60 წლის ასაკში ჩემს ცხოვრებაში ყველაზე საშინელი სიტყვები მოვისმინე:
„თქვენ ტვინის კიბო გაქვთ“.
ექიმი მშვიდად საუბრობდა და მკურნალობის ვარიანტებს მიხსნიდა, მაგრამ თითქმის ვერაფერს ვიგებდი. თავში ზუზუნი მქონდა. სამყარო ერთ ოთახამდე და ერთ განაჩენამდე შემცირდა.
მკურნალობა მაშინვე დავიწყეთ და თითქმის ერთი თვე საავადმყოფოში გავატარე. დღეები ნელა გადიოდა, ღამეები განსაკუთრებით მძიმე იყო. ველოდი, რომ შვილი ან რძალი მაინც მოვიდოდნენ ან დამირეკავდნენ. ვფიქრობდი, რომ უბრალოდ უჭირდათ ჩემი ასეთ მდგომარეობაში დანახვა — სუსტი, უთმო, საკუთარი თავისთვისაც კი უცხო. ვცდილობდი გამემართლებინა ისინი.
როცა კურსი დასრულდა, სახლში დავბრუნდი. კიბეზე ავედი და მაშინვე მივხვდი — რაღაც არასწორად იყო. ჩემი ნივთები კართან იდგა — ჩანთები, ტანსაცმელი, ძველი ფოტოებიც კი. დავაკაკუნე. კარი არავინ გამიღო. შემდეგ რძალი გამოვიდა. ხელში წყლის ბოთლი და ნაჭერი ეჭირა. თვალებში არც კი შემომხედა. დაიწყო მოაჯირის, კარის და ხალიჩის წმენდა — ყველაფრის, რასაც შევხებოდი.
— შენ გადამდები ხარ. არ მინდა ჩვენს სახლში იცხოვრო, — ცივად მითხრა მან.
ვეცადე ამეხსნა, რომ კიბო არ გადადის, ეს ინფექცია არ არის და რომ ისევ მისი ქმრის დედა ვარ. ჩუმად ვლაპარაკობდი, რადგან ძალა თითქმის აღარ მქონდა. ის არ მისმენდა. შვილი გვერდით იდგა და დუმდა. ეს დუმილი საკმარისი იყო. მივხვდი, რომ იქ აღარ ვიყავი მისაღები.
წავედი. უბრალოდ შევბრუნდი და წავედი. დავბრუნდი საავადმყოფოში — ერთადერთ ადგილას, სადაც ჩემი არ ეშინოდათ და არ მაგდებდნენ.
მაგრამ რძალმა არ იცოდა, რა ელოდა წინ. 😲😢
რამდენიმე თვე გავიდა. ანალიზები უკეთესდებოდა. შემდეგ ექიმმა მითხრა, რომ სიმსივნე უკან დაიხია. სურათები სუფთა იყო. უნდა გამხარებოდა, მაგრამ სიხარული ჩუმი და ფრთხილი იყო. ამ დროის განმავლობაში შვილმა და რძალმა ერთხელაც არ დამირეკეს.
და ერთ დღეს ტელეფონმა დარეკა. ეს რძალი იყო. ის ყვიროდა, ტიროდა და მადანაშაულებდა.
— ეს ყველაფერი შენი ბრალია. შენ დამაინფიცირე. შენ გამო ვარ ავად.
თავიდან ვერ გავიგე, რაზე ლაპარაკობდა. შემდეგ გავიგე. მას ხმის იოგებზე სიმსივნე აღმოაჩნდა. სასწრაფო ოპერაცია იყო საჭირო. ექიმებმა არ იცოდნენ, შეძლებდა თუ არა შემდეგ ლაპარაკს.
ასე გადაწყვიტა ბედისწერამ თავისებურად. მაგრამ გულწრფელად რომ ვთქვა, არანაირი ბოროტი სიხარული არ მიგრძნია. რაც უნდა სასტიკი იყოს ადამიანი, არავის ვუსურვებდი იმ გზის გავლას, რაც თავად გამოვიარე. მე ვიცი, რას ნიშნავს ყოველი დღის შიში და იმის არ ცოდნა, იქნება თუ არა ხვალ.
