ბიჭი მხოლოდ სიცოცხლის შემანარჩუნებელი აპარატების წყალობით იყო ცოცხალი. უკვე მესამე კვირა უძრავად იწვა რეანიმაციაში.
ექიმები ყველაფერს აკეთებდნენ — ცვლიდნენ მკურნალობის სქემებს, იწვევდნენ კონსულტანტებს, ატარებდნენ დამატებით კვლევებს — მაგრამ მდგომარეობა არ იცვლებოდა. ნელ-ნელა დაიწყეს მშობლების მომზადება ყველაზე უარესისთვის და ფრთხილად მიანიშნებდნენ, რომ სასწაული ნაკლებად მოსალოდნელი იყო.
დედამ ძილი შეწყვიტა და დღე-ღამეს შვილის გვერდით ატარებდა, მის პატარა ხელს უჭერდა. მამა დუმდა, თითქოს ეშინოდა ხმამაღლა ეთქვა ის, რასაც ფიქრობდა. თვით ექიმებიც კი, რომლებიც ჩვეულებრივ თავს იკავებდნენ, თვალს არიდებდნენ, რათა თავიანთი სასოწარკვეთა არ ეჩვენებინათ. ყველა იმედი ამოწურული იყო.
მაგრამ ერთი მაინც არ იჯერებდა ამას. ბიჭის ძაღლი — გერმანული ნაგაზი სახელად რიკო. ყოველდღე ელოდებოდა საავადმყოფოს კართან. მშობლები მოდიოდნენ და მიდიოდნენ, ხოლო რიკო კვლავ კართან იჯდა და ჩუმად წუწუნებდა, თითქოს შიგნით შეშვებას ითხოვდა.
პერსონალს რეანიმაციაში ცხოველების შეყვანა ეკრძალებოდა, მაგრამ ერთ დღეს, როდესაც მედდამ დაინახა, როგორ დაადო ძაღლმა თავი ცივ ქვის ზღურბლს და თვალები დახუჭა, ექიმს ჩუმად უთხრა:
„ისიც იტანჯება. მოდით, მაინც მივცეთ მათ დამშვიდობების უფლება…“
როცა რიკო პალატაში შევიდა, დედა შეხტა — არ ელოდა, რომ ექიმები ამის ნებას დართავდნენ. ძაღლი ნელა მიუახლოვდა საწოლს, უკანა თათებზე წამოდგა, ფრთხილად დაადო წინა თათები საწოლის კიდეს და ბიჭს დაეხარა. არ უყეფია, არ უწუწუნია — უბრალოდ უყურებდა. შემდეგ ნაზად გადაუსვა ენა თავზე, თითქოს სითბოს დაბრუნებას ცდილობდა, და ფრთხილად დააბიჯა თათებით მის მკერდზე, თითქოს ეუბნებოდა, რამდენად მოენატრა… და თითქოს ემშვიდობებოდა.
და სწორედ ამ წამს მოხდა რაღაც მოულოდნელი 😱😢
უცებ მონიტორმა, რომელიც ბოლო დღეებში მხოლოდ ერთგვაროვან, ძლივს შესამჩნევ რხევებს აჩვენებდა, ცოტა უფრო ხმამაღლა გაისმა. დედამ იყვირა, იფიქრა, რომ ეს მორიგი გაუარესება იყო.
მაგრამ ექიმი გაქვავდა. გულის რიტმი ოდნავ დაჩქარდა. რიკო კიდევ უფრო მიუახლოვდა და ცხვირით ბავშვის ლოყას შეეხო. ამ მომენტში ბიჭმა ძლივს შესამჩნევად გაანძრია თითები.
დედა თვალებს ვერ უჯერებდა, ხელები სახეზე აიფარა, ხოლო ექიმი აპარატებთან მივარდა.
ყველა მაჩვენებელი ნელა, მაგრამ თავდაჯერებულად იწყებდა გაუმჯობესებას — თითქოს ვიღაც მართლაც იწვევდა ბავშვს სიცოცხლისკენ დაბრუნებას.
ექიმები შემდეგ დიდხანს კამათობდნენ, როგორ შეიძლებოდა ამის ახსნა, მაგრამ ერთადერთი, რაც ყველა ჩანაწერსა და თარიღში ემთხვეოდა, იყო ის მომენტი, როცა რიკო პალატაში შევიდა.
იმ დღიდან ძაღლს ყოველდღე უშვებდნენ ბიჭთან. და ყოველ ჯერზე ბავშვი უფრო ძლიერად რეაგირებდა, სანამ ერთ დილას თვალები არ გაახილა. პირველი, რაც დაინახა, იყო რიკოს თბილი, სველი ცხვირი, რომელიც მის გვერდით იწვა და მის ძილს იცავდა.
მედიკოსებმა ამას სასწაული უწოდეს.
მშობლებმა — ხსნა.
