შხაპს ჩვეულებრივად ვიღებდი. თბილი წყალი, ორთქლი — არაფერი მიანიშნებდა საფრთხეზე. და უცებ წნევა მკვეთრად დაეცა. მერე წყალი საერთოდ გაქრა და მილებიდან უცნაური ხმა გაისმა — თითქოს შიგნით რაღაც მოძრაობდა და იკაწრებოდა.
ონკანი ისევ მოვატრიალე.
თავიდან არაფერი. მერე კი გამოვიდა რაღაც სქელი, ნახევრად გამჭვირვალე, პატარა მოყვითალო მარცვლებით. ის შხაპის იატაკზე დაიღვარა, წებოვანი და სრიალა, თითქოს გელი… ან ხიზილალა.
შხაპს ვიღებდი, როცა წყალი უცებ შეწყდა და მილებიდან უცნაური ხმა გაისმა: როცა ისევ ჩავრთე წყალი, გამოვიდა ეს.
გული შემეკუმშა.
პირველი აზრი გიჟური იყო: კვერცხები. ვიღაცის კვერცხები. მწერების? ჭიების? რაღაცის, რაც მილებში ცხოვრობდა და ახლა გამოვიდა.
კივილი ავტეხე, აბაზანიდან გამოვვარდი ისე, რომ ქაფიც კი არ ჩამიბანია. გული ისე ძლიერ მიცემდა, რომ ყურებში ხმაური მესმოდა. კარი ჩავკეტე და რამდენიმე წუთი უბრალოდ ვიდექი, კანკალით, დარწმუნებული, რომ იქიდან რაღაც გამოძვრებოდა.
მაგრამ როცა გავიგე, რა იყო სინამდვილეში, უბრალოდ შოკში ჩავვარდი 😲😨
მერე დაიწყო „გამოძიება“.
შხაპს ვიღებდი, როცა წყალი უცებ შეწყდა და მილებიდან უცნაური ხმა გაისმა: როცა ისევ ჩავრთე წყალი, გამოვიდა ეს.
ვიღებდი ფოტოებს, ვეძებდი გუგლში, ვურეკავდი მმართველ კომპანიას. რაც უფრო მეტს ვკითხულობდი, მით უფრო მშვიდი… და ამავე დროს შეშინებული ვხდებოდი.
აღმოჩნდა, რომ ეს იყო წყლის დამარბილებლის გრანულები. ჩვეულებრივ ისინი სპეციალურ ფილტრშია და მილებში არასდროს ხვდება. მათ მემბრანა აკავებს. მაგრამ თუ ის გაიხევა, მთელი შიგთავსი პირდაპირ ონკანში ხვდება. აბაზანაში.
ოსტატმა მოგვიანებით მშვიდად თქვა, თითქოს უმნიშვნელო რამეზე საუბრობდა:
— ასეთი რამ ხდება. მემბრანა გასკდა. კარგია, რომ შეამჩნიეთ.
მაგრამ დიდხანს ვეღარ ვრთავდი შხაპს შიშის გარეშე.
რადგან იმ წამს, სველი და ფეხშიშველი დერეფანში მდგომი, მართლა დავიჯერე, რომ ჩემი ონკანიდან რაღაც ცოცხალი გამოვიდა.
