მოკლედ ვუპასუხე: „კარგი“. მაგრამ იმ მომენტში უკვე მქონდა გეგმა, როგორ დამესვა ადგილი უმადური ნათესავებისთვის. 🫣
აღარ ვარ ოცის და არც ორმოცის. ამ ასაკში უძილობა ხშირად მოდის — მაშინაც კი, როცა მთელი დღე ისე ხარ დაღლილი, რომ ფეხები გტკივა და უბრალოდ დაძინება გინდა.
იმ საღამოს ზუსტად ასე იყო. საწოლში ვიწექი, ერთი მხრიდან მეორეზე ვტრიალებდი და ჩემი შვილის მოახლოებულ ქორწილზე ვფიქრობდი. იმაზე, კიდევ სად მეპოვა ფული, რომ ყველაფერი ლამაზად გამოსულიყო. რომ მას ოცნების ქორწილი ჰქონოდა.
მე უკვე ვუყიდე მათ სახლი. პატარა, მაგრამ მყუდრო. სწორედ ის სახლი, სადაც ქორწილის შემდეგ უნდა დაეწყოთ ახალი ცხოვრება. მაგრამ მაინც მეჩვენებოდა, რომ ეს საკმარისი არ იყო. ის ჩემი ერთადერთი შვილია. მთელი ცხოვრება ვცდილობდი მისთვის მეტი მიმეცა, ვიდრე თავად მქონდა.
უცებ საწოლის გვერდით დადებულმა ტელეფონმა დაივიბრირა. ღამის სამი საათი იყო. ხელი გავიწოდე, ავიღე ტელეფონი — და გავიყინე.
შეტყობინება შვილისგან:
„დედა, მაპატიე. ვიცი, რომ ეს სახლი გვაჩუქე, მაგრამ სიდედრს არ სურს, რომ ჩვენს ქორწილში დაგინახოს“.
ეს შეტყობინება რამდენჯერმე წავიკითხე. გულში სიცარიელე ვიგრძენი.
გავიხსენე ყველაფერი, რაზეც შვილის გამო უარი ვთქვი. როგორ ვმუშაობდი დილიდან საღამომდე. როგორ არ ვაძლევდი თავს ზედმეტის უფლებას, მხოლოდ იმისთვის, რომ მას ყველაფერი ჰქონოდა. და ახლა აღმოჩნდა, რომ მისთვის უცხო ადამიანები უფრო მნიშვნელოვანი იყვნენ. და რომ მე მათ ხელს ვუშლიდი.
მოკლედ ვუპასუხე: „კარგი. არ მოვალ“.
ტელეფონი დავდე და აღარ მიტირია. იმ ღამით გადავწყვიტე: საკმარისია. მათ ეგონათ, რომ წყენას ჩავყლაპავდი. მაგრამ სწორედ მაშინ გავაკეთე რაღაც, რის გამოც ყველა გაოგნებული დარჩა. 😢😲
მეორე დილით დოკუმენტები გავხსენი. სახლი ჯერ ბოლომდე არ იყო გაფორმებული შვილის სახელზე. საკუთრების უფლება ისევ ჩემზე იყო. ნოტარიუსს დავურეკე. შემდეგ რიელტორს. რამდენიმე დღეში სახლი სხვა ადამიანებზე გაქირავდა.
ქორწილის ყველა ხარჯიც გავაუქმე. ბოლო თეთრამდე.
მე კი ბილეთი ვიყიდე და ზღვასთან გავფრინდი.
ქორწილამდე რამდენიმე დღით ადრე შვილმა დამირეკა. ხმა უკანკალებდა.
— „დედა… ჩემს სახლში უცნობი ხალხი ცხოვრობს“.
მშვიდად ვუპასუხე:
— „არა. ეს აღარ არის შენი სახლი“.
ფულის უქონლობის გამო ქორწილი წესიერად ვერ მოაწყვეს. ვალებში ჩავარდნენ. და საცხოვრებლად პატარძლის მშობლებთან მოუწიათ წასვლა.
რა ვქნათ. დაე, საყვარელმა სიდედრმა შეინახოს ისინი!
