იმ ნაცრისფერ ნოემბრის დილას ანა ქორწინების რეგისტრაციის დარბაზში იჯდა და ერთ წერტილს უყურებდა, კედლებზე დაწერილ წარწერებს კი საერთოდ არ კითხულობდა.
მის გვერდით მარკი იჯდა. მათ შორის სივრცე თითქმის არ იყო, მაგრამ ამ მცირე მანძილში იმალებოდა ერთად გატარებული წლები, მოლოდინები და გადაწყვეტილებები, რომლებიც ახლა შეცდომად ეჩვენებოდა. მარკი მშვიდი და შეკრული ჩანდა, თითქოს ჩვეულებრივი საქმიანი საკითხის მოსაგვარებლად იყო მოსული. განქორწინება თავად შესთავაზა — უბრალოდ იმიტომ, რომ ოჯახური ცხოვრებით დაიღალა.
როცა განქორწინების დოკუმენტებს მოაწერეს ხელი, მარკი პირველი წამოდგა. ქურთუკი შეისწორა და უკვე წასვლას აპირებდა, თითქოს არაფერი მნიშვნელოვანი არ მომხდარიყო. ანაც წამოდგა და ჩუმად გავიდა გარეთ.
— ანა, მოიცადე, — დაუძახა უკვე ყოფილმა ქმარმა.
ანა შეჩერდა, მაგრამ არ შემობრუნებულა. ნაბიჯები მიუახლოვდა და მარკი მის წინ გაჩერდა, ხელში საბანკო ბარათი ეჭირა.
— აიღე. აქ ფულია. დასაწყისისთვის. რომ თავიდან დაწყება გაგიადვილდეს. კოდი შენი დაბადების თარიღია.
ანამ მწარედ ჩაიღიმა, მიუხედავად იმისა, რომ შიგნით ყველაფერი შეეკუმშა. ეს სიტყვები ზედმეტად იოლი მცდელობა იყო ყველაფრის დასასრულებლად. ბარათი სწრაფად აიღო — არა როგორც საჩუქარი, არამედ როგორც შეხსენება, რომ ყველაფერი დასრულდა. იმ მომენტში ზუსტად იცოდა, რომ ამ ფულს არასდროს გამოიყენებდა.
ბარათი საფულის ყველაზე შორეულ ჯიბეში აღმოჩნდა — იქ, სადაც ძველი საბუთები და დავიწყებული ნივთები ინახებოდა. ორი წელი იქ იდო, ხელუხლებელი. ანა ცხოვრებას აგრძელებდა, მუშაობდა, პატარა ბინას ქირაობდა და სწავლობდა უკან აღარ გახედვას.
მანამდე, სანამ ერთ დღეს საავადმყოფოდან ზარი არ მიიღო.
დედას სასწრაფო ოპერაცია სჭირდებოდა. გაუგზავნეს ხარჯების გრძელი სია და თანხა, რომლის დანახვაზეც თავბრუ დაესხა. დანაზოგი არ ჰყოფნიდა. არჩევანიც თითქმის აღარ დარჩა.
ცივ საღამოს ანა ბანკომატის წინ იდგა. თითები უკანკალებდა, როცა ყოფილი ქმრის ბარათი ჩადო და ნაცნობი ციფრები აკრიფა. ეკრანი ძალიან დიდხანს იტვირთებოდა. ეს რამდენიმე წამი უსასრულოდ ეჩვენებოდა.
როცა ეკრანზე ბალანსი გამოჩნდა, ანა შოკში გაიყინა… 😱😨
ციფრები გონებაში არ ეტეოდა. ანამ რამდენჯერმე დაახამხამა, იფიქრა, რომ შეცდა ან აპარატი გაფუჭდა. მაგრამ თანხა არ იცვლებოდა. ეს უზარმაზარი თანხა იყო. არა მხოლოდ მკურნალობისთვის საკმარისი, არამედ იმისთვისაც, რომ დედა გადარჩენილიყო და თავადაც მშვიდად ეცხოვრა.
ანა გვერდზე გადგა, ცივ კედელს მიეყრდნო და დიდხანს უყურებდა ტელეფონის ეკრანს, სანამ ნომერს აკრეფდა.
მარკმა თითქმის მაშინვე უპასუხა.
— ბარათი შეამოწმე, — თქვა არა კითხვის, არამედ დადასტურების ტონით.
ანამ ამოისუნთქა.
— მარკ, რას ნიშნავს ეს? საიდან არის ამდენი ფული?
მეორე ბოლოში სიჩუმე ჩამოვარდა. შემდეგ მან ნელა დაიწყო საუბარი.
— განქორწინების შემდეგ მივხვდი, რამდენი რამ დავანგრიე. არა ღალატით ან ჩხუბით, არამედ იმით, რომ ყოველთვის საკუთარ თავს ვირჩევდი.
ანა ჩუმად იყო და ტელეფონს ძლიერად უჭერდა.
— ყოველ თვე ფულს ვდებდი. უბრალოდ ამ ბარათზე ვრიცხავდი და არასდროს მიფიქრია, რომ ოდესმე ბანკომატში ჩადებდი. ეს დახმარება არ იყო. უფრო მცდელობა იყო ამ დანაშაულის გრძნობით როგორმე ცხოვრება.
ანამ თვალები დახუჭა. ერთ წამში გაქრა წყენა, ხმამაღალი საუბრები და განცდა, რომ უბრალოდ წაშლილი იყო.
— შენ დედაჩემი გადაარჩინე, — თქვა მან. — და ამისთვის მადლობელი ვარ. მართლა.
მარკმა ამოიოხრა, თითქოს სხვა სიტყვებს ელოდა.
— მიხარია, რომ ბარათი გამოიყენე.
— მაგრამ გთხოვ, — გააგრძელა ანამ. — ასე აღარ გააკეთო. არა დანაშაულის გრძნობით. არა ფარულად. ჩემთვის მნიშვნელოვანია ვიცოდე, რომ ეს ბოლო შემთხვევა იყო.
— მესმის, — უპასუხა მან. — აღარ გავიმეორებ.
ანამ ტელეფონი ჩადო და კიდევ ერთხელ შეხედა ბანკომატის ეკრანს.
მან იცოდა, რომ დედა იცოცხლებდა.
