ჯუნგლებში სპეციალური ოპერაციის დროს ჯარისკაცმა ქვემოთ მძვინვარე მდინარე შენიშნა. წყალი ისეთი ძალით მიედინებოდა, რომ მასში გაძლება შეუძლებლად ჩანდა. უეცრად მღვრიე ტალღებს შორის მოძრაობა დაინახა. თავიდან იფიქრა, რომ ეს ხის მორი იყო. მაგრამ შემდეგ წამში გული შეეკუმშა — წყალში იაგუარი იბრძოდა.
მტაცებელი აშკარად იხრჩობოდა. ხან ზედაპირზე ამოდიოდა, ხან ისევ ქვეშ ქრებოდა, მძიმე სუნთქვით, წყლის ყლაპვით და თათების გამეტებული ქნევით. რაღაც ხელს უშლიდა ამოსვლაში. ჩვეულებრივ იაგუარებისთვის მდინარე პრობლემა არ არის — ისინი შესანიშნავი მოცურავეები არიან. მაგრამ ახლა რაღაც არასწორად წავიდა.
ჯარისკაცი წამით გაიყინა. ის ხვდებოდა, რომ ეს უბრალოდ ველური ცხოველი არ იყო, არამედ სასიკვდილოდ საშიში მტაცებელი. ერთი ნახტომი, ერთი კბენა — და ყველაფერი ტრაგედიით დასრულდებოდა. მაგრამ ისიც ვერ უყურებდა, როგორ კვდებოდა ცოცხალი არსება მის თვალწინ.
დაფიქრების გარეშე მან აღჭურვილობა მოიშორა და წყალში გადახტა.
დინებამ მაშინვე ჩაითრია. წყალი ცივი და მღვრიე იყო, ქვები — მოლიპული. ჯარისკაცი ძლივს ინარჩუნებდა თავს ზედაპირზე, მაგრამ მაინც მიცურავდა იაგუარისკენ. ცხოველი ვერ ხვდებოდა, რომ მას დახმარებას უწევდნენ. ის ღრენდა, ფართხალებდა, პირს აღებდა და კბილებს აჩენდა. ერთ მომენტში მტაცებელმა თავდასხმაც სცადა და ჯარისკაცს წყალში ჩაყვინთვა მოუწია.
ყოველი მოძრაობა უზარმაზარ ძალას მოითხოვდა. იაგუარი მძიმე, ძლიერი და შეშინებული იყო. ჯარისკაცი გრძნობდა, როგორ ტოვებდა ძალა, როგორ ერეოდა სუნთქვა და როგორ ექაჩებოდა დინება ორივეს უკან. მაშინ მიხვდა, რომ ცხოველი რაღაცას იყო გამობმული წყლის ქვეშ — ხის ფესვს ან ძველი ხიდის მეტალის თოკს.
მისი გათავისუფლება მაშინვე ვერ მოხერხდა. ხელები უცურდებოდა, წყალი სახეში ესხმოდა, გული ისე უცემდა, თითქოს მკერდიდან ამოხტომას აპირებდა. მაგრამ ერთ მომენტში წინააღმდეგობა დასუსტდა და იაგუარი ზემოთ გაექანა.
სასწაულით მოახერხეს მეჩხერ წყალში გასვლა.
ჯარისკაცი ნაპირზე დაეცა, მძიმედ სუნთქავდა და უარესისთვის ემზადებოდა. იაგუარი ძალიან ახლოს იდგა. სველი, ბინძური, აბურძგნული, ღია პირით და ხრინწიანი სუნთქვით. მტაცებელი პირდაპირ ადამიანს უყურებდა.
და სწორედ ამ წამს მოხდა ის, რასაც ჯარისკაცი არასოდეს ელოდა და ვერასოდეს დაივიწყებდა. 😱😲
იაგუარი უბრალოდ უყურებდა ადამიანს. რამდენიმე ხანგრძლივი წამი. შემდეგ ნელა დახურა პირი, შეტრიალდა და უკან მოუხედავად გაუჩინარდა ჯუნგლებში. თითქოს არაფერი მომხდარა.
რამდენიმე დღე გავიდა.
შემდეგი ოპერაციის დროს რაზმი ჩასაფრებაში მოხვდა. მტრები ჯარისკაცს ყველა მხრიდან შემოერტყნენ. ტყვია-წამალი იწურებოდა, კავშირი არ იყო, გაქცევა შეუძლებლად ჩანდა. ის უკვე უარესისთვის ემზადებოდა.
უცებ ჯუნგლებიდან ღრმა, დაბალი ღრიალი გაისმა.
ის ისეთი ძლიერი იყო, რომ ყველა გაიყინა. მკვრივი სიმწვანიდან იაგუარი გამოვიდა. იგივე. სველი ბეწვი, თავდაჯერებული მოძრაობები, მტაცებლის ცივი მზერა. მან ისევ დაიღრიალა — ისე, რომ მტრებმა პანიკაში უკანდახევა დაიწყეს და ბოლოს გაიქცნენ.
იაგუარმა წრე გააკეთა, ჯარისკაცს შეხედა და ისეთივე ჩუმად გაუჩინარდა ჯუნგლებში, როგორც გამოჩნდა.
