ტრასაზე მძღოლები ნამდვილი საშობაო სასწაულის მოწმეები გახდნენ. ზამთრის ერთ დღეს, როცა ბევრი ახლობლებთან ბრუნდებოდა ან გადაუდებელ საქმეებზე მიდიოდა, მოძრაობა მშვიდი იყო, ამინდი — სეზონისთვის ჩვეულებრივი და არაფერი მიანიშნებდა საფრთხეზე.
მანქანები თანაბარ ნაკადად მიემართებოდნენ თოვლით დაფარულ ტყეში. ადამიანები ფიქრობდნენ საჩუქრებზე, სადღესასწაულო სუფრაზე, სახლის სითბოზე. და უცებ ყველაფერი შეიცვალა.
თავდაპირველად გაისმა უცნაური, ძალიან ძლიერი ხმა. ბნელი და გახანგრძლივებული, თითქოს ტყის სიღრმეში რაღაც ჩამოინგრა. მძღოლები დაიძაბნენ, დაამუხრუჭეს და ირგვლივ იყურებოდნენ. რამდენიმე წამში კი გზაზე პირველი ირემები გამოვარდნენ.
ჯერ მხოლოდ რამდენიმე იყო. შემდეგ ათეულები. მერე ასეულები. და ერთ წუთში გზა ათასობით ირემმა დაფარა. ისინი ტყიდან გამორბოდნენ და ერთ მიმართულებით გარბოდნენ, უკან არც იყურებოდნენ და არც ჩერდებოდნენ, თითქოს რაღაც უხილავი და საშინელი მისდევდათ.
ტრასაზე უზარმაზარი საცობი შეიქმნა. მანქანები გაჩერდა, ადამიანები გადმოვიდნენ, ზოგი ტელეფონით იღებდა, ზოგი კი სრულ გაოგნებაში იდგა. ბევრი ღიმილით ამბობდა, რომ ეს საშობაო სასწაული იყო — იშვიათი და ლამაზი სანახაობა.
მაგრამ სიხარული დიდხანს არ გაგრძელდა.
ძალიან მალე გაირკვა, სად გარბოდნენ ირემები და რისგან. 😢😲
ამინდის მკვეთრი გაუარესების გამო მთებში თოვლის ზვავი ჩამოწვა. უზარმაზარი თოვლის მასა ტყეში დაეშვა და ყველაფერი გაანადგურა გზად. ცხოველებმა საფრთხე ადამიანებზე ადრე იგრძნეს და სიცოცხლის გადასარჩენად გაიქცნენ.
ირემები სასწაულს არ ეძებდნენ. ისინი არ ამშვენებდნენ დღესასწაულს. ისინი უბრალოდ გადარჩენას ცდილობდნენ.
ამ დროს მძღოლები, რომლებიც ცოტა ხნის წინ ამას საშობაო სასწაულს უწოდებდნენ, გაჩუმდნენ. ადამიანები მიხვდნენ, რომ ზღაპრის კი არა, ბუნების ძალის შეხსენების მოწმეები გახდნენ და დაინახეს, რამდენად თხელია ზღვარი სიმშვიდესა და კატასტროფას შორის.
იმ დღეს გზა რამდენიმე საათით დაიკეტა. მაგრამ არავინ წუწუნებდა. რადგან ყველამ გაიგო: ზოგჯერ საცობი არა გაღიზიანებაა, არამედ შესაძლებლობა დაფიქრდე ცხოვრებაზე, შიშზე და გადარჩენაზე.
ხოლო ირემები… ისინი უბრალოდ გარბოდნენ იქით, სადაც ჯერ კიდევ იყო იმედი.
