სანიტარს უკვე რამდენიმე დღეა უცნაური ხმები ესმოდა მეშვიდე პალატიდან. ეს იყო ყვირილი. არა ხმამაღალი — პირიქით, ჩახშული, სუსტად ჩაკლული, თითქოს ადამიანს ეშინოდა, რომ ვინმე გაიგებდა. ყოველ ჯერზე ეს ხმები თითქმის ერთსა და იმავე დროს ჩნდებოდა — ღამისკენ, როცა დერეფნები ცარიელდებოდა და განათება უფრო მკრთალი ხდებოდა.
ის ჩერდებოდა დერეფნის შუაში, ვედრო ხელში ეჭირა და უსმენდა. საავადმყოფოში ისედაც შემაძრწუნებელი ატმოსფერო იყო, მაგრამ ეს ტირილი ნერვებზე მოქმედებდა. ეს არ ჰგავდა ტკივილის ჩვეულებრივ გმინვას.
სანიტარი აქ დიდი ხანია მუშაობდა. სამუშაო მძიმე იყო, ანაზღაურება დაბალი, მაგრამ ის იტანდა. შეჩვეული იყო სუნებს, ღამის ცვლებს, სხვის ტკივილს. თუმცა მეშვიდე პალატა სულ უფრო მეტად აშფოთებდა.
იქ იწვა მოხუცი პაციენტი — მშვიდი, მოწესრიგებული, ყოველთვის მადლობელი დახმარებისთვის. ბარძაყის მოტეხილობა, მკაცრი საწოლზე ყოფნის რეჟიმი. თითქმის არ ჩიოდა, მხოლოდ სულ უფრო ხშირად დაჰყურებდა იატაკს და მკვეთრ ხმებზე შეხტებოდა.
შემდეგ გამოჩნდა უცნაური სტუმარი.
მამაკაცი საღამოობით მოდიოდა. ყოველთვის მარტო. კარგად ჩაცმული, თავდაჯერებული, მშვიდად და თავაზიანად ლაპარაკობდა. თავს ნათესავად ასაღებდა.
მისი ვიზიტების შემდეგ მოხუცი პაციენტი იცვლებოდა: თვალები უწითლდებოდა, ტუჩები უცახცახებდა, ხელები უცივდებოდა. ერთხელ სანიტარმა მის მაჯაზე ჩალურჯებაც კი შენიშნა.
ის ცდილობდა მეტი გაეგო, მაგრამ პაციენტი მაშინვე თვალს არიდებდა და ჩურჩულით ამბობდა, რომ ყველაფერი კარგად იყო.
კოლეგები ურჩევდნენ, არ ჩარეულიყო.
— შენი საქმე არ არის. ნათესავია — უფლება აქვს, უთხრეს მას.
მაგრამ ტირილი ისევ და ისევ ბრუნდებოდა.
ერთ საღამოს სანიტარმა პალატასთან ნაბიჯების ხმა გაიგონა. შემდეგ — ჩახშული ხმები. ის მკაცრად ლაპარაკობდა. მოხუცი პაციენტი რაღაცას ბუტბუტებდა, თითქოს თავს იმართლებდა. გაისმა ბრუტული ხმა. და მოკლე ყვირილი.
იმ ღამეს სანიტარს ძილი ვერ მოეკიდა.
და მან გადაწყვიტა, სიმართლე თავად გაეგო. თუ არავინ ხედავს — ის დაინახავს.
მომდევნო ჯერზე პალატაში წინასწარ შევიდა. განათება მკრთალი იყო, პაციენტს ეძინა. სანიტარი იატაკზე დაეშვა და გაჭირვებით შეძვრა საწოლის ქვეშ. მტვერი, ცივი ლინოლეუმი, თავზე ჟანგიანი ზამბარები. ძალიან ეშინოდა.
დერეფანში ნაბიჯები. კარი ჭრიალით გაიღო. ის შემოვიდა.
სანიტარი მხოლოდ მის ფეხსაცმელს და საწოლის კიდეს ხედავდა. ჯერ — სიჩუმე. შემდეგ მისი ხმა. ის ნელა და დაჟინებით ელაპარაკებოდა მოხუც პაციენტს. მან ტირილი დაიწყო.
და შემდეგ მოხდა რაღაც, რამაც სანიტარს სუნთქვა შეუკრა. 😱🫣
თავდაპირველად ის მშვიდად ლაპარაკობდა. ძალიან მშვიდად. უხსნიდა მოხუც პაციენტს, რომ სახლი მაინც „დაიკარგებოდა“, რომ მას მარტო აღარ სჭირდებოდა, რომ დოკუმენტებზე ხელის მოწერა უნდა გაეკეთებინა. ამბობდა, რომ თუ ამას ნებით არ გააკეთებდა, ის „დაეხმარებოდა“.
მოხუცი პაციენტი ტიროდა. სთხოვდა, დაეტოვებინა იგი მშვიდად. ამბობდა, რომ არაფერს მოაწერდა ხელს.
მაშინ მისი ხმა შეიცვალა.
ის საწოლთან დაიხარა და მუქარა დაიწყო. თქვა, რომ არსებობს წამლები, რომელთა მიღებაც მას ევალებოდა. რომ იცოდა, როგორ მოეწყო ისე, რომ ექიმებს ვერაფერი შეემჩნიათ. რომ თუ წინააღმდეგობას გააგრძელებდა, მისი მდგომარეობა გაუარესდებოდა. ბევრად გაუარესდებოდა.
სანიტარმა სუნთქვა შეიკრა.
მან დაინახა, როგორ ამოიღო შპრიცი. არა საავადმყოფოსი. სხვა. მუქი, ყოველგვარი ნიშნების გარეშე. მან ინექციის გაკეთება დაიწყო, წინააღმდეგობის მიუხედავად. მოხუცმა პაციენტმა იყვირა, მისი ხელი უღონოდ დაეშვა თეთრეულზე.
სანიტარს საშინელი შიში დაეუფლა.
ის საწოლის ქვეშიდან ამოხტა, იყვირა და კარი ფართოდ გააღო. ატყდა ხმაური, მოირბინეს მედდები და მორიგე ექიმი. მამაკაცი ადგილზე დააკავეს. შპრიცი ამოიღეს. მის ჩანთაში დოკუმენტები იპოვეს — მზად, ხელმოწერის ადგილით.
მოგვიანებით გაირკვა, რომ ინექციები წამალს არ შეიცავდა. სწორედ მათ გამო იყო მოხუცი პაციენტის მდგომარეობა მკვეთრად გაუარესებული.
