მამაკაცი გვერდზე იწვა და ზარმაცად უყურებდა ზღვას. მის გვერდით გაწოლილი იყო მისი საყვარელი ქალი. მას ეკეთა მზის სათვალე, კანი უელავდა კრემისგან და ტუჩებზე მუდმივად ეთამაშებოდა მსუბუქი ღიმილი — ისეთი ღიმილი, როგორიც ადამიანებს აქვთ, როცა ყველაფერი ეპატიებათ. ის მისკენ შებრუნდა, იდაყვზე დაეყრდნო და, სათვალის მოხსნის გარეშე, ირონიულად ჰკითხა:
— შენი ცოლი… ვერაფერს მიხვდა? ასეთი უტვინო არის?
მან ჩაიღიმა, თითქოს კითხვა სასაცილო იყო, და მხრები აიჩეჩა.
— არა. ეს მას არ ეხება.
— როგორ არ ეხება? — თავი ოდნავ დახარა. — ის ხომ სახლშია, არა? შენ კი აქ ხარ ჩემთან. მართლა ვერაფერი იგრძნო?
ის გაიწელა, თითქოს საუბარი ღლიდა, და მშვიდი, თითქმის ზარმაცი ხმით უპასუხა:
— ამისთვის დრო არ აქვს. სულ დაკავებულია. ყველაფერი განრიგით აქვს: ბაღი, გაკვეთილები, საჭმლის გაკეთება, რეცხვა. ჰგონია, რომ ეს არის ცხოვრება. და რომ ჩვენთან ყველაფერი კარგადაა.
საყვარელმა ქალმა ჩუმად ჩაიცინა.
— მოხერხებულია. ასეთი ცოლი ოცნებაა. ყველაფერს თვითონ ეზიდება, შენ კი ისვენებ. მაგრამ იცი… — მან ნელა მოიხსნა სათვალე და თვალებში ჩახედა. — როდის გაშორდები ბოლოს და ბოლოს?
მან თვალი არ მოარიდა, თითქოს ამ კითხვას დიდი ხნის წინ ელოდა.
— მალე. ძალიან მალე.
— ამას რამდენი ხანია ამბობ? — გაეცინა. — ერთი წელი? ორი? მე ოცის არ ვარ, რომ უსასრულოდ გელოდო.
— ვთქვი, მალე, — უფრო მკაცრად თქვა მან. — ყველაფერი სწორად უნდა გაკეთდეს. სკანდალების გარეშე.
საყვარელმა ქალი თვალები მოჭუტა.
— რა თქმა უნდა. რომ ისევ ყველაფერს აიტანოს და გაჩუმდეს, ჰო? ხომ იცი, არ წავა.
მას პასუხის გაცემა უნდოდა, მაგრამ ამ დროს სხვა რამ გაახსენდა. სახლში მისი ცოლი მართლაც ყველაფერს მარტო აკეთებდა. დილით მძიმე ჩანთებს ეზიდებოდა, დღისით ბავშვების პრობლემებს აგვარებდა, საღამოს კი ისე იძინებდა, რომ ნორმალურად ჭამაც ვერ მოესწრო. და ის ისე შეეჩვია ამას, რომ ვეღარ ამჩნევდა. მისთვის ეს ჩვეულებრივი გახდა.
საყვარელმა ქალი გაიწელა, თმა გაისწორა და თითქმის ალერსით, მაგრამ სიცივით თქვა:
— კარგი. წყალს ვიყიდი. შენ იწექი, არ მოიწყინო.
ის წამოდგა, პლაჟის ჩანთა აიღო და კაფესკენ წავიდა.
მამაკაცი პალმის ქვეშ დარჩა. ზღვას შეხედა, შემდეგ ტელეფონს, რომელიც პირსახოცზე ედო.
ამ დროს შეტყობინება მოვიდა. ცოლისგან.
თავიდან არც კი დაძაბულა. იფიქრა: ისევ ბავშვებზე, ისევ პრობლემები. ჩატი გახსნა, უკვე მზად იყო გაღიზიანებით ამოეღრჭიალა.
მაგრამ იქ მხოლოდ ერთი ფოტო იყო.
დააჭირა — და რაც დაინახა, შიშით გააჟრჟოლა 😨😱
ფოტოზე მიმოწერის სკრინშოტი იყო. და მაშინვე მიხვდა, ვის ეკუთვნოდა. ნომერი ნაცნობი იყო. ეს მისი საყვარლის მიმოწერა იყო. ვიღაც მამაკაცთან.
მისი თითები მაშინვე გაცივდა.
პირველი წინადადება წაიკითხა — და არ დაუჯერა.
„არ დამეკიდო. მას ფულის გამო ვხვდები.“
თვალები დაახამხამა. კიდევ ერთხელ წაიკითხა. შემდეგ ქვემოთ:
„ეს მელოტი ფიქრობს, რომ მიყვარს. სულ არ მაინტერესებს. მთავარია, მიხდიდეს და მატარებდეს. მასთან ცხოვრებას არ ვაპირებ.“
სუნთქვა შეეკრა. გული მკერდში ძლიერად უცემდა. უნებლიეთ პირზე ხელი აიფარა, თითქოს ეშინოდა, ხმა არ წამოსცდენოდა.
„შენ სხვა რაღაცისთვის მჭირდები. შენთან მხიარულად ვარ, მაგრამ ფული — ის არის. არ მომწერო, როცა მასთან ვარ. და მხოლოდ ჩუმად შევხვდეთ.“
თვალებში დაუბნელდა. ეკრანს უყურებდა და უეცრად მიხვდა, რომ უბრალოდ… საფულე იყო.
და ყველაზე საშინელი ესეც კი არ იყო.
ყველაზე საშინელი ის იყო, რომ მისმა ცოლმა ყველაფერი იცოდა.
ფოტოს ქვემოთ ხელმოწერა დაინახა. მოკლე შეტყობინება ცოლისგან. ისტერიკის გარეშე, ყვირილის გარეშე, გრძელი ახსნა-განმარტებების გარეშე:
„ყველაფერი გავიგე. და დიახ — ეს არ არის ის, ვინც შენთანაა. შენ ხარ მისთვის ერთ-ერთი ბევრი. თავად გადაწყვიტე, სად იცხოვრებ ახლა.“
