უკვე თითქმის გასასვლელთან ვიყავი, როცა თავში შემზარავი აზრი გამიელვა: ქურა არ გამომირთავს. წვნიანი ისევ ნელ ცეცხლზე იდგა და ეს წვრილმანი მოულოდნელად კატასტროფად მომეჩვენა. ყველაზე საშინელი კი ის იყო, რომ ეს ჩემი სიდედრის ბინა იყო. მას შემდეგ, რაც ქმარმა სამსახური დაკარგა, იძულებული გავხდით მის ოროთახიან ბინაში გადავსულიყავით. ვიცოდი, რომ არ ვუყვარდი, მაგრამ ვცდილობდი კარგი რძალი და ცოლი ვყოფილიყავი.
შევბრუნდი და უკან დავბრუნდი, ნაბიჯს ყოველ წუთთან ერთად ვუჩქარებდი. თვალწინ მიტრიალებდა სურათები: დამწვრის სუნი, კვამლი, ხანძარი, ჩემი სიდედრის გაბრაზებული სახე. გული ზედმეტად სწრაფად მიცემდა.
სახლმა სიჩუმით დამხვდა. ფრთხილად შევედი, ვცდილობდი ხმაური არ გამეკეთებინა, და უკვე სამზარეულოსკენ მივდიოდი, როცა მოულოდნელად ჩემი სიდედრის ხმა გავიგე. ის ტელეფონით საუბრობდა. ხმამაღლა, თავდაჯერებულად — როგორც ყოველთვის, როცა დარწმუნებული იყო, რომ არავინ უსმენდა.
დერეფანში გავჩერდი. არა განზრახ — უბრალოდ ფეხებმა წინ წასვლაზე უარი თქვეს.
მან გაიცინა, შემდეგ ხმა დაუწია და დაიწყო საუბარი ისეთ რამეზე, რისგანაც გავიყინე…
ქურა არ გამომირთავს და უკვე გზის ნახევარზე ვიყავი, როცა პანიკაში უკან დავბრუნდი. ბინაში შესვლისას შემთხვევით მოვისმინე, როგორ საუბრობდა ჩემი სიდედრი ტელეფონით — და როცა გავიგე, რაზე იყო საუბარი, შიშმა შემიპყრო…
სიდედრმა ხმა დაუწია და დაიწყო საუბარი… ჩემზე.
ამბობდა, რომ ცუდი ცოლი ვიყავი. რომ მის შვილს არ ვეფერებოდი. რომ ყოველდღე უმეორებს ერთსა და იმავეს: ჩემთან ის დროს კარგავს.
ამბობდა, რომ ნორმალურ ქალს უკვე დიდი ხანია შვილი ეყოლებოდა, მე კი „ცარიელი ადგილი“ ვარ. ვიდექი ხელით პირზე მიდებული და სუნთქვასაც კი ვერ ვბედავდი.
სიდედრმა თქვა, რომ დიდი ხანია ცდილობს ჩემს ქმარს დამაშოროს. რომ თავიდან წინააღმდეგობას უწევდა და მიცავდა, მაგრამ ახლა სულ უფრო ხშირად დუმს და თავს უქნევს. რომ იწყებს დათანხმებას.
და ჩემს ნაცვლად, მისი თქმით, არსებობს ბევრად უფრო „ღირსეული ვარიანტი“ — მისი მეგობრის ქალიშვილი. ჭკვიანი, მორჩილი, „კარგი ოჯახიდან“. ის, ვინც აუცილებლად გაუჩენს შვილიშვილებს.
ვგრძნობდი, როგორ მეყინებოდა ყველაფერი შიგნით, მაგრამ შემდეგ გაისმა ისეთი რამ, რისგანაც თვალებში დამიბნელდა.
ქურა არ გამომირთავს და უკვე წასული ვიყავი, როცა პანიკაში უკან დავბრუნდი. ბინაში შესვლისას შემთხვევით მოვისმინე, როგორ საუბრობდა ჩემი სიდედრი ტელეფონით — და როცა გავიგე, რაზე საუბრობდა, შემზარავი შიში ვიგრძენი…
„შენ ხომ თვითონაც იცი, რატომ არ გამოსდით მათ ბავშვი“, — თქვა მან ტელეფონში. — „მე ხომ ყოველდღე ვაძლევ იმ აბებს, რომლებიც მაშინ მომეცი. სხვათა შორის, თითქმის გათავდა. კიდევ დამჭირდება“.
ეს მშვიდად თქვა. ჩვეულებრივად. თითქოს საყიდლების სიას განიხილავდა.
იმ მომენტში მივხვდი, რომ ყველაფერი, რაც ამ თვეების განმავლობაში მემართებოდა — დაღლილობა, სისუსტე, დიაგნოზები, გაუთავებელი „სტრესი გაქვს“ — შემთხვევითი არ ყოფილა. ნელა დავიხიე უკან, ვცდილობდი ერთი ხმაურიც კი არ გამეკეთებინა.
