იმ ზამთარს ძალიან ციოდა, თოვლი გზებს წელამდე ფარავდა, ღამით კი ყმუილი ისმოდა. მცხოვრებლები ცდილობდნენ, ზედმეტად არ წასულიყვნენ ტყისკენ. იქ საშიში იყო: შეიძლებოდა თოვლში ჩარჩენილიყავი, გაყინულიყავი, გზა დაგეკარგა, და თუ კიდევ უფრო არ გაგიმართლებდა — შემთხვევით მგლების ბილიკზე გამოსულიყავი.
მაგრამ ზოგჯერ არჩევანი არ იყო. როცა მილები იყინებოდა და წყალი სახლებში აღარ მიდიოდა, კაცებიდან ვიღაცას ტყეში უნდა წასულიყო და ძველი მიწისქვეშა მილი გაეწმინდა.
იმ დღეც სწორედ ასე იყო. კაცი, რომელიც მძიმე ზამთრის სამუშაოს იყო მიჩვეული, მხრებზე მოიკიდა მჭიდრო ზურგჩანთა იარაღებით და ტყისკენ გაემართა. ყინვა სახეს სწვავდა, თოვლი ფეხქვეშ ჭრიალებდა, მაგრამ თავდაჯერებულად მიდიოდა.
გზის ნახევარზე, დიდ თოვლიან მინდორზე, მან მუქი ლაქა შეამჩნია. თავიდან იფიქრა — მიტოვებული ცხვარი ან ტომარა. მაგრამ რაც უფრო მიუახლოვდა, მით უფრო ნათელი გახდა, რომ ეს მგელი იყო.
უკვე უნდოდა ნაბიჯი უკან გადაედგა, შემობრუნებულიყო და გაქცეულიყო, მაგრამ უცებ დაინახა, რომ მგელი არ მოძრაობდა. მხოლოდ გვერდით, საწყლად წკმუტუნით, პატარა მგლის ბოკვერი დარბოდა — ცხვირს დედის გვერდზე უსვამდა და ცდილობდა, ენით შეხებოდა.
კაცი ჩაფიქრდა და მოუსმინა. მგელი მძიმე, ხანმოკლე ჩასუნთქვებით სუნთქავდა. როგორც ჩანს, ცხოველი მახეში იყო მოხვედრილი.
რა თქმა უნდა, ეშინოდა. ყველამ იცის: დაჭრილი მტაცებელი არაპროგნოზირებადია. მაგრამ სინდისი ტანჯავდა. გვერდით ჩაევლო? დაეტოვებინა დასაღუპად? თუნდაც ეს მგლები იყვნენ… ასე მოქცევა უსამართლო იყო.
მან ზურგჩანთა მოხსნა, ნელა დაიჩოქა და ცდილობდა, მკვეთრი მოძრაობები არ გაეკეთებინა. კაცი ჭრილობას დააკვირდა. ცხოველი ცოცხალი იყო.
მან დანა ამოიღო, გაჭრა გაჭედილი მავთული, რომლითაც, როგორც ჩანს, მგელი იყო გაბმული, ჭრილობა სპირტით დაამუშავა და ცხოველს თავისი ძველი ქურთუკი გადააფარა, რომ სითბო შეენარჩუნებინა.
როცა მგელმა-დედამ თვალები გაახილა, კაცი ფრთხილად წამოდგა და, მადლობის მოლოდინის გარეშე, ტყისკენ დაიჩქარა, უკან არ მოუხედავს. ბოლოს და ბოლოს, გარეული ცხოველი გარეულად რჩება. მან სიკეთე გააკეთა — და ეს საკმარისი იყო.
მას ეგონა, რომ ამით დასრულდებოდა ეს ამბავი, მაგრამ მეორე დღეს მთელი სოფელი შეძრწუნდა იმით, რაც დილით დაინახეს 😱😢
ხალხი ქუჩაში გარბოდა, ზოგი ტიროდა, ზოგი ნერვიულად იჯვარს იწერდა. კაციც გამოდის — და ხედავს: მგლების ნაკვალევი მთელ ქუჩაზე, გალიები დალეწილია, ოციდან ქათამი დარჩა სულ ხუთი. თოვლზე სისხლი, ბუმბული, ჭუჭყი. სახლების ირგვლივ მთელი ხროვის კვალია.
გამოვიდა, რომ მგლები ღამით სოფელში მოვიდნენ. არა შემთხვევით. ისინი სუნს გაჰყვნენ. და ეს სუნი — ადამიანის იყო. სწორედ ის, რომელიც გუშინ კაცის მიერ გადარჩენილ დაჭრილ მგელ-დედაზე დარჩა. ხროვამ იპოვა იგი, იგრძნო ადამიანის სუნი — და პირდაპირ სოფლისკენ წავიდა.
მთელი ღამე დაძრწოდნენ, ფანჯრებთან ყმუოდნენ, ბეღელში შეღწევას ცდილობდნენ, ხალხი ნახევრად სიკვდილამდე შეაშინეს. ერთ კაცს ხელზე თითქმის გაათრიეს, როცა გამოვიდა ძაღლების შესამოწმებლად.
ამიტომ ხალხს მოუწია თოფებისა და ჩირაღდნების აღება და მგლების ტყეში გადარეკვა. რამდენიმე ცხოველს ესროლეს კიდეც — თორემ არ დამშვიდდებოდნენ.
აი ასეა: სიკეთეს აკეთებ, და პასუხად… 😢
