ათი წლის წინ მან კარი დახურა, უკან არც კი მოუხედავს და წავიდა. ჩხუბი მწვავე იყო, მძიმე სიტყვებითა და უთქმელი სიმართლეებით სავსე — იმდენად მწვავე, რომ ამის შემდეგ კაცმა ცოლი დატოვა და გაქრა.
ათი წლის შემდეგ კაცი, რომელმაც ოდესღაც ცოლი დატოვა, დაბრუნდა და, წარსულს იხსენებდა რა, სცადა ეპოვა ბინა, სადაც ისინი ოდესღაც ერთად ცხოვრობდნენ. რომ იპოვა, ზუსტად იმ კართან გაჩერდა 😨😨
ფიქრობდა: იქნებ ახლა იქ სხვები ცხოვრობენ, იქნებ ცოლი давно წავიდა. მაგრამ როცა კარი გაიღო, კაცი გაქვავდა. მის წინ იდგა მისი ცოლი — უფრო მომწიფებული, უფრო მშვიდი, მაგრამ იმავე მზერით.
თუმცა ის მარტო არ იყო: მის გვერდით იდგა ორი ბავშვი. მხოლოდ მათი დანახვაზე კაცს გაკვირვება დაეუფლა, ხოლო როცა გაიგო სიმართლე იმაზე, რაც მისი არყოფნის წლებში მოხდა, შოკში დარჩა.
ქალი წამით დადუმდა, შემდეგ ბავშვებს შეხედა და ნაზად თქვა:
— შიგნით შედით.
ბავშვები ოთახში გაუჩინარდნენ, კარი კი კაცის უკან დაიხურა. ბინა შეცვლილი იყო: ახალი ავეჯი, სხვა ფერები, მაგრამ ჰაერში კვლავ იგრძნობოდა წარსულის სურნელი. ის ვერ ბედავდა დაჯდომას.
— არ გქონდა უფლება, ეს გცოდნოდა, — ბოლოს თქვა ქალმა, — მაგრამ ახლა უკვე გვიანაა რამეს დამალვა.
მან ყველაფერი მოუყვა. იმ დღეს, როცა კაცი წავიდა, მან ჯერ არ იცოდა, რომ ორსულად იყო. რამდენიმე კვირის შემდეგ სიმართლე გამოაშკარავდა. ის ცდილობდა მასთან დაკავშირებას, ურეკავდა, წერდა, მაგრამ კაცი თითქოს გაქრა.
გავიდა თვეები, შემდეგ წლები. და ცხოვრება, ტკივილის მიუხედავად, გაგრძელდა.
— მე ისინი მარტო გავზარდე, — თქვა ქალმა უსაყვედუროდ, — ვისწავლე ძლიერი ყოფნა. ისინი ჩემი ცხოვრებაა.
კაცი გრძნობდა, როგორ ინგრეოდა რაღაც მის შიგნით. მან კედელზე დაკიდებულ ფოტოებს შეხედა — ბავშვობის მომენტებს, რომლებშიც ის არ იყო. ათი წელი — დაკარგული არა მხოლოდ ქალისთვის, არამედ ორი სიცოცხლისთვისაც.
ამ დროს ბავშვები დაბრუნდნენ. გოგონა მიუახლოვდა და პირდაპირ შეხედა.
— შენ ჩვენი მამა ხარ? — ჰკითხა უბრალოდ.
ეს კითხვა მის ცხოვრებაში ყველაზე მძიმე მომენტი იყო. მაშინვე ვერ უპასუხა. მუხლებზე დაეშვა, თვალები ცრემლებით აევსო.
— თუ ნებას მომცემთ… მინდოდა ვყოფილიყავი, — ჩურჩულით თქვა მან.
ქალმა არაფერი თქვა. მან ბავშვებს შეხედა, შემდეგ — მას. მის მზერაში არ იყო არც შურისძიება, არც ყვირილი. მხოლოდ მოლოდინი.
და კაცმა გაიგო: ეს დაბრუნება გაქცევას აღარ ჰგავდა. აღარ იყო კარი, რომლის მიხურვაც შეიძლებოდა. იყო მხოლოდ გრძელი, რთული გზა — პასუხისმგებლობის აღება დაკარგულ წლებზე და, შესაძლოა, ერთ დღეს სიტყვის „მამა“ დამსახურება.
