსხვრეული. წიგნები იატაკზე ეყარა.
— ეს ყველაფერი შენ გააკეთე? — ვკითხე და ქაოსსა და კედელში არსებულ ხვრელს ვანიშნე.
— საკუთარ თავს აღარ ვაკონტროლებდი! — მკაცრად მიპასუხა მან. — ჩემი ცოლი მოკვდა! პოლიციას ყველაფერი ვუთხარი! ის სასეირნოდ გავიდა და ვიღაც მძარცველი დაესხა თავს… ალბათ სამკაულები უნდოდა!
— სამკაულები, — მშვიდად გავიმეორე. — მაშინ რატომ ამბობს ექსპერტიზა, რომ დაზიანებები უფრო იატაკზე დარტყმას ჰგავს და არა ქუჩაში დაცემას?
ის დადუმდა. შემდეგ უცებ შემობრუნდა ჩემსკენ.
— რა თქვი?
— ვთქვი, რომ მძარცველები დიდხანს არ ჩერდებიან, — გავაგრძელე. — ისინი ადამიანს ისევ და ისევ არ ურტყამენ. და მით უმეტეს, ოც წუთის განმავლობაში.
— არ ვიცი! — იყვირა მან. — მე იქ არ ვიყავი! შხაპში ვიყავი!
— შხაპში, — დავუქნიე თავი. — საინტერესოა. რადგან სარამ გუშინ თქვა, რომ წყლის გამაცხელებელი არ მუშაობდა. ხელოსანს მხოლოდ სამშაბათს ელოდით.
ის გაფითრდა.
— მე… ცივი შხაპი მივიღე. რომ დავმშვიდებულიყავი. ვიჩხუბეთ.
— რის გამო?
— არაფრის გამო! სისულელის გამო! ვახშამი გააფუჭა!
სამზარეულოს შევხედე. იქ ყველაფერი სუფთა იყო. არც დამწვარი სუნი, არც ჭუჭყიანი ჭურჭელი.
— მარკ, — ჩუმად ვუთხარი, — მკლავზე ნაკაწრები გაქვს.
მან ინსტინქტურად შეხედა წინამხარს. წითელი, ახალი, ღრმა კვალი.
— მე თვითონ გავიკეთე. ნერვებისგან.
— ეს ფრჩხილების კვალი ჰგავს, — ვუპასუხე.
მისი სახე უცებ გაცივდა.
— რატომ გამომკითხავ? ჩემი ცოლი მკვდარია. უნდა დამიჭირო მხარი.
— მე ვიპოვე ის, ვინც ეს გააკეთა, — ვთქვი.
ის გაიყინა.
— რა?
— მკვლელი ვიპოვე.
ამ მომენტში ჩანთიდან რაღაც ამოვიღე და მაშინვე დავინახე, როგორ გაფითრდა ჩემი სიძე, როცა დაინახა, რა მეჭირა ხელში… 😱😲
ჩანთიდან გამჭვირვალე პაკეტი ამოვიღე. შიგნით სარას გატეხილი ტელეფონი იდო.
— მედდამ მომცა, — ვთქვი. — ეს მისი ტელეფონია.
ის ისე უყურებდა, თითქოს მოჩვენება დაენახა.
— მე მეგონა… — გაჩერდა.
— მეგონა, რომ ბოლომდე გაანადგურე? — ვკითხე. — გეგონა, თუ გადააგდებდი, ვერავინ გაიგებდა?
— მე ტელეფონს არ შევხებივარ! — იყვირა მან. — შეიძლება მძარცველმა დააგდო!
— თუ მძარცველს ფასეულობები უნდოდა, — მშვიდად ვთქვი, — რატომ დარჩა ბეჭედი მის თითზე? რატომ არ წაიღო ტელეფონი?
მან ოფლიანობა დაიწყო.
— იქნებ შეეშინდა…
— ან არ აინტერესებდა, — ვუპასუხე. — რადგან მას ფული არ უნდოდა. მას ტკივილის მიყენება სურდა.
ახლოს მივედი.
— იცი, რა არის ღრუბლოვანი მეხსიერება, მარკ?
მისი სუნთქვა არათანაბარი გახდა.
— სარა ყველაფერს ინახავდა, — გავაგრძელე. — ფარულად იღებდა ვიდეოებს. იწერდა ხმოვან შეტყობინებებს. თითოეულ მუქარას. თითოეულ დარტყმას. ყოველ ღამეს, როცა შენს გვერდით ჩაძინების ეშინოდა.
მისი სახე ნაცრისფერი გახდა.
— მომეცი ტელეფონი, — ჩურჩულით თქვა და ჩემკენ ნაბიჯი გადმოდგა.
— რატომ? — ვკითხე. — ეს ხომ უბრალოდ გატეხილი ტელეფონია. თუ მხოლოდ იმ შემთხვევაში არა, თუ იქ არის რაღაც, რაც არ გინდა სხვებმა გაიგონ.
ის ჩემკენ გაიქცა, მაგრამ დივანს წამოედო.
— ეს მტკიცებულებაა, მარკ, — ვუთხარი და უკან დავიხიე. — და ასლები მხოლოდ აქ არ არის.
ტელეფონში წაშლილი ვიდეოები იყო. მათში ჩემი ქალიშვილი აბაზანაში იჯდა, სავსე ჰქონდა სილურჯეები. ჩუმად ტიროდა. ამბობდა, რომ ეშინოდა საძინებელში დაბრუნების. იყო შეტყობინებები, სადაც ის ყვიროდა, ემუქრებოდა, ამცირებდა.
და იყო ბოლო ვიდეო. ის პირდაპირ კამერას უყურებდა და ამბობდა:
„თუ ამას უყურებთ, ესე იგი, რაღაც დამემართა. საკუთარ ქმართან თავს უსაფრთხოდ არ ვგრძნობ. მეშინია, რომ ის მომკლავს.“
