მარკმა შვილი სხეულის გარეშე დამარხა.
სამი წლის წინ მისი შვიდი წლის ვაჟი ზღვაში გაუჩინარდა ქარიშხლის დროს. ნავი სანაპიროსთან ამოტრიალდა, ტალღებმა ყველაფერი წამებში დაფარეს.
მაშველები კვირების განმავლობაში მუშაობდნენ: მყვინთავები ფსკერს ჩხრეკდნენ, ვერტმფრენები წყლის თავზე დაფრინავდნენ, პოლიცია ყველა შესაძლო ანგარიშს ამოწმებდა. არც ერთი კვალი. არც ტანსაცმლის ნაჭერი. არც სხეული. საბოლოოდ — გარდაცვალების ოფიციალური აქტი. მოსამართლემ ხელი მოაწერა და სამყარომ მარკს მოსთხოვა, ცხოვრება გაეგრძელებინა.
მაგრამ როგორ გააგრძელო ცხოვრება, თუ არ იცი, სად არის შენი შვილი?
მარკმა ვერ შეძლო. ის აგრძელებდა სუნთქვას, მუშაობას, კონტრაქტების ხელმოწერას, ქონების გაზრდას — მაგრამ შიგნით ყველაფერი გაქვავდა. ფულმა გემო დაკარგა, სახლმა — აზრი, ადამიანებმა — სახეები. გულში იყო სიცარიელე, რომელსაც ვერც დრო და ვერც ფუფუნება ვერ ავსებდა.
ერთ ჩვეულებრივ ხუთშაბათამდე.
მარკი უმიზნოდ მიდიოდა ქალაქის განაპირას არსებულ თვითნებურ ბაზართან. ხმების გუგუნი, საჭმლის სუნი, მტვერი ფეხქვეშ — არც კი ახსოვდა, რატომ იყო აქ. და უცებ, ხმაურში, მან ხმა გაიგონა. თხელი, მეტალის, ძლივს შესამჩნევი. მელოდია.
მარკს გული ჩაუვარდა.
მან იცოდა ის. უკანასკნელ ნოტამდე. რადგან ოდესღაც თავად უმღერა კომპოზიტორს — იავნანა მხოლოდ თავისი შვილისთვის, ალექსისთვის. ეს მელოდია ჩაწერილი იყო მაჯის საათში, რომელიც ინდივიდუალურად იყო დამზადებული. ერთადერთი ეგზემპლარი. შვილის დაბადების დღის საჩუქარი.
მარკი მკვეთრად შემობრუნდა, ხმისკენ წავიდა, ხალხს გზიდან აცილებდა, ვერავის ამჩნევდა. და დაინახა დაახლოებით ცხრა წლის ბიჭი. გამხდარი, ჭუჭყიანი, დახეული მაისურით. მის მაჯაზე იყო ბავშვური საათი — დაკაწრული, გაცრეცილი… და ის უკრავდა სწორედ იმ მელოდიას.
მარკი ნელა დაეშვა მუხლებზე, ფრთხილად აიღო ბიჭის ხელი, თითქოს ეშინოდა, რომ ის გაქრებოდა.
„მშვიდად… არაფერს დაგიშავებ“, — ხრინწიანი ხმით თქვა მან. — „ეს საათი… საიდან გაქვს?“
ბიჭი დაიძაბა, მეორე ხელით მაჯა დაიფარა და საათი დაიცვა, როგორც ყველაზე ძვირფასი რამ, რაც ჰქონდა.
და მერე ჩუმად თქვა რაღაც, რისგანაც მილიონერი საშინლად შეძრწუნდა 😱😲
„ეს მამამ მაჩუქა.“
მარკი გაქვავდა.
„რომელმა… მამამ?“ — ძლივს წარმოთქვა მან.
„იმან, ვინც ბიჭი ზღვაში იპოვა“, — გააგრძელა ბავშვმა. — „ამბობდა… ქარიშხალი იყო. ბიჭი ცოცხალი იყო, მაგრამ ძალიან სუსტი. სანაპიროზე გამოიყვანეს. მამა ამბობდა, რომ ის სულ ამ საათს ეჭიდებოდა და ხელიდან არ უშვებდა.“
მარკს სუნთქვა შეეკრა.
„და მერე…“, — ბიჭმა თვალები დაბლა დახარა, — „ფული არ ჰქონდათ. საერთოდ არ ჰქონდათ. ბავშვის დატოვება ვერ შეძლეს. ბავშვთა სახლში მიაბარეს. საათი კი მამამ შეინახა… და მერე მე მაჩუქა.“
მარკს ყურებში აუზუზუნდა. ბიჭს უყურებდა და აღარ ხედავდა ბაზარს, ხალხს, ცას. ის ხედავდა ქარიშხალს. ხედავდა შვილს. ცოცხალს.
სამი წლის განმავლობაში გლოვობდა ბავშვს, რომელიც არ მომკვდარა. მასში გაჩნდა იმედი, რომ ძალიან მალე იპოვიდა შვილს. მთავარი იყო, რომ ის ცოცხალი იყო.
