დღეს სამსახურის შემდეგ დივანზე ვიჯექი და მშვიდად ვუყურებდი ტელევიზორს. დღე ჩვეულებრივი იყო, მშვიდი, საოჯახო. ჩემი ქალიშვილი ახლოს ტრიალებდა, რაღაცას ბუტბუტებდა, როგორც ყოველდღე. ის მხოლოდ ორი წლისაა, ჯერ კიდევ ურევს სიტყვებს და ძალიან მარტივად ლაპარაკობს, ამიტომ თითქმის ყურადღებას არ ვაქცევდი.
უცებ ძალიან ახლოს მომიახლოვდა, პირდაპირ ჩემს წინ დადგა, თითქოს ფოტოზე, ხელები გადაიჯვარედინა და შუბლი შეიკრა.
— მამა… — სერიოზულად თქვა.
— რა არის, ჩემო ძვირფასო? — გამეღიმა, ვფიქრობდი, სათამაშოებზე ან ნამცხვარზე მეტყოდა.
— მე ვიცი საიდუმლო.
ცოტა გამეცინა.
— მითხარი.
— შენ ბებიას შვილი არ ხარ.
გავშეშდი. თავიდან მეგონა, რომ არასწორად გავიგე.
— რა თქვი?
— შენ მისი შვილი არ ხარ, — გაიმეორა უკვე ოდნავ გაწყენილმა.
გამეცინა, ვფიქრობდი, რომ ეს უბრალოდ ბავშვის ფანტაზია იყო.
— რატომ ფიქრობ ასე?
კიდევ უფრო შეიკრა შუბლი.
— არ იცინო. ეს მართალია.
და სწორედ მაშინ თავი უხერხულად ვიგრძენი. ასეთ სიტყვებს ასეთი პატარა ბავშვი თვითონ ვერ მოიფიქრებდა. ეს ნიშნავს, რომ ვიღაცამ უთხრა.
— ჩემო გოგო, ბებიამ გითხრა?
— არა.
— დედამ?
— არა.
დავიხარე მისკენ.
— მაშინ ვინ?
მან ძალიან ყურადღებით შემომხედა და თავისი მარტივი, ბავშვური ენით თქვა რაღაც, რამაც სრულიად შოკში ჩამაგდო 😨😲
— მე თვითონ.
— როგორ თვითონ? — ვერ გავიგე.
დაიწყო ახსნა, როგორც შეეძლო:
— არ ჰგავხარ. ბებია ლამაზია. ლამაზი თმა აქვს. ლამაზი ტუჩები. კაბა ყვავილებით.
შეჩერდა, შემომხედა და დაამატა:
— შენ კი… ფუ.
— რას ნიშნავს „ფუ“? — ვერ მოვითმინე.
— წვერი გაქვს. და თმა აქ, — მკერდზე მიმითითა. — შენ ლამაზი არ ხარ. ამიტომ ის შენი დედა არ არის.
შემდეგ ჩემკენ გადაიხარა და ჩუმად მითხრა:
— никому არ უთხრა. ბებია მოიწყენს.
თავიდან ჩუმად ვიყავი, მერე ისეთი სიცილი ამიტყდა, რომ ცრემლები წამომივიდა. დავპირდი, რომ никому არაფერს ვეტყოდი.
მართალია, საღამოს იგივე უთხრა ბებიასაც და დედასაც. იმავე სერიოზული სახით და იმავე არგუმენტებით.
