ყველაფერი იდეალურად ჩანდა — იმ მომენტამდე, სანამ ყურადღების ცენტრში არ აღმოჩნდა ადამიანი, შეჩვეული იმაზე მეტის უფლებას აძლევდა საკუთარ თავს, ვიდრე შეიძლება. ოფიციანტი გოგონა დარბაზის შუაგულში იდგა.
ის ახალგაზრდა იყო, მოკრძალებული გარეგნობით, დაბლა დახრილი თვალებით და ერთმანეთში ჩაჭიდებული ხელებით, უბრალოდ თავის საქმეს აკეთებდა, როგორც ჩვეულებრივ დღეს, სტუმრებს ემსახურებოდა.
მამაკაცი, რომელიც საღამოს ერთ-ერთ ყველაზე გავლენიან სტუმრად ითვლებოდა, ხმამაღლა გაიცინა და ტაშის კვრა დაიწყო — თითქოს აღფრთოვანებისგან. თუმცა ტაში მალევე დაცინვად იქცა. 😓😓
მან ხმამაღლა დაიწყო გოგონას ტანსაცმლის, მოძრაობებისა და მისი მოკრძალებული ქცევის კომენტირება, თითქოს ეს სახალისო წარმოდგენა ყოფილიყო.
დარბაზში წამით სიჩუმე ჩამოვარდა: ზოგი დაბნეულად გადახედავდა ერთმანეთს, სხვები დაძაბულად იღიმოდნენ, არ იცოდნენ როგორ მოქცეულიყვნენ.
გოგონა გაწითლდა და თავი კიდევ უფრო დაბლა დახარა — მაგრამ შემდეგ მოხდა რამე, რამაც ყველა შოკში ჩააგდო.
უცებ ყველაფერი შეიცვალა. ბნელი კუთხიდან გამოვიდა ხანდაზმული ქალი მკაცრ სამოსში — საღამოს დიასახლისი ან, შესაძლოა, ჩუმი დამკვირვებელი. მისი მზერა ყინულივით იყო. მშვიდად, მაგრამ დიდებულად თქვა: „შეწყვიტეთ“.
ყველამ სუნთქვა შეიკრა. მამაკაცი შეჩერდა, წინააღმდეგობას არ ელოდა. სწორედ ამ დროს ოფიციანტმა თავი ასწია. მის თვალებში თავდაჯერებულობის ცეცხლი აენთო.
მან ნაბიჯი წინ გადადგა და მშვიდად თქვა: „ამ დარბაზში არ მოვსულვარ იმისთვის, რომ თქვენი ხუმრობის ნაწილი ვიყო“.
მომენტი უსასრულობად გადაიქცა. ფუფუნებითა და თვითკმაყოფილებით სავსე დარბაზი გაიყინა.
ოფიციანტმა დაცვის თანამშრომლები მოიხმო, რომლებმაც უხეში ქცევის გამო მამაკაცი დარბაზიდან გაიყვანეს და არ მისცეს საღამოს გაგრძელების უფლება.
ეს საღამო დიდხანს დაამახსოვრდებათ სტუმრებს — არა ფუფუნების ან მუსიკის გამო, არამედ იმიტომ, რომ ყველას თვალწინ ერთმა სცადა დამცირება, ხოლო სხვებმა ადამიანის ღირსების მხარეს დადგნენ.
