ჩემი ისტორია იწყება იმით, რომ დედამთილი ჩვენთან სტუმრად მოვიდა. არავინ დაუპატიჟებია, მაგრამ როგორც ყოველთვის, ჩათვალა, რომ ამის უფლება ჰქონდა. ზღურბლიდანვე დაათვალიერა ბინა უკმაყოფილოდ, ტუჩები მოიკვნიტა და თითქმის მაშინვე ჩემი ქალიშვილის ოთახისკენ წავიდა.
ქალიშვილი მაგიდასთან იჯდა რვეულებით. ის მხოლოდ შვიდი წლისაა. ცოტა ხნის წინ მამა დაკარგა და მას შემდეგ მისი სამყარო თითქოს თავდაყირა დადგა. გახდა უფრო ჩუმი, ჩაკეტილი, ცუდად ეძინა და, რა თქმა უნდა, სწავლაც გაუჭირდა. მაგრამ მხარდაჭერის ნაცვლად დედამთილმა დაკითხვა მოაწყო.
— ისევ ცუდი ნიშნები? — ცივად თქვა მან, როცა რვეულს ფურცლავდა. — როდის დაიწყებ ნორმალურად სწავლას? თორემ მამაშენივით დაამთავრებ.
ეს სიტყვები ყველაზე მტკივნეული იყო. დავინახე, როგორ აუკანკალდა ტუჩები ჩემს შვილს და როგორ დახარა თავი. ყურადღების გადასატანად მან აიღო ტელეფონი — ის, რომელიც მამამ სიკვდილამდე ცოტა ხნით ადრე აჩუქა. ჩართო მულტფილმები და გულზე მიიკრა, თითქოს ეს იყო უკანასკნელი ძაფი, რომელიც მამასთან აკავშირებდა.
მაგრამ დედამთილი არ გაჩერდა. ჩამოთვალა ყველაფერი: ოთახი აურეველი, დავალებები შეუსრულებელი, ტანსაცმელი ჭუჭყიანი, უფროსების უპატივცემულობა. შემდეგ უცებ მიუახლოვდა და ბავშვს ტელეფონი ხელიდან წაართვა. ქალიშვილი წამოხტა, ატირდა და ეხვეწებოდა:
— გთხოვთ, ნუ გააკეთებთ… ეს მამას საჩუქარია…
შემდეგ წამს დედამთილმა ჩაქუჩი აიღო. დღემდე მესმის ის ხმა — ბრმა დარტყმები ბალიშზე, მინის ტკაცუნი, ბავშვის ყვირილი. ჩემი შვილი ხმამაღლა ტიროდა და სახეს ხელებით იფარავდა. ნათესავები იდგნენ გვერდით. არავინ ჩაერია.
დედამთილი გასწორდა, შეხედა გატეხილ ეკრანს და ცივად თქვა:
— ყველაფერში ეს ტელეფონია დამნაშავე. ახლა მაინც ისწავლი ნორმალურად.
და სწორედ იმ წამს მივხვდი — დუმილი აღარ შეიძლებოდა. თუ ახლა არ დავიცავ ჩემს შვილს, მერე გვიანი იქნებოდა. იმის შემდეგ, რაც გავაკეთე, დედამთილი სრულ შოკში დარჩა. 😢😲
მე მივუახლოვდი დედამთილს, ჩუმად ამოვიღე ტელეფონი მისი ქურთუკის ჯიბიდან და მთელი ძალით დავარტყი კედელს. პლასტმასი გასკდა, ტელეფონი იატაკზე დაეცა.
ოთახში სიჩუმე ჩამოვარდა.
მე თვალებში ჩავხედე და ყველასთვის მოულოდნელად ვთქვი:
— თქვენი ტელეფონი გაღიზიანებთ. ტელეფონის გამო გახდით ბოროტი. და თუ ჩემს შვილს კიდევ ერთხელ აწყენინებთ, ტელეფონის ადგილას თქვენი თავი იქნება.
შემდეგ კარზე მივანიშნე:
— გაეთრიეთ ჩემი ბინიდან.
ნათესავები ერთმანეთს გადახედეს. ვიღაც ჩუმად თქვა, რომ სწორად მოვიქეცი. არავინ შეეცადა მის შეჩერებას. დედამთილი უხმოდ გავიდა. და აღარასდროს დაბრუნებულა.
