სარეცხი საშუალების ძლიერი სუნი მაწვავდა ცხვირს. ცივ პარკეტზე მუხლებზე ვიდექი და იატაკს ვხეხავდი, ვცდილობდი ერთი წამითაც არ შემეწყვიტა. მუხლები ისე მტკიოდა, რომ ტირილი მინდოდა, მაგრამ დიდი ხანია მოთმენა ვისწავლე. ვრეცხავდი იატაკს ადამიანებისთვის, რომლებიც ფეხებსაც კი არ შორდებოდნენ, როცა გვერდით მივცოცავდი.
დივანზე ისხდნენ ჩემი რძალი და მისი დედა. საუბრობდნენ, სვამდნენ ჩაის და ტელეფონებს ათვალიერებდნენ. მათთვის თითქმის უხილავი ვიყავი.
გავიგონე, როგორ გაიღო სახლის კარი, და გული შემეკუმშა. თავი კიდევ უფრო დაბლა დავხარე და უფრო სწრაფად დავიწყე რეცხვა. თუ იატაკი იდეალური არ იქნებოდა, ლაურა — ჩემი შვილის ცოლი — ისევ დაიწყებდა ყვირილს. ის ყოველთვის პოულობდა მიზეზს საყვედურისთვის.
— დედა?
ამ ხმას ათასში გამოვარჩევდი.
გავიყინე, თითქოს ცივი წყალი გადამასხეს. ნელა ავწიე თავი და დავინახე სამხედრო ფორმაში ჩაცმული კაცი. კართან იდგა, დაღლილი, მტვრიანი, ზურგჩანთით მხარზე. ეს იყო ჩემი შვილი. ჩემი ალექსი.
მისი სახე ერთ წამში შეიცვალა. ღიმილი გაუქრა, როცა დამინახა — ძველ წინსაფარში, აჩეჩილი თმით, მუხლებზე, მისი ცოლის ფეხებთან.
— დედა… ეს შენ ხარ?.. — ჩუმად იკითხა.
ოთახში მძიმე სიჩუმე ჩამოვარდა.
ლაურას დედა ზანტად მიეყრდნო დივანს და ფეხები ასწია, რომ ხელი არ შემეშალა. ჩაის მოსვა, თითქოს არაფერი განსაკუთრებული არ ხდებოდა.
— ადრე დაბრუნდი… — ლაურამ ნერვიულად გაიცინა და ჭიქა ძლივს არ გაუვარდა. — დღეს არ გელოდებოდით.
ალექსმა არ უპასუხა. ახლოს მოვიდა, ჩემს გვერდით დაიჩოქა და ხელები ხელებში მომიჭირა. თითები დაეჭიმა, როცა იგრძნო, როგორ გამიხეშდა და დამესკდა ხელები.
— რა ხდება აქ? — ხმადაბლა ჰკითხა.
— თვითონ უყვარს სახლის საქმეებში დახმარება, — სწრაფად თქვა ლაურას დედამ. — ასაკოვანთათვის სისუფთავე სასარგებლოა. არა?
ალექსი ნელა წამოდგა. მოავლო თვალი ოთახს, დივანზე მსხდომ ადამიანებს, შემდეგ ისევ მე შემომხედა. მისი სახე გამკაცრდა.
და შემდეგ მან ნაბიჯი გადადგა წინ — და ის, რაც გააკეთა შემდეგ, ყველას შიშით აავსო და ყველაფერზე ინანა 😢😨
ვარდნადნად, ალექსი მუხლებზე დაეცა ჩემს წინ. მისი მხრები იძვროდა, და მან მიმიხუტა, როგორც ბავშვობაში.
— მაპატიე, დედა… — თქვა ცრემლების უკან. — მაპატიე, რომ ასეთი რძალი ავარჩიე შენთვის. მაპატიე, რომ მარტო დაგტოვე. მე არ ვიცოდი. რომ მცოდნოდა — არასდროს დავუშვებდი ამას.
ოთახში მკვდარი სიჩუმე იყო. ლაურაც კი ვერ ბედავდა სიტყვას თქვას.
ალექსი ნელა წამოდგა. მის სახეს აღარ აღენიშნებოდა არც ტკივილი, არც დაბნეულობა. მან ხელებში აიყვანა ლაურა და მისი დედა და უსწრაფესად გამოკიდა კართან.
— გარეთ ჩემი სახლი, — თქვა ცივად. — და მინდა, რომ აქ აღარასდროს დაგინახოთ.
მათ სცადეს რაღაც ეთქვათ, მაგრამ მან უკვე კარი გამოაღო.
— კიდევ ერთი სიტყვა — და პოლიციას დავურეკავ. ჩვენი ქვეყნის მტრები ზოგჯერ უფრო მხნე არიან, ვიდრე თქვენ. სამწუხაროა, რომ ქალები ხართ, — ერთი წამით გაჩერდა, — თორემ ასე ადვილად ვერ გადარჩებოდით.
კარი ჩაიკეტა.
ალექსი ჩემთან დაბრუნდა, ისევ მომიხუტა და ჩურჩულით თქვა:
— ახლა მე აქ ვარ. და აღარავინას არასოდეს აგრძნობინებს შენი დასახევება.
