— დავიღალე, რომ ყოველთვის გიხსნი ყველა სიტუაციიდან, — მამის ხმა ცივი და მტკიცე იყო. — როდემდე? სრულიად თავხედად იქეცი.
შვილი სავარძელში იყო წამოწოლილი და ტელეფონს არ აშორებდა თვალს. ძვირფასი კოსტიუმი, საათი, ელიტური სუნამო.
— მამა, მოეშვი. შენი შვილი ვარ. ყოველთვის ყველაფერს აგვარებდი.
მამა ნელა მიუახლოვდა.
— სწორედ ეს არის პრობლემა. ყოველთვის ვაგვარებდი. ახლა კი საკმარისია. ან შეიცვლები, ან ყველაფერს წაგართმევ.
შვილმა ირონიულად გაიღიმა.
— ისევ მემუქრები.
— არა, — მშვიდად უპასუხა მამამ. — პირობას გაყენებ. უნდა იქორწინო სრულიად უბრალო გოგოზე. ფულის გარეშე. კავშირების გარეშე. სოფლიდან. არანაირი მოდელები, არანაირი მაღალი საზოგადოების ქალები. წინააღმდეგ შემთხვევაში, აღარ ხარ ჩემი მემკვიდრე.
შვილის სიცილი წამში შეწყდა.
— ხუმრობ?
— არა. და თუ ფიქრობ, რომ ეს დროებითია, ცდები.
ერთ კვირაში შვილი ყველაფრის გარეშე დარჩა. ბარათები დაბლოკეს. მანქანა წაართვეს. კოსტიუმები, საათი, ტელეფონი — ყველაფერი გაქრა. იგი სოფელში წაიყვანეს და უბრალო მერძევე გოგო გააცნეს. მოკრძალებული, უმაკიაჟო, უბრალო კაბაში. მამა დარწმუნებული იყო, რომ შვილი რამდენიმე დღეში გაიქცეოდა.
მაგრამ სამი თვის შემდეგ დაინახა ის, რამაც სრულ შოკში ჩააგდო 😱😨
სამი თვე გავიდა.
მამა თავად ჩავიდა სოფელში, რომ ყველაფერი დაესრულებინა. ის ელოდა, რომ გატეხილ შვილს ნახავდა — ჭუჭყიანს, უბედურს, გაბრაზებულს.
მაგრამ სრულიად სხვა სურათი დახვდა.
მისი შვილი ეზოში იდგა უბრალო ტანსაცმლით, იდაყვებამდე ტალახში — და იცინოდა. მის გვერდით იდგა მისი ცოლი. ისzelfde „მახინჯი სოფლის გოგო“.
ცოლს ხელში საკვების ვედრო ეჭირა, ხოლო შვილი ეხმარებოდა ღორების გამოკვებაში. ყოველგვარი ზიზღის გარეშე.
როცა შვილმა მამა დაინახა, არ შერცხვენია. ფული არ უთხოვია. დაბრუნებაზე არ ულაპარაკია.
უბრალოდ თქვა:
— მამა, გაგაცნობ ჩემს ცოლს. ბავშვს ველოდებით.
მამა გაშეშდა.
მის წინ აღარ იდგა განებივრებული ბიჭი, რომელსაც ცხოველების სუნი ეზიზღებოდა და სოფელს უგულებელყოფდა. მის წინ იდგა ზრდასრული კაცი. მშვიდი. ბედნიერი.
— აღარ მინდა ძველი ცხოვრება, — ჩუმად დაამატა შვილმა. — აქ პირველად ვცხოვრობ ნამდვილად.
და ამ წამს მამამ გაიგო: ის შვილის დასჯას ცდილობდა… მაგრამ სანაცვლოდ შემთხვევით ბედნიერება აჩუქა.
