ორსულობის მეშვიდე თვეში უკვე კარგად ვხვდებოდი, რა იყო ჩვეულებრივი დისკომფორტი და რა — ნამდვილი საფრთხე. და იმ დღეს ეს ნამდვილად ნორმალური არ იყო.
დილიდან წელის არეში ბლაგვი ტკივილი გამიჩნდა. თავიდან სუსტი იყო, მაგრამ შუადღისთვის გაძლიერდა. საღამოს გამიჭირდა სწორად დგომა. სამზარეულოს ზედაპირს მივეყრდენი — ერთი ხელი ნიჟარაზე, მეორე — მუცელზე.
— ცუდად ვარ, — ვთქვი, პანიკის შეკავებას ვცდილობდი. — მგონი საავადმყოფოში უნდა წავიდე.
დედამთილმა ქურიდან არც კი მოიხედა.
— არსად წახვალ, სანამ ვახშამს არ მოამზადებ, — ცივად თქვა მან. — ნუ იგონებ. ყველა ახალგაზრდა ერთნაირია. ცოტათი გეტკინება — და უკვე ტრაგედიაა.
ტკივილის ახალმა ტალღამ დამახრევინა.
— გთხოვ, — ჩავიჩურჩულე. — რაღაც რიგზე არ არის… ბავშვის მეშინია. უბრალოდ მინდა, რომ გამსინჯონ.
ის მკვეთრად შემობრუნდა.
— მთელი დღე იჯექი, სანამ მე ვამზადებდი, — გაღიზიანებით თქვა. — მინიმუმი, რაც შეგიძლია, დახმარებაა. თქვენი თაობა ყველაფერს დრამატულად აღიქვამს.
კარისკენ ნაბიჯი გადავდგი.
— არაფერს ვიგონებ, — ვთქვი, ცრემლები მომაწვა. — მართლა მეშინია.
როცა კარს ხელი მოვკიდე, მან მკლავში ძლიერად ჩამავლო ხელი.
— არსად წახვალ, — ჩასჩურჩულა. — საავადმყოფოში შენი კაპრიზებით არ შეგვარცხვენ.
ამ დროს ტკივილმა ისევ მთელი ძალით დამარტყა. თვალებში დამიბნელდა, ფეხები მომეკვეთა.
— მაინც წავალ, — ძლივს ვთქვი. — უნდა წავიდე.
შემდეგ ყველაფერი ძალიან სწრაფად მოხდა.
დედამთილმა მოთმინება დაკარგა, ქურიდან ქვაბი აიღო — და ცხელი სუპი პირდაპირ ჩემზე გადმოასხა.
დამწველი სითხე მუცელსა და მკერდზე დამესხა. წამით სუნთქვაც ვერ შევძელი. შემდეგ მოვიდა ტკივილი — მწველი, აუტანელი.
ვიყვირე. ფეხები მომეკვეთა და ცივ სამზარეულოს იატაკზე დავეცი, მუცელს ხელებით ვეფარებოდი.
იატაკზე ვიწექი და მხოლოდ ერთ რამეზე ვფიქრობდი:
„გთხოვ… ოღონდ ბავშვი კარგად იყოს“.
და სწორედ ამ მომენტში სამზარეულოში ჩემი ქმარი შემოვიდა 😢😢
მან დამინახა იატაკზე. დაინახა ლაქები ჩემს ტანსაცმელზე. ცარიელი ქვაბი დედამისის ხელში.
— რა გააკეთე? — ჩუმად ჰკითხა.
დედამთილი რაღაცის თქმას ცდილობდა, მაგრამ ის უკვე ჩემთან იყო. ფრთხილად ამიყვანა და გულში ჩამიკრა.
— საკმარისია. მივდივართ. ახლავე.
საავადმყოფოში მაშინვე მიგვიღეს. ექიმები დარბოდნენ, კითხვებს სვამდნენ, აპარატებს აერთებდნენ.
ცოტა ხნის შემდეგ ექიმი ჩემს ქმართან გამოვიდა.
— ძალიან გაგიმართლათ, — სერიოზულად თქვა მან. — ცოტა კიდევ — და შეიძლება ვერ მოგვესწრო.
შეჩერდა და დაამატა:
— თქვენი ცოლი შეიძლებოდა ვერ გადარჩენილიყო. და ბავშვიც.
რამდენიმე დღის შემდეგ, როცა უკვე ჩვეულებრივ პალატაში გადამიყვანეს, ჩემმა ქმარმა თქვა:
— განცხადება შევიტანე.
შევხედე.
— დედაჩემის წინააღმდეგ. ორსულისთვის ზიანის მიყენების გამო.
არაფერი ვთქვი. უბრალოდ თავი დავუქნიე.
კიდევ რამდენიმე დღის შემდეგ დედამთილი საავადმყოფოში მოვიდა.
დაბერებული ჩანდა. ხელები უთრთოდა, თვალები ჩაწითლებული ჰქონდა.
— არ მინდოდა, — კართან თქვა. — მართლა მეგონა, რომ თავს იკატუნებდი… რომ უბრალოდ სახლში დახმარება არ გინდოდა… არ მეგონა, ასე სერიოზული თუ იყო…
დაჯდა და ტირილი დაიწყო.
— გთხოვ… უთხარი, რომ განცხადება უკან გაიტანოს. მე ხომ ბავშვის ბებია ვარ. ყველაფერი გავიაზრე. აღარასდროს…
მე ვუყურებდი და ვდუმდი. და არ ვიცი, ახლა როგორ მოვიქცე.
