გუშინ ჩემი დაბადების დღე იყო. მე და ჩემმა ქმარმა დავპატიჟეთ ყველა ახლობელი: ჩემი მშობლები, მეგობრები, ასევე მისი მშობლები და და თავისი ქმართან ერთად. საღამო მსუბუქი და მხიარული იყო — სახლი სავსე იყო სიცილით, საუბრებით და მუსიკით. თითქოს ყველაფერი იდეალურად მიდიოდა.
როცა საჩუქრების დრო დადგა, ბავშვივით ვნერვიულობდი. პირველი საჩუქრები თბილი და სასიამოვნო იყო. ჩემმა მშობლებმა ფულის კონვერტი მაჩუქეს და მითხრეს, რომ ეს ჩემი ნებისმიერი ოცნების ასასრულებლად იყო. ჩემი ქმრის დამ კოსმეტიკა მაჩუქა, დედამთილმა კი პირსახოცი — პრაქტიკული, როგორც ყოველთვის.
შემდეგ ჩემმა ქმარმა პატარა ყუთი მომაწოდა. გავხსენი — და სუნთქვა შემეკრა. ოქროს ბეჭედი ბრილიანტით. ზუსტად ის, რაზეც წლები ვოცნებობდი.
— ეს ხომ ძალიან ძვირია… — ჩუმად ვთქვი.
— შენთვის არაფერს დავიშურებ, — გამიღიმა მან.
ჩავეხუტე და ვაკოცე, ძალიან ბედნიერი ვიყავი. მაგრამ ამ წამს დღესასწაულმა უცებ შეიცვალა ფერები.
— სახლში საჭმელი არ გაქვთ და ცოლს ასეთ ძვირ საჩუქრებს ყიდულობ?! — მკაცრად თქვა დედამთილმა.
— დედა, ამ ბეჭედისთვის დიდი ხანია ვაგროვებდი. ფული არის, ნუ ღელავ, — მშვიდად უპასუხა ჩემმა ქმარმა.
დედამთილმა ჩემი დაბადების დღეზე ნამდვილი სკანდალი მოაწყო ძვირადღირებული საჩუქრის გამო — იძულებული გავხდი, ადგილი მიმეჩინა მისთვის.
— შენს დას რემონტი აქვს, სჯობდა მას დახმარებოდი და არა სისულელეებზე ფულის ხარჯვა, — არ ჩერდებოდა ის.
— მაგრამ დღეს ხომ ჩემი დაბადების დღეა! — ვერ მოვითმინე.
— საკუთარ დედას კი არასდროს არაფერს ჩუქნის! — იყვირა მან.
ის უფრო და უფრო ხმამაღლა ყვიროდა, გვადანაშაულებდა და გვიწოდებდა უმადურებსა და უსინდისოებს. სტუმრები შოკში გაჩერდნენ, ვერავინ ჩაერია.
და ერთ მომენტში ვეღარ მოვითმინე 😱🫣
ბეჭედი თითიდან მოვიხსენი და მთელი ძალით დედამთილს სახეში ვესროლე.
— დაიხრჩეთ ამით! — ვუთხარი. — მთავარია, რომ გვერდით მყავს მოსიყვარულე ქმარი. თქვენ კი, როგორც ჩანს, არასდროს გიცდიათ ნამდვილი სიყვარული ან საჩუქრები საკუთარი ქმრისგან, თუ ასე გშურთ. საქმე ფულში არ არის — თქვენ უბრალოდ შურიანი ქალი ხართ.
ოთახში სიჩუმე აუტანელი გახდა. დედამთილი, სიბრაზისგან გაწითლებული, სწრაფად წამოდგა და კარი გაიჯახუნა.
მე ისევ დავჯექი მაგიდასთან, და ღიმილი ნელ-ნელა გამიქრა სახიდან. გულში ერთმანეთში აირია ბრაზი და ტკივილი. საჩუქრისგან მიღებული ბედნიერება გაქრა. და ახლა ვფიქრობ: ხომ არ გადავაჭარბე? იქნებ არ უნდა დავშვებულიყავი მის დონემდე?..
