ანჯელამ თავისი მუშაობის წლების განმავლობაში ბევრი უცნაური სტუმარი ნახა. ეგონა, რომ უკვე ვეღარაფერი გააკვირვებდა. ასე იყო მანამ, სანამ პატარა გოგონა არ შენიშნა.
ყველაფერი სამშაბათ საღამოს დაიწყო. დაახლოებით 20:00 საათზე მოტელში შევიდა დაახლოებით ორმოცი წლის კაცი. მის გვერდით იდგა დაახლოებით თერთმეტი წლის გოგონა — გამხდარი, ქერა, შავი ზურგჩანთით. ერთი შეხედვით ისინი მამასა და შვილს ჰგავდნენ.
გოგონას სიტყვაც არ უთქვამს. მხოლოდ იატაკს უყურებდა. კაცმა სტუმართა ჟურნალში მოაწერა ხელი და ერთი ღამით 112-ე ნომერი ითხოვა. სთხოვა, რომ დასალაგებლად არ შესულიყვნენ და… ფარდები არ დაეხურათ.
მეორე ღამეს ყველაფერი განმეორდა: იგივე კაცი, იგივე გოგონა. მესამე ღამეს ანჯელამ შფოთვა იგრძნო, რომელიც სახლშიც არ გაუქრა. გოგონა სულ უფრო დათრგუნული ჩანდა, კაცი კი — უფრო გაღიზიანებული. იგი გოგონას მხარს ზედმეტად ძლიერად უჭერდა.
მეექვსე ღამეს ანჯელამ გადაწყვეტილება მიიღო: უკანა გასასვლელით გავიდა, შენობას შემოუარა და გარედან შეხედა 112-ე ნომრის ფანჯარას. ფარდა ბოლომდე არ იყო ჩამოფარებული. ვიწრო ნაპრალიდან მხოლოდ სილუეტები ჩანდა… მაგრამ ეს სილუეტებიც საკმარისი იყო, რომ ფეხები მოეკვეთებოდა.
მან დაინახა კაცის სილუეტი, რომელიც გოგონაზე იყო დახრილი. გოგონა საწოლზე იჯდა, მისი მხრები კანკალებდა. ანჯელა ფანჯარას მოშორდა, გული ძლიერად უცემდა. ყველაფერი… არასწორად გამოიყურებოდა.
მეორე დილით, უკვე 10:19 საათზე, მოხდა ის, რაც საბოლოოდ გაამყარა მისი ეჭვები: გოგონა კაცის გვერდით მიდიოდა და ზურგჩანთას ისე ძლიერად უჭერდა, რომ თითები გათეთრებული ჰქონდა. სახე ფერმკრთალი ჰქონდა, მზერა — დამნაშავე ან შეშინებული. არ იღიმოდა — არც კაცი.
როდესაც ისინი სათავსოს ჩაუარეს, ანჯელამ გამოიხედა. და პირველად შენიშნა, რომ გოგონა ძლივს იდგა ფეხზე, თითქოს ცუდად იყო. კაცი მას ხელქვეშ ეჭირა, მაგრამ ეს ზრუნვას არ ჰგავდა.
ანჯელამ ვეღარ მოითმინა. მრავალი წლის შემდეგ პირველად დაარღვია მოტელის წესი და ჩუმად დააკაკუნა მათი ნომრის კარზე, როცა კაცი მანქანისკენ იყო გასული.
და სწორედ მაშინ ანჯელამ რაღაც საშინელი დაინახა… 😱😲
გოგონამ კარი თვითონ გააღო.
— საყვარელო… კარგად ხარ? — ჰკითხა ანჯელამ.
— უბრალოდ… უნდა დავწვე, — ჩუმად ჩურჩულით თქვა მან. — ისევ თავბრუსხვევა მაქვს.
— ის… კარგი ადამიანია? ტკივილს არ გაყენებს? — ფრთხილად ჰკითხა დამლაგებელმა.
გოგონამ გაკვირვებით ასწია თვალები.
— ეს ჩემი მამაა, — თქვა მან. — და ის მეხმარება… მე ავად ვარ.
და თითქოს ეშინოდა, რომ ანჯელა არ დაუჯერებდა, გოგონამ ზურგჩანთა გახსნა. შიგნით იყო სამედიცინო კონტეინერები, სტერილური პაკეტები, დოკუმენტები.
— ჩვენ ყოველ თვე აქ ჩამოვდივართ, — ახსნა გოგონამ, — რადგან აქ არის ექიმი, რომელიც დიალიზს მიკეთებს. ამას დიდი დრო სჭირდება… და მერე ყოველთვის ძალიან სუსტი ვარ.
ანჯელას სუნთქვა შეეკრა.
ამ დროს კაცი დაბრუნდა. მან დაინახა გახსნილი ზურგჩანთა, ანჯელას მზერა, ფერმკრთალი გოგონა — და ყველაფერი გაიგო.
— ის უბრალოდ ინერვიულა, — თქვა გოგონამ, სანამ ის რამეს იკითხავდა. — იფიქრა… რომ შენ ბოროტი იყავი.
კაცმა დაღლილად, სევდიანად გაიღიმა, წყენის გარეშე.
— მეც ვინერვიულებდი, — თქვა მან. — ბოლო დროს ძალიან დასუსტდა… ხანდახან მეც მეშინია მის გამო.
ანჯელა გაიყინა: ეს სწორედ ის „წამალი“ იყო, რომელიც წინა ღამით ფანჯრიდან დაინახა. ყველაფერი უცებ თავის ადგილას დადგა — და სრულიად სხვაგვარად გამოჩნდა.
