ოცი წლის განმავლობაში ტყის მეურნეობაში მუშაობისას მეგონა, რომ ყველაფერს შევეჩვიე. მინახავს ხანძრები, ბრაკონიერები, დაჭრილი ცხოველები და ადამიანური სისასტიკე. მეგონა, ვეღარაფერი გამაკვირვებდა. მაგრამ იმ ყინულოვან დილას მივხვდი, რამდენად ვცდებოდი.
გამოცდილმა მეტყევემ მძიმედ მოხურა ძველი მანქანის კარი. ცივი ჰაერი მაშინვე შეიჭრა ქურთუკის ქვეშ, სახე დაუსუსხა და აკანკალა.
ეს ადგილები მას ხელისგულივით იცოდა. ყოველი ბილიკი, ყოველი ჭრილი, ყოველი წაქცეული ხე ნაცნობი იყო. და მაინც, იმ დღეს შიგნით უცნაური შფოთვა იგრძნო — თითქოს ტყე წინასწარ აფრთხილებდა უბედურებაზე.
მანქანა მთავარ გზას გადაუხვია და ვიწრო, თითქმის დავიწყებულ ბილიკზე შევიდა. ამ დროს ტყის სიღრმიდან გაისმა ხმა, რომელმაც გული შეუკუმშა. ეს არც ყმუილი იყო და არც ყეფა — უფრო თხელი, განწირული ტირილი, სავსე ტკივილითა და სასოწარკვეთით.
მან ძრავა გამორთო და სიჩუმეში ხმა ისევ გაისმა — უფრო მკაფიოდ და უფრო შემზარავად.
ასე გარეული ცხოველები არ კივიან.
მეტყევემ ფანარი ჩართო და ტყის სიღრმეში წავიდა. ტირილი უახლოვდებოდა. მოხვევის შემდეგ შეჩერდა.
ნესტიან მიწაზე პატარა ლეკვი იჯდა — ერთ თვეზეც ნაკლები. ბეწვი ჭუჭყიანი და სველი ჰქონდა, სხეული სიცივისგან უთრთოდა, ხოლო დიდი მუქი თვალები სუნთქვას უკრავდა.
ლეკვი ძველ ტომარას ჩაეხუტა თათებით და ადამიანის ყოველ მოძრაობაზე საცოდავად კიოდა, თითქოს ტომარას საკუთარი სხეულით ფარავდა.
მეტყევემ ფრთხილად გადადგა ნაბიჯი, მაგრამ ლეკვი მიწას მიეკრა — მზად იყო ბოლომდე დაეცვა. მაშინ მიხვდა, რომ ის აქ შემთხვევით არ იყო. რაღაცას იცავდა.
მას არ დაუკარგავთ. სპეციალურად დატოვეს.
მან ფრთხილად ასწია ტომარა და მაშინვე იგრძნო უცნაური სიმძიმე. შიგნით რაღაც ოდნავ შეირხა. შიშისგან თავი დაებინდა.
როცა ტომარა ნელა გახსნა, გაშეშდა…
…შიგნით ჩვილი იწვა.
პატარა, თითქმის უმძიმესი. თხელი, უკვე სველი საბანში გახვეული. კანი ცივი ჰქონდა, სუნთქვა ძლივს შესამჩნევი, ტუჩები გალურჯებული. თითქმის არ ტიროდა.
ამ დროს ლეკვმა ჩუმად წკმუტუნი დაიწყო და ტომარას კიდევ უფრო მიეკრო, თითქოს ბავშვს ათბობდა. მეტყევემ მაშინვე ყველაფერი გაიგო: ამ ძაღლის გარეშე ბავშვი ღამეს ვერ გადაიტანდა.
ის სწრაფად იმოქმედა. ქურთუკი გაიხადა, ჩვილი შეახვია და მანქანამდე თითქმის ირბინა.
საავადმყოფოში ექიმებმა თქვეს, რომ წუთებზე იყო საქმე. ბავშვი გადარჩა მხოლოდ იმიტომ, რომ თბილად იყო. პატარა ლეკვმა მას საკუთარი სითბო აჩუქა.
შემდეგ საშინელი სიმართლე გაირკვა.
დედა მალევე იპოვეს. ის უკიდურეს სიღარიბეში ცხოვრობდა და მეშვიდე შვილი ახლახან გააჩინა. არ ჰქონდა ფული, დახმარება, ძალა. სასოწარკვეთილებაში მიიღო გადაწყვეტილება.
ბავშვი ტყეში მიიტანა, ტომარაში ჩააწვინა და დატოვა, იმედით, რომ ყინვა ყველაფერს გააკეთებდა.
