სათავსოში შევიპარე, სადაც ქმარი ვიდეოთვალთვალის კამერების ჩანაწერებს ინახავდა, კომპიუტერი ჩავრთე — და რაც ეკრანზე დავინახე, ნამდვილ საშინელებაში ჩამაგდო 🫣
ქმრის გარდაცვალებიდან ორი წლის შემდეგ ჩვენს აგარაკს დავუბრუნდი და შიშით მივხვდი, რომ იქ ვიღაც ცხოვრობდა.
ორი წელი გავიდა ჩემი ქმრის სიკვდილიდან. მთელი ამ დროის განმავლობაში ვერ ვაიძულე თავი, ჩვენს აგარაკში დავბრუნებულიყავი. ძალიან მტკიოდა. ეს სახლი მან საკუთარი ხელებით ააშენა, იცოდა ყოველი ფიცარი, უყვარდა ყოველი კუთხე. ქალაქში ვცხოვრობდი და თავს ვარწმუნებდი, რომ მერე… ოდესმე.
იმ დღეს იქ მხოლოდ ერთი მიზნით მივედი — სახლი გასაყიდად გამომეტანა და საბოლოოდ დამეხურა ჩემი ცხოვრების ეს თავი.
მაგრამ როგორც კი მანქანიდან გადმოვედი, ზურგში სიცივემ დამიარა.
ვარდები ყვაოდნენ. არა უბრალოდ ყვაოდნენ — ისინი იდეალურად მოვლილი იყვნენ. ბუჩქები დაჭრილი, მიწა ნესტიანი, თითქოს ახლახან მოერწყათ. ღობე ახალი ჩანდა, ჭიშკარი ადვილად და უხმაუროდ გაიღო, თითქოს რეგულარულად ზეთავდნენ.
გავჩერდი და მოვუსმინე. ყველაფერი ზედმეტად… ცოცხალი იყო.
სახლში მტვრისა და მიტოვებულობის სუნი არ იდგა. ჰაერში ხისა და მანქანის ზეთის სურნელი ტრიალებდა — ჩემი ქმრის ნაცნობი სუნი. მაცივარი მუშაობდა. შიგნით ახალი თარიღების მქონე პროდუქტები იყო. საყინულეში — საჭმელი, аккуратულად ჩალაგებული პაკეტებში.
ვიღაც აქ ცხოვრობდა. არა დროებით. როგორც ნამდვილი პატრონი.
გული ისე ძლიერად მიცემდა, მეგონა მთელ სახლში ისმოდა. მეორე სართულზე ავედი. საძინებელში საწოლი დალაგებული იყო. ტუმბოზე იდგა ნახევრად დალეული ჩაი. თბილი.
ქვემოთ ჩავედი და ისევ სათავსოში შევედი. იქ ქმარი ინახავდა ხელსაწყოებს და საკუთარ ხელით გაკეთებულ სერვერს — მასზე ოდესღაც სახლისა და ეზოს ყველა კამერა ჰქონდა შეერთებული. დიდხანს ვყოყმანობდი, მაგრამ ბოლოს ძველი სისტემური ბლოკი ჩავრთე.
კომპიუტერი ნელა ჩაიტვირთა, თითქოს წინააღმდეგობას მიწევდა. გაიხსნა ვიდეოთვალთვალის პროგრამა. რამდენიმე ეკრანი: ეზო, შესასვლელი, მისაღები, სამზარეულო.
არქივი გავხსენი და ჩანაწერი გუშინდელ საღამოზე გადავახვიე.
ქმრის გარდაცვალებიდან ორი წლის შემდეგ ჩვენს აგარაკს დავბრუნდი და შიშით მივხვდი, რომ იქ ვიღაც ცხოვრობდა.
და გავიყინე იმისგან, რაც ეკრანზე დავინახე 😨😲
სახლში მშვიდად დადიოდა უცნობი ქალი. ხსნიდა კარადებს, ამზადებდა საჭმელს, იცვლიდა ტანსაცმელს, იჯდა სავარძელში, როგორც დიასახლისი. ერთ მომენტში მივიდა ჩემი ქმრის ფოტოსთან, ხელში აიღო და ჩუმად თქვა:
— მშვიდობიანი ღამე.
ფეხები მომეკვეთა.
სკანდალი არ მომიწყვია და პოლიციაც არ დამირეკავს. გადავწყვიტე დავლოდებოდი.
საღამოს მანქანაში ვიჯექი ჭიშკართან, როცა ის დაბრუნდა. მისკენ გამოვედი. რამდენიმე წამი ჩუმად ვუყურებდით ერთმანეთს — ორი უცხო ქალი ერთ სახლში.
— ვინ ხარ? — მკითხა პირველმა.
— ეს ჩემი სახლია, — ვუპასუხე. — და ეს სახლი ჩემმა ქმარმა ააშენა.
გაფითრდა.
ქმრის გარდაცვალებიდან ორი წლის შემდეგ ჩვენს აგარაკს დავბრუნდი და შიშით მივხვდი, რომ იქ ვიღაც ცხოვრობდა.
მაგიდასთან დავსხედით. დიდხანს ვდუმდით. შემდეგ კი თქვა ფრაზა, რომელმაც ყველაფერი დამინგრია:
— მე მისი ცოლი ვიყავი.
გამოირკვა, რომ ქმარი ორი ოჯახით ცხოვრობდა. წლების განმავლობაში. მას ეუბნებოდა, რომ ხშირად საქმიანი მივლინებები ჰქონდა. მე — რომ გვიანობამდე მუშაობდა და ხანდახან ქალაქგარეთ რჩებოდა. ყველაფერი გათვლილი ჰქონდა. თითოეული ჩვენგანისთვის ის „იდეალური ქმარი“ იყო.
სახლი მას დაჰპირდა. დოკუმენტები ისე იყო გაფორმებული, რომ მისი სიკვდილის შემდეგ სწორედ მას შეეძლო აქ ცხოვრება. მე კი… მე უბრალოდ არ ვიცოდი. არ მინდოდა მცოდნოდა. მჯეროდა.
