ბავშვი ხელში მეჭირა და სახლში ვბრუნდებოდი. ცივი და ნაცრისფერი საღამო იყო — სრულიად ჩვეულებრივი დრო ჩვენი სადარბაზოს წინ. უკვე თითქმის შიგნით შევდიოდი, როცა უეცრად ვიგრძენი, როგორ ძლიერად ჩამავლეს მაჯაზე ხელი.
ჩემ გვერდით მოხუცი ქალი იდგა. არ გამიგონია, როგორ მოახლოვდა — თითქოს არსაიდან გაჩნდა. მისი თითები ყინულივით ცივი იყო, მზერა კი ზედმეტად გამჭოლი.
— სახლში არ შეხვიდე, — ჩურჩულით მითხრა მან. — ჯერ მამას დაურეკე.
შევკრთი.
— გამიშვით, გთხოვთ, — ჩუმად ვუთხარი და ბავშვი უფრო მჭიდროდ მივიხუტე. — მამაჩემი უკვე თითქმის რვა წელია გარდაცვლილია.
მაგრამ მან ხელი კიდევ უფრო ძლიერად მომიჭირა.
— ის ცოცხალია, — მტკიცედ თქვა მან. — დაურეკე. ძველ ნომერზე. შენ ის არ წაგიშლია.
შიგნით ყველაფერი გამეყინა. მართლა არასდროს წამიშლია ის ნომერი. ზოგჯერ, ყველაზე მძიმე ღამეებში, მხოლოდ იმისთვის ვურეკავდი, რომ ზარის ხმა გამეგონა.
მოხუცმა ქალმა ჩვენი ბინის ფანჯრებისკენ აიხედა.
— იქ საშიშია, — თქვა მან. — ძალიან საშიშია. შენთვის და ბავშვისთვის. არ შეხვიდე, სანამ მას არ დაელაპარაკები.
არ ვიცი, რატომ დავუჯერე. ჩემში ყველაფერი ყვიროდა, რომ ეს სიგიჟე იყო, რომ ეს შეუძლებელი იყო. მაგრამ ხელებმა თვითონ ამოიღეს ტელეფონი. კონტაქტები გავხსენი. ძველი ნომერი. ძველი ფოტო.
დავაჭირე „დარეკვას“.
ერთი ზარი. მეორე. მესამე. უკვე გათიშვას ვაპირებდი, როცა უეცრად…
— ალო?
გავიყინე.
ხმა ხრინწიანი იყო, მაგრამ ტკივილამდე ნაცნობი.
— ეს შენ ხარ? — მკითხა მან.
სუნთქვა შემეკრა.
— მამა?.. — ჩავჩურჩულე. — მართლა შენ ხარ?
— დიახ, — მიპასუხა მან. — ძალიან ყურადღებით მომისმინე. ახლა გარეთ ხარ?
— დიახ… სახლის წინ ვარ. ბავშვთან ერთად. მაგრამ ეს როგორ არის შესაძლებელი? მე შენ კუბოში გნახე…
— მერე, — მკვეთრად გამაწყვეტინა მან. — ახლა ამის დრო არ არის. ბინაში არ შეხვიდე. არავითარ შემთხვევაში. სახლიდან მოშორდი. უკვე გზაში ვარ. ოც წუთში ვიქნები იქ.
— რატომ? — ვკითხე, როცა პანიკა მიპყრობდა. — რა ხდება?
ერთი წამით დადუმდა და მერე ჩუმად, მაგრამ ძალიან მკაფიოდ თქვა:
— იმიტომ, რომ სახლში დამალულია ასაფეთქებელი მოწყობილობა. და თუ შიგნით შეხვალ, შენც და ბავშვიც დაიღუპებით.
ფეხები მომეკვეთა.
— რა?.. რატომ?..
— თითქმის რვა წელი ვიმალებოდი, — თქვა მან. — ძალიან საშიში ადამიანებისგან. მათ ეგონათ, რომ მკვდარი ვიყავი. მაგრამ ცოტა ხნის წინ სიმართლე გაიგეს. და გადაწყვიტეს შური ეძიათ. არა ჩემზე — შენზე. და ჩემს შვილიშვილზე.
სადარბაზოს შესასვლელს შევხედე, იმ ნაცნობ კარს, რომლის უკან ჩემი ბინა იყო, და გავიაზრე, რომ კიდევ ერთი ნაბიჯი — და ყველაფერი დასრულდებოდა.
— გააკეთე, რაც გითხარი, — დაამატა მან. — მოშორდი სახლს. ტელეფონი ჩართული გქონდეს. და არავის ენდო, ჩემს გარდა.
ბავშვი უფრო ძლიერად მივიხუტე და ნელა დავიხიე სახლიდან, ვგრძნობდი, როგორ მიცემდა გული ყელში.
ხოლო მოხუცი ქალი უკვე აღარ იყო იქ.
