იმ დღეს პოლიციის განყოფილებაში ერთი ოჯახი მივიდა: დედა, მამა და მათი პატარა გოგონა, რომელიც ორ წელზე ცოტა მეტი იქნებოდა. გოგონას აცრემლებული თვალები ჰქონდა და ძალიან მოწყენილი ჩანდა. მშობლებიც აფორიაქებულები იყვნენ და აშკარად არ იცოდნენ, რა ექნათ.
— შეიძლება პოლიციელს ვესაუბროთ? — ჩუმად ჰკითხა მამამ მორიგეს.
— ბოდიშით, ბატონო, ბოლომდე ვერ ვხვდები… რატომ მოხვედით და ვისთან გინდათ საუბარი? — გაუკვირდა მას.
კაცი გასწორდა და უხერხულად ამოისუნთქა.
— გესმით… ჩვენი ქალიშვილი უკვე რამდენიმე დღეა ტირის. ვერ ვამშვიდებთ. სულ ამბობს, რომ უნდა პოლიციელთან მისვლა და დანაშაულის აღიარება. თითქმის არაფერს ჭამს, სულ ტირის და არაფერს გვიხსნის. მაპატიეთ, ძალიან უხერხულია, მაგრამ… იქნებ რომელიმე პოლიციელმა რამდენიმე წუთი დაგვითმოს?
ეს საუბარი შემთხვევით ერთ-ერთმა სერჟანტმა გაიგონა. ის მიუახლოვდა და ჩაიმუხლა.
— ორი წუთი მაქვს. როგორ დაგეხმაროთ?
— დიდი მადლობა, — შვებით თქვა მამამ. — შვილო, ეს პოლიციელია. უთხარი, რაც გინდოდა.
გოგონამ ყურადღებით შეხედა ფორმიან კაცს, აქვითინდა და ჰკითხა:
— ნამდვილად პოლიციელი ხართ?
— რა თქმა უნდა, — გაეღიმა მას. — აი, ფორმა, ხომ ხედავ?
გოგონამ თავი დაუქნია.
— მე… მე დანაშაული ჩავიდინე, — შეყოვნებით თქვა მან.
— მომიყევი, — მშვიდად უპასუხა პოლიციელმა. — პოლიციელი ვარ, შეგიძლია ყველაფერი მითხრა.
— მერე ციხეში ჩამსვამთ? — კანკალით ჰკითხა მან.
— ეს იმაზეა დამოკიდებული, რა გააკეთე, — რბილად უპასუხა მან.
გოგონამ ვეღარ გაუძლო, ატირდა და თითქმის მაშინვე თქვა ისეთი რამ, რამაც ყველა შოკში ჩააგდო. 😨😱
— ძმას ფეხზე დავარტყი… ძალიან ძლიერად. ახლა ჩალურჯებული აქვს. და ის მოკვდება… მე არ მინდოდა. გთხოვთ, ციხეში არ ჩამსვათ…
პოლიციელი ჯერ გაოგნდა, შემდეგ კი ღიმილი ვერ შეიკავა. მან ფრთხილად ჩაეხუტა ატირებულ გოგონას და ჩუმად უთხრა:
— არა, პატარა. შენს ძმას ყველაფერი კარგად ექნება. ჩალურჯებით არავინ კვდება.
გოგონამ სველი თვალებით შეხედა.
— მართლა?
— მართლა. მაგრამ ასე აღარ მოიქცე, კარგი?
— კარგი…
— მპირდები?
— გპირდები…
გოგონამ ცრემლები მოიწმინდა, დედას მიეკრო და განყოფილებაში პირველად რამდენიმე დღის შემდეგ სიჩუმე ჩამოვარდა.
