ვიქტორი დარწმუნებული იყო, რომ ეს საღამო მისთვის ახალი ცხოვრების დასაწყისი იქნებოდა.
ის მაგიდასთან იჯდა, როგორც სახლის პატრონი, ხელში ჭიქით და თვითკმაყოფილი ღიმილით. მის გვერდით იჯდნენ დედა და და. დედა შვილს ამაყად უყურებდა, თითქოს გმირი ყოფილიყო, ხოლო და ტელეფონს ამოწმებდა, ვითომ არ აინტერესებდა, მაგრამ სინამდვილეში მის ყოველ მოძრაობას აკვირდებოდა.
„მე მივდივარ ახალგაზრდა და ლამაზ ქალთან, შენ კი ჩემთვის აღარავინ ხარ“, — განაცხადა ქმარმა სადღესასწაულო სუფრასთან და ცოლის დამცირებას ცდილობდა ყველა ნათესავის წინაშე.
ცოლის პასუხმა ყველა გაანადგურა.
ვიქტორის ჯიბეში ტელეფონი ედო. იქ სხვა ქალის შეტყობინებები იყო — ახალგაზრდა, თამამი, რომელიც „ნამდვილ გრძნობებს“ ჰპირდებოდა. გონებაში ის უკვე დაემშვიდობა ცოლს. ამოშალა თავისი ცხოვრებიდან.
ცოლი ფანჯარასთან იდგა. არ დაჯდა.
ბინაში შემწვარი იხვისა და დედამთილის მძიმე სუნამოს სუნი იდგა. ჰაერი მძიმე და წებოვანი იყო, თითქოს ჭექა-ქუხილის წინ. ქალი გრძნობდა, როგორ ეჭიმებოდა ყველაფერი შიგნით, მაგრამ სახე მშვიდი რჩებოდა. მას უკვე დიდი ხანია ესმოდა: ეს საღამო სპექტაკლი იყო.
ვიქტორი ხმამაღლა და ხელოვნურად იცინოდა. სვამდა ძვირადღირებულ ვისკის და იმავე ისტორიას ყვებოდა, რომელიც ცოლს ათეულჯერ ჰქონდა მოსმენილი. მერე მაგიდას ხელი დაარტყა და თქვა:
— რას დგახარ იქ? ღვინო დაასხი.
დედას თვალი ჩაუკრა. მან მაშინვე ამოიოხრა, თითქოს თანაგრძნობას გამოხატავდა:
— ჩემი საწყალი ბიჭი… რამდენს ითმენ.
დამ ჩაიცინა და სუფრის ფონზე სელფი გადაიღო.
ვიქტორი წამოდგა, პიჯაკი გაისწორა და ჩანგლით ჭიქას დააკაკუნა. ყველანი დადუმდნენ.
მან დაიწყო საუბარი რბილი, თითქმის ტკბილი ხმით. მოუყვა, რა საჩუქრები უყიდა დედასა და დას. შეახსენა, ვინ არის მარჩენალი. ვინ იხდის. ვინ წყვეტს.
შემდეგ ცოლს შეხედა. მზერა ცივი იყო. უცხო.
— ასე ვეღარ ვაგრძელებ, — თქვა მან. — დავიღალე. განქორწინებას ვიწყებ.
პაუზა გააკეთა და დაამატა, თითქოს სიამოვნებდა:
— სხვა ქალი მყავს. ახალგაზრდა. ცოცხალი. მალე ბალიში მივფრინავთ. ჩემები მხარს მიჭერენ. შენ ჩემთვის აღარავინ ხარ.
სიჩუმე ყრუ გახდა. ისმოდა მხოლოდ მაცივრის ზუზუნი.
— ბინას, ასე თუ ისე, შენ დაგიტოვებ, — ესროლა ვიქტორმა, თითქოს დიდ სიკეთეს აკეთებდა.
ცოლი ჩუმად მიუახლოვდა მაგიდას. შამპანური დაისხა. დალია — და დაიწყო საუბარი.
მისმა პასუხმა ყველა გაანადგურა 😱😨
— მშვენიერია, — თქვა მან.
ვიქტორი დაიბნა. დედამ შვებით ამოისუნთქა.
— მაშინ მეც მოვიშორებ ზედმეტს, — განაგრძო ქალმა მშვიდად. — სახლი ჩემია. მანქანაც.
ვიქტორს თვალებში შეხედა.
— და ბიზნესი, თუ დაგავიწყდა, ჩემ სახელზეა გაფორმებული. შენ თვითონ გადმომიფორმე. რომ საგადასახადო არ შეგხებოდა. გახსოვს?
და უცებ თავი ასწია. დედამთილი გაფითრდა.
— ასე რომ ახლა, — გააგრძელა მან, — შენ არაფერი გაქვს.
ოთახში ისეთი სიჩუმე ჩამოვარდა, საათის ტიკტიკიც კი ისმოდა.
ქალი კარისკენ წავიდა.
— ახლა კი ყველანი გარეთ, ჩემი სახლიდან. ახლავე.
— გაგიჟდი?! — წამოხტა ვიქტორი.
მან კარი ფართოდ გააღო.
— ზუსტად ორი წუთი გაქვთ. მერე პოლიციას ვურეკავ.
დედამთილმა ყვირილი დაიწყო, დამ ნივთების შეგროვება დაიწყო. ქალი ქურთუკებს, პალტოებს და ჩანთებს დერეფანში ყრიდა.
— უფრო სწრაფად, — მისი ხმა ცივი იყო. — აქ თქვენ აღარავინ ხართ.
ვიქტორი ბოლოს გააგდეს.
კარი გაიჯახუნა. საკეტი დაკლიკდა.
