მინუს თხუთმეტი გრადუსი იყო. თოვლი ფეხქვეშ ჭრიალებდა, ჰაერი ფილტვებს ჭრიდა. ეს აგარაკი ქალაქიდან ორმოცდაათი კილომეტრის მოშორებით მდებარეობდა — მეზობლების, ტრანსპორტისა და კავშირის გარეშე. იდეალური ადგილი ცოლის მოსაშორებლად.
ძველ ქურთუკში ვიდექი, ხელში საბუთების საქაღალდე მეჭირა და ჩუმად ვუყურებდი, როგორ აჩქარებით ტვირთავდა ქმარი მანქანიდან სველ შეშას და მარცვლეულის ტომარას. ყველაფერს ნერვიულად აკეთებდა — თითქოს ეშინოდა ჩემთან ზედმეტი წუთის გატარება.
— ბინაში საკეტები შევცვალე! სახლში ვეღარ დაბრუნდები! — დაიყვირა უკვე მანქანიდან.
უკანა სავარძელზე ბავშვები ისხდნენ. ისინი არ მიყურებდნენ. მათ უკვე ყველაფერი აუხსნეს — თავისებურად.
შავი ჯიპი ადგილიდან დაიძრა, ბორბლები ფხვიერ თოვლში დასრიალდა. მანქანა ნელა გაუჩინარდა ფიჭვებს შორის მოხვევაში, დატოვა მხოლოდ საბურავების კვალი და გამონაბოლქვის სუნი.
მე ვუყურებდი მის წასვლას… და ვიღიმოდი. რადგან ჩემს ქმარს და მის საყვარელს წარმოდგენაც არ ჰქონდათ, რა სიურპრიზი ელოდათ აეროპორტში. 😲🤔
ქმარმა მთავარი ვერ შეამჩნია. ვერ დაინახა, როგორ გავხსენი ღამით, როცა ეძინა, მისი სამგზავრო ჩანთა. როგორ გადავაწყვე შიგთავსი ფრთხილად. როგორ ჩავდე ცარიელი საქაღალდე და ყველა საბუთი თან წავიღე.
რამდენიმე საათი გავიდა. თოვა გაძლიერდა. ღუმელში ცეცხლი დავანთე, ჩაი მოვამზადე და მშვიდად დაველოდე.
ზარი გვიან საღამოს გაისმა.
— სად ხარ?! — მისი ხმა ბრაზისგან კანკალებდა. — სად არის ჩემი საბუთები?!
მესმოდა აეროპორტის ხმაური, რეისების გამოცხადება და საყვარლის ისტერიული ჩურჩული სადღაც ახლოს.
— რას გულისხმობ? — მშვიდად ვკითხე.
— საქაღალდეში არაფერი არ არის! პასპორტი, ფული, ბარათები — ყველაფერი გაქრა!
ის თითქმის ყვიროდა. — რა გააკეთე?!
მე წარმოვიდგინე სცენა: რეგისტრაციის დახლი, დაბნეული კაცი, საყვარელი ბილეთით ხელში და ცივი მზერით. მას ატარებენ. მას — არა.
— საყვარელმა კონტროლი უკვე გაიარა? — ვკითხე.
ის დადუმდა. ეს სიჩუმე ტკბილი იყო.
— ის მარტო მიფრინავს, — ბოლოს ჩაიჩურჩულა. — შენ კი… ინანებ. საერთოდ სად ხარ?!
ბნელ ფანჯარას გავხედე, რომლის მიღმაც ჩუმად ცვიოდა თოვლი.
— შენ არ გეხება, სად ვარ, — ვუთხარი. — საბუთები იქ არის, სადაც მე დამტოვე. მოდი და წაიღე. თუ თოვლში უკვე არ დასველდა.
და ტელეფონი გავთიშე.
