ანა ცხელ ხორციან ლანგარს მიჰქონდა, როცა უეცრად ვიღაცამ მაჯაში ხელი ჩასჭიდა.
— გაჩერდი.
შეეკრთო. ეს მარკი იყო — რესტორნის მფლობელი, რომლისაც მრავალწლიანი გამოცდილების მქონე მიმტანებსაც კი ეშინოდათ.
— რა თქვი ფორტეპიანოზე? — თვალები შეაწვრილა მან.
ანამ მაშინვე ვერ გაიგო.
— მე… უბრალოდ ვთქვი, რომ როიალი არ არის აწყობილი.
მარკმა ირონიულად გაიღიმა და დარბაზისკენ მიაბრუნა. მაგიდებთან დაახლოებით ორმოცი ადამიანი იჯდა — ბიზნესმენები და მათი ცოლები.
— გაიგონეთ? — ხმამაღლა თქვა მან. — ჩვენი მზარეული თურმე მუსიკოსიც ყოფილა.
ვიღაცამ გაიცინა.
— კონსერვატორიაში სწავლობდი? — დასცინა მარკმა.
ანა დუმდა.
— აბა? სწავლობდი თუ არა?
— არა, — ჩუმად უპასუხა მან.
დარბაზი ოდნავ დადუმდა.
— რა სიურპრიზია, — თქვა მარკმა და ხელები შემოკრა. — ემა, მოდი აქ.
მისი ქალიშვილი გამოვიდა. იდეალური ვარცხნილობა, კაბა, რომელიც ანას წლიურ ხელფასზე ძვირი ღირდა, ცივი მზერა. ყველას იცოდა მისი ისტორია: სწავლა საუკეთესო პედაგოგებთან, ძვირადღირებული აკადემიები, კონცერტები საზღვარგარეთ.
მარკმა ქალიშვილს მხრებზე ხელი შემოახვია და ანას შეხედა.
— უყურე. ახლა ემა დაუკრავს. მერე შენ დაუკრავ. თუ უკეთ დაუკრავ, რესტორანს გიყიდი. შენსას. შენი სახელით.
თუ არა — დღესვე გაფრინდები აქედან. ხელფასის გარეშე.
მან ფორტეპიანოზე მიუთითა.
დარბაზში სიჩუმე ჩამოვარდა.
ანამ იგრძნო, როგორ ეწვოდა ყურები. ყველა მას უყურებდა. არა როგორც ადამიანს — როგორც სანახაობას.
მან ნელა მოიწმინდა ხელები წინსაფარზე… და ფორტეპიანოსკენ ნაბიჯი გადადგა. და მაშინ მოხდა რაღაც მოულოდნელი 😱😨
ემა დაჯდა, კაბა შეისწორა და დაკვრა დაიწყო.
ეს იყო… კარგი. სუფთა. სწორი. პროფესიონალური. სტუმრებმა თავაზიანად დაუქნიეს თავი, ზოგმა ტაში შემოკრა.
მარკი კმაყოფილად იღიმოდა.
— აი ასე, — თქვა მან. — ახლა კი შენ.
მან ანას შეხედა. დარბაზი დადუმდა.
ანა ნელა მივიდა ფორტეპიანოსთან. დაჯდა. და პირველივე ნოტებიდან რაღაც შეიცვალა.
ეს უბრალოდ მუსიკა არ იყო. ის უკრავდა ისე, თითქოს თითოეულ კლავიშში ცხოვრობდა. ყოველგვარი თეატრალობის გარეშე — მაგრამ ისე, რომ სუნთქვა ეკვროდა.
როცა დასრულდა, რამდენიმე წამით არავინ უკრავდა ტაშს.
— არა… — თავი გააქნია მარკმა. — ეს არ ხდება. იქნებ მხოლოდ ეს მელოდია იცი. სხვა დაუკარი.
ანამ თავი დაუქნია და ისევ დაიწყო. ურთულესი კომპოზიცია. ნოტების გარეშე. მხოლოდ მეხსიერებით.
ახლა უკვე არავინ ეჭვობდა.
როცა ბოლო ნოტი გაქრა, დარბაზი ტაშის ხმამ მოიცვა.
მარკი ისე უყურებდა, თითქოს პირველად ხედავდა.
— სად… სად ისწავლე ეს? — ჰკითხა მან.
ანა წამოდგა.
— ბებიამ მასწავლა, — მშვიდად თქვა მან. — ის პიანისტი იყო.
დარბაზი კვლავ დადუმდა.
მარკმა ნელა ამოისუნთქა და გაიღიმა — ირონიის გარეშე.
— მომიწევს სიტყვის შესრულება, — თქვა მან. — რესტორანი შენი იქნება.
ანამ ჩუმად დაუქნია თავი.
