მე დავინახე, როგორ გადააგდო ჩემმა რძალმა ჩემი შვილიშვილის საბავშვო გადასაფარებელი ნაგვის კონტეინერში. არა უბრალოდ გადააგდო — უხეშად ჩატენა შიგნით, რაღაც გაბრაზებით, თითქოს არა ნივთის, არამედ თავად მოგონების მოშორება უნდოდა. დაუფიქრებლად კონტეინერთან გავიქეცი და ამოვიღე.
ეს უბრალოდ გადასაფარებელი არ იყო. მე თვითონ მოვქსოვე, მაშინ, როცა ჩემი შვილიშვილი刚 დაბადებული იყო. თითოეული ნაკერი — ლოცვით, სიყვარულით, იმედით. ჩემი ქმრის სიკვდილის შემდეგ, და მერე ჩემი ერთადერთი შვილის, ეს გადასაფარებელი წარსულის ერთ-ერთ ყველაზე ცოცხალ შეხსენებად მექცა. და ახლა ამას აგდებენ? ასე უბრალოდ?
სახლში წავიღე. ხელები მიკანკალებდა. საწოლზე გავშალე გადასაფარებელი, ფრთხილად გავასწორე ქსოვილი და უცებ, ზუსტად შუაში, რაღაც მაგარი ვიგრძენი. მკაფიო, მართკუთხა გუნდო — ზედმეტად სწორი ფორმით, რომ შემთხვევით ყოფილიყო.
გული გამალებით მომიცემდა. გადავაბრუნე გადასაფარებელი და დავინახე თითქმის შეუმჩნეველი ნაკერი — იდეალურად სწორი, იმავე ფერის ძაფით შეკერილი, როგორც ქსოვილია. ვიღაცას გადასაფარებელი გაუხსნია, შიგნით რაღაც ჩაუდია და ისე ფრთხილად დაუკერია უკან, რომ თვალი ვერ შეამჩნევდა.
შემეშინდა. დიდხანს ვიჯექი და ამ ნაკერს ვუყურებდი, თითქოს ისიც მიყურებდა. მერე მაკრატელი ავიღე. ყოველი ჭრა მძიმედ მადგებოდა, თითქოს აკრძალვას ვარღვევდი. ძაფი-ძაფი — და ქსოვილმა დათმო.
თითები შიგნით შევყავი და სიცივე ვიგრძენი. მეტალი. პატარა, მძიმე საგანი. ფრთხილად ამოვიღე და იმ წამს სუნთქვა შემეკრა. ხელში მეჭირა… 😨😱
შემთხვევით დავინახე, როგორ გადააგდო ჩემმა რძალმა საბავშვო გადასაფარებელი, რომელიც მე თვითონ მოვქსოვე ჩემი შვილიშვილისთვის; მაშინვე ნაგვის კონტეინერიდან ამოვიღე — და ზუსტად იმ წამს ვიგრძენი, რომ ქსოვილში რაღაც მაგარი იყო დამალული.
საგანი ბოლომდე ამოვიღე და მაშინვე მივხვდი, რა იყო. პატარა დასაკეცი დანა. ძველი, გაცვეთილი, მძიმე მექანიზმით. პირი ფრთხილად იყო დაკეცილი, თითქოს ვინმეს ეზრუნა. მეტალზე იყო მუქი ლაქები, რომლებიც დროს არ ჩამოერეცხა. არა კაშკაშა, არა თვალშისაცემი. ისეთი ლაქებია, როცა ვიღაც ძალიან ცდილობს ყველაფრის ჩამორეცხვას.
დიდხანს მეჭირა დანა ხელში და არ ვიძროდი. გონებაში ამოტივტივდა პოლიციის ანგარიში ჩემი ერთადერთი შვილის გარდაცვალებაზე. „კიბიდან დაცემა“. „თავი დაარტყა“. „ბრძოლის კვალი არ აღმოჩნდა“.
მაშინ უცნაურად მომეჩვენა, რომ ხელისგულებზე ჭრილობები ჰქონდა — თითქოს რაღაცისთვის ჩაჭიდებას ცდილობდა. ამიხსნეს: „მოეჭიდა მოაჯირს და გაიჭრა“. დავიჯერე. ახლა ყველაფერი თავის ადგილას დადგა.
დანა თხელ საბავშვო პელენაში იყო გახვეული, რომელიც იმავე გადასაფარებლიდან იყო ამოჭრილი. ვიღაცამ ფრთხილად დამალა შიგნით, ისევ შეკერა — იცოდა, რომ მე არასოდეს გავჭრიდი ნივთს, რომელიც შვილიშვილს მოვქსოვე. ვიღაცას სჯეროდა, რომ ერთ დღეს უბრალოდ გადააგდებდნენ — საიდუმლოსთან ერთად.
გამახსენდა ის საღამო. ჩხუბი. მეზობლებს ყვირილი ჰქონდათ გაგონილი. რძალმა თქვა, რომ ჩემი შვილი მთვრალი იყო, წაიბორძიკა, გადავარდა. მაგრამ ჩემი შვილი არ სვამდა. და სახლში კიბე იმდენად მოკლე იყო, ასე სწრაფად სიკვდილი რომ დამდგარიყო.
შემთხვევით დავინახე, როგორ გადააგდო ჩემმა რძალმა საბავშვო გადასაფარებელი, რომელიც მე თვითონ მოვქსოვე ჩემი შვილიშვილისთვის; მაშინვე ნაგვის კონტეინერიდან ამოვიღე — და ზუსტად იმ წამს ვიგრძენი, რომ ქსოვილში რაღაც მაგარი იყო დამალული.
ნელა დავჯექი საწოლის კიდეზე. ხელები მიკანკალებდა. დანა მკვლელობის იარაღი პირდაპირ არ იყო. ის მუქარა იყო. ან თავდაცვის მცდელობა.
ახლა მივხვდი, რატომ გადააგდო ასე მკვეთრად გადასაფარებელი. ის ძველ ნივთს არ იშორებდა. ის ბოლო მტკიცებულებას იშორებდა.
დანა ფრთხილად გადავდე. არა გადასაფარებელში. პაკეტში. რადგან ახლა ვიცოდი: ჩემი შვილი არ დაცემულა. ვიღაცამ „დაეხმარა“.
