მეზობლები უცხოელები არიან, თითქმის არ ვურთიერთობთ — მხოლოდ ლიფტში ვესალმებით. და ერთ საღამოს კარზე დააკაკუნეს. დგანან, იღიმიან, მაწვდიან პაკეტს და რუსულად, აქცენტით, მეუბნებიან:
— გემრიელად მიირთვით!
შიგნით ჩავიხედე — და იქ იყო… ეს. მუქი, მყარი, უცნაური ნივთები, თითქოს მუზეუმიდან ან დინოზავრების ფილმიდან. საერთოდ არ ჰგავდა საჭმელს. ხელში ცივი იყო, როგორც ქვა. სუნიც ვყნოსე — თითქმის არანაირი.
უცხოელმა მეზობლებმა ეს მაჩუქეს და მითხრეს „გემრიელად მიირთვით“, მაგრამ ეს რაღაც მყარი იყო და საერთოდ არ ჰგავდა საჭმელს, უფრო კვერცხს ჰგავდა.
— ეს… საჭმელია? — ფრთხილად ვკითხე.
თავი დამიქნიეს, უფრო ფართოდ გაიღიმეს და წავიდნენ.
დიდხანს ვიდექი სამზარეულოში ამ პაკეტით. თავში ტრიალებდა ფიქრები:
„რა მოხდება, თუ ეს საერთოდ საჭმელი არ არის? თუ ეს ხუმრობაა? თუ რაღაც ძალიან მნიშვნელოვანს ვერ ვხვდები?“
მაცივარში ჩადება მეშინოდა, გადაგდება — უხერხული იყო.
ბოლოს ინტერნეტში შევედი. ვეძებდი ფოტოთი, აღწერით, ფორმით. და როცა ბოლოს ვიპოვე — თვალებს ვერ ვუჯერებდი 😱😨
თქვენ ადრე გინახავთ ასეთი რამ?
აღმოჩნდა, რომ ეს წყლის თხილი იყო.
უცხოელმა მეზობლებმა ეს მაჩუქეს და მითხრეს „გემრიელად მიირთვით“, მაგრამ ეს რაღაც მყარი იყო და საერთოდ არ ჰგავდა საჭმელს, უფრო კვერცხს ჰგავდა.
მას ჭამენ. ასუფთავებენ, ხარშავენ, ნედლადაც ჭამენ. ზოგ ქვეყანაში ეს ჩვეულებრივი საკვებია, თითქმის დელიკატესი. მე უბრალოდ ცხოვრებაში არ მქონდა ნანახი.
მეორე დღეს მეზობლებს შევხვდი და ვუთხარი, რომ გავიგე, რა იყო. გაუხარდათ, სწრაფად დაიწყეს ახსნა და ჟესტებით მიჩვენებდნენ, როგორ უნდა გამეწმინდა და მეჭამა.
და მაშინ გავიფიქრე, რამდენად უცნაურად არის მოწყობილი სამყარო: ვიღაცისთვის ეს საშიში და გაუგებარია, ვიღაცისთვის კი უბრალოდ — „გემრიელად მიირთვით“.
